หมากสุดท้ายของผู้เฝ้ากระดาน

ยามค่ำคืนในวังหลวงเงียบงันผิดปกติ ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยอยู่เหนือยอดตำหนัก ราวกับกำลังเฝ้ามองความลับที่กำลังจะเกิดขึ้น

ภายในตำหนักตะวันออก หลี่เหยียนยืนอยู่หน้าหน้าต่างไม้แกะสลัก มองออกไปยังท้องฟ้าอย่างครุ่นคิด

“ข้าไม่อาจปล่อยให้เ๽้าอยู่ในวังหลวงอีกต่อไป” เขาหันไปพูดกับหลี่เซ่าหนิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“แต่ข้าไม่อยากหนี...” เธอตอบเสียงเบา “ข้าไม่อยากให้ใครคิดว่าข้ากลัว”

“นี่ไม่ใช่การหนี” เขาสบตาเธอ “แต่เป็๲การถอยเพื่อรุก—ข้าจะพาเ๽้าไปยังหุบเขาหยุนหลง ที่นั่นไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ และข้าจะหาหลักฐานล้างมลทินให้เ๽้า”

หลี่เซ่าหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ข้าเชื่อท่าน”

คืนนั้น ทั้งสองออกเดินทางอย่างลับ ๆ โดยมีหน่วยเงาคอยคุ้มกันตลอดเส้นทาง

หุบเขาหยุนหลงตั้งอยู่ทางเหนือของวังหลวง เป็๞สถานที่ที่เคยใช้ฝึกทหารในอดีต แต่ถูกทิ้งร้างมานานเพราะหมอกหนาทึบที่ปกคลุมตลอดปี

เมื่อมาถึง ทั้งสองตั้งค่ายเล็ก ๆ ริมลำธารใสที่ไหลผ่านกลางหุบเขา

หลี่เหยียนก่อไฟอย่างคล่องแคล่ว ใช้หินและไม้แห้งสร้างเตาอบแบบง่าย ๆ

“ท่านเคยทำเช่นนี้มาก่อนหรือ?” หลี่เซ่าหนิงถามขณะนั่งมองเขา

“ข้าเคยใช้ชีวิตในป่า ที่นั่นไม่มีตำหนัก ไม่มีขันที ไม่มีใครคอยปรนนิบัติ” เขายิ้มบาง “มีแต่ข้า กับภารกิจที่ต้องรอดให้ได้”

เธอมองเขาอย่างเงียบงัน “ข้าไม่เคยรู้จักองค์ชายเช่นนี้มาก่อนเลย”

“นั่นเพราะข้าไม่ใช่คนเดิม” เขาตอบเสียงเบา

หมอกเริ่มหนาขึ้นในยามดึก ล้อมรอบค่ายเล็ก ๆ ราวกับม่านลับที่ปกป้องพวกเขาจากโลกภายนอก

หลี่เซ่าหนิงนั่งข้างกองไฟ ดวงตาเธอสะท้อนแสงเปลวไฟอย่างอ่อนโยน

“ข้าเคยคิดว่า...ชีวิตข้าจะจบลงในวังหลวง ถูกใส่ร้าย ถูกลืมเลือน” เธอพูดเสียงแ๶่๥ “แต่ท่าน...ทำให้ข้ารู้สึกว่าข้ายังมีค่า”

หลี่เหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เ๯้ามีค่ามากกว่าที่เ๯้ารู้...เ๯้ามีสายตาเฉียบคม มีจิตใจเข้มแข็ง และมีความกล