ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : ปาร์ตี้ของผมได้ทำการต่อสู้กับจอมปีศาจอามากัน แวนเดล ระดับ 7ดาว อย่างสุดความสามารถจนสามารถขับไล่มันไปได้ และพวกเรากำลังเดินทางกับสู่เมืองหลวง ร็อกน่า เมืองหลวงของอาณาจักรโปปุรอน เพื่อเอานัยต์ตาของ บลูอายไปทำยา ให้กับ เจ้าหญิงโรเซ่ ที่กำลังป่วยอยู่

" เจ้าหญิง โรเซ่ เพคะ เสวยสิเพคะ " เสียงของซายะ เมดสาวกล่าว ก่อนที่ โรเซ่ จะดื่มยาอย่างว่าง่าย เนื่องจากมันเป็นยาที่ พวกผมนำมาถวาย โรเซ่ จ้องหน้าผมอย่างไม่ว่างตา ก่อนจะกล่าวขอบคุณออกมา และเดินหายไปในห้องนอน
" พวกเจ้าทำได้ดีมาก ข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม " เลาห์คอน โปซาปุกล่าว พร้อมกับให้ทหารนำเงินเข้ามาให้กับพวกเรา พร้อมให้รางวัลพิเศษกับผมเป็นเงิน 7หมื่นเหรียญทอง สำหรับเรื่องที่ผมเป็นคนต้นคิดให้ไปจัดการกับ บลูอาย เพื่อนำลูกตาของมันมาทำยาให้กับ องค์หญิงโรเซ่ และจัดงานฉลองไปทั่วอาณาจักร เพื่อแสดงความยินดีนี้ให้โลกรุ้
หลังจากผมได้เงินมาแล้ว ก็กลับสู่บ้านของตน มันช่างเป็นวันที่แสนวิเศษที่ผมได้ปลดหนี้เสียที
[เจ้าดีใจอะไรหรือ เจ้ามะฮะ] มิโรริ ผีน้อยกล่าว เธอยื่นหน้าแทรกกำแพงเข้ามา
" ก็วันนี้นะ ชั้นได้ปลดหนี้แล้วนะสิ แถมยังชดใช้บุญคุณกับ องหญิงโรเซ่ ที่เคยช่วยชีวิตชั้นไว้ อีกด้วย" ผมกล่าว ก่อนจะเริ่มเปิดตำราเวทย์ในห้องพักอีกครั้ง และครั้งนี้ผมก็เปิดไปถึงหน้า คาถาไล่ผุ้หญิง คาถาที่ผมต้องการพอดี และเริ่มนึกสนุกที่จะได้ลองคาถานี้ เพราะผมมีส่วนผสมที่เป็นวัตถุดิบของ คาถานี้อยู่พอดี
ผมเริ่มผสมมัน แล้วกล่าวร่ายคาถาทันทีด้วยความดีใจที่จะได้ไล่ผุ้หญิงออกจากชีวิตเสียที โดยเฉพาะสาวงาม
" เลาร์ วารูวาเรรู โอราชิก้า โอรารู โอราซู..... "
ตูมมมมมมมมมมมมม มีควันสีชมพู กระจายไปทั่วห้อง จนผมไอออกมา มิโนริผีน้อยรีบเข้ามาในห้องอย่างตกอกตกใจในทันที
[ เจ้าทำอะไรนะ เจ้ามะฮะ นี่มันคาถาเสน่ห์นี่นา ] มิโนริกล่าว
" ไม่มั้ง ก็เห็นว่ามันเขียนหัวข้อว่าคาถาไล่ผุ้หญิงนี่นา " ผมกล่าวทั้งๆที่ยังไออยู่
[ เจ้าบ้า มีคนเขียนหลอกเจ้าไว้ไงล่ะ นี่มันคาถาที่ทำให้ผุ้หญิง หลงรักอย่างไม่มีเหตุผลซะด้วย เจ้าทำเรื่องใหญ่เสียแล้ว เจ้ามะฮะ ]
" แล้วชั้นจะต้องทำไงดี "
[ ต้องหนีไปอยู่ในป่า 3 วัน ไม่งั้นเจ้าได้เสียซิง แน่ๆเลย เจ้ามะฮะ ] มิโนริ ทำหน้าวิตกต่อพรมจรรย์ของผม
เพิ่งจะจ่ายเงินค่าภาษีโรงเรือนไปแต่กลับ ต้องมาวิ่งหนีผู้หญิงอีกแล้ว
ผมค่อยๆย่องออกจากบ้าน โดยหวังว่าจะไม่พบผุ้หญิงแต่ทว่า....
ร้านขนมเค้กเปิดใหม่อยู่ข้างๆบ้านผม และวันนี้มีผุ้หญิง สาว ม.ปลายน่ารัก น่ารัก หลายคนของโรงเรียนมหาเวทย์ คาเวียน่ามาซื้อกินนะสิ เมื่อพวกเธอหันมาเห็นหน้าผม ก็ว้าว ปิ๊งเลย
" สุดหล่อขา มาเป็นที่รักของชั้นเถอะนะ "
" ขอกอดหน่อย ขอกอดหน่อยคะ "
"คุณสามีเราไปจดทะเบียนกันวันนี้เลย "
" อยากจูบใบหน้าหล่อๆ นั้นจังเลยอะ "
สาวๆ ม.ปลายพูดไม่พูดเปล่า พวกเธอกลับวิ่งไล่ผมด้วยความคลั่งไคล้
" ช่วยตรูด้วยยยยยยยยยยยยยยยย" ผมร้องเสียงหลง แล้วรีบวิ่งนี้ไปที่ร้านเหล้าอีวานน่า ร้านเหล้าของเจ๊มาเจนเต้ทันทีเพื่อหลบซ่อน
ปั้ง ผมรีบปิดประตูเข้าไปในบาร์ทันที แล้วดีใจที่หนีจากนรกสาวม.ปลายมาได้ แต่มันก็เป็นเวลาไม่นานเมื่อเรียโอมาเจอผม
" พี่ริวจิคะ ชั้นรู้สึกแปลกนะคะ เหมือนเสียงหัวใจเต้นรัว " ว่าแล้ว เรียโอก็เข้ามาจูบผม เหมือนคนเสียสติ ผมเริ่มเกรงว่าชีวิตของตัวเองจะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว จึงรีบผลักเรียโอออกไป ในขณะที่เธอแลบลิ้นออกมาเลียแก้มผม
ผมรีบวิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อจะหนีต่อไป แต่กลับถุกเจ๊มาเจนเต้เข้ามากอด แล้วพูดว่า
" หนุ่มน้อยวันนี้เราไปขึ้นเตียงกัน " ผมเห็นใบหน้าโรคจิตนั้นก็ถีบเธอออกไป แล้วกระโดดออกจากหน้าต่างทันที
ผมวิ่งหนีต่อไปจนถึงตรอกแคบๆแห่งหนึ่งที่นั่น เซลก้ากำลัง ร้องเพลงอยู่ และมีผุ้คนมากมายกำลังนั่งฟังเพลง [ บอกรักทะลุตะวัน ] โดยเฉพาะผู้หญิงสูงอายุ และเมื่อพวกเธอเห็นผม
" พ่อหนุ่มจ๊ะ มาเป็นแฟนของป้าเถอะ "
" เห็นหน้าเธอแล้ว กระชุ่มกระชวยเหลือเกิน เหมือนได้กลับเป็นสาวๆ "
" อยากจูบ พ่อหนุ่มจัง "
ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่นะ ผมรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับถูกเซลก้าที่วิ่งไวสุดจับเอาไว้ เธอเริ่มลูบไล้ผมไปตามส่วนสัดอันอวบอัดและยิ้มออกมา
" เรามาทำกันต่อจากในคุก เถอะนะ ริวจิคุง " เซลก้ากล่าวด้วยความลุ่มหลง
"ที่เธอเป็นแบบนี้เพราะคาถาน่ะ นี่ไม่ใช่ตัวเธอเลย " ผมกล่าวก่อนจะสะบัดเซลก้าออกไปแล้ววิ่งไปที่ประตูเมือง
ที่นั่นมีเจ้าคาตะ เฝ้าประตูเมืองอยู่ เมื่อมันเห็นผมก็เข้ามาสกัด
" แกจะไปไหน " คาตะถาม
" ตรู จะออกนอกเมือง 3วันเฟ้ย " ว่าแล้วผมก็กระโดดถีบหน้า คาตะ จนมันกระเด็นไปกระแทกกับประตูเมือง และในที่สุดผมก็หลบพ้นพวกสาวๆเสียที
3 วันต่อมา.....ในป่าใหญ่
ผมหนีมาอาศัย กับพวก ทีโม ก็อบลินหัวร้อน ที่ผมเคยช่วยเอาไว้เมื่อครั้งก่อน ตอนนี้ผมกำลังนั่งดู งานอดิเรกของทีโม ที่กำลังให้อาหารปลาปิรันย่า มอเรีย ฝูงใหญ่
"นี่ ทีโม เจ้าเลี้ยงปลาปิรันย่าด้วยเหรอ " ผมถามอย่างอยากรุ้อยากเห็น
" ใช่แล้ว ข้าเพิ่งเอาพวกมันมาเพาะพันธ์นะ ปลาปิรันย่าหายากของข้า " ทีโม กล่าวอย่างภาคภูมิใจ ในขณะที่ เอเลน และ อันนา กำลังเลี้ยงผึ้งหยก เพื่อเอาน้ำหวานของมันมากิน
ทันทีที่ผมนั่งลง เพื่อดู พวก ทีโม อันนา และเอเลนทำงาน ธิดาเทพ ริรินะก็เดินเข้ามา เธอมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก ผมจึงถามออกไป
" ธิดาเทพ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ "
" สงครามกำลังจะเกิดแล้ว ข้าเห็นภาพอนาคต " ธิดาเทพ ริรินะ
"ทำไมสงครามถึงเกิดละครับ " ผมถาม
" มีคนวางยา องค์หญิงจีร่า องค์หญิงแห่งออโดนอส และพวกเขาคิดว่าเป็นฝีมือของ อาณาจักรโปปุรอน ที่จะลอบสังหารองค์หญิง จีร่าตัวเต็งที่จะได้เป็นเลาห์คอน คนต่อไป "
" ว่าอะไรนะครับ "
" เจ้าต้องรีบไป คนรักของเจ้า อาสึกะ นะกำลังอยู่ในอันตราย ข้าเห็น เธอถูกจับในฐานะสปาย ของอาณาจักรโปปุรอน "
" กรรม อาสึกะ ตกอยู่ในมือของอาณาจักรออโดนอสรึครับ"
"ใช่แล้ว เจ้ารีบไปได้แล้ว ข้าจะให้ ทีโม อันนา และเอเลน แอบช่วยเจ้า" ธิดาเทพ ริรินะกล่าวก่อนจะหันไม้คทาลงไปในน้ำ และภาพก็ปรากฏ พวกกองทัพออโดนอสได้เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และพวกเขา พังเขื่อนที่กักเก็บน้ำไว้ จนน้ำทะลักไปท่วมคนในเมืองคิร่า จนมีผุ้คนล้มตายหลายร้อยคนแล้ว
" ผมไปก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับมา " ผมกล่าว ก่อนจะรีบเดินทางกลับไปที่เมืองหลวง ร็อกน่า เพื่อแจ้งข่าวร้ายให้ เลาห์คอน โปซาปุได้รับรู้
" รอก่อนนะ อาสึกะ ชั้นกำลังจะไปช่วยแล้ว "
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

คาถาสเน่ห์ ต้องห้าม

คล้ายกับเรื่องดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง ที่คุณอ่าน

ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

คาถาสเน่ห์ ต้องห้าม

คล้ายกับเรื่องดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้