ตอนนี้ร่างกายของชู หยาง เหมือนดั่งเงามืดมิดทุกครั้งที่เข้าก้าวไปจุดต่างๆ จะเป็เหมือนเงาจางหายอันตธานไปทันทีก้าวเท้าแตะพื้น
ภายใต้สถานการณ์ไล่ล่าสังหารเขาเช่นนี้ ชู หยาง ต้องใช้พลังลมปราณให้พอเหมาะ ไม่เช่นนั้นเขาต้องโดนไล่ตามทันอย่างแน่นอน
ช่าน ช่าน ที่อยู่ในห้วงจิติญญาของชู หยาง ก็กล่าวขึ้นให้ข้าช่วยเ้าไหม ชู หยาง ถ้าเ้าใช้พลังของข้า เ้าอาจจะรับร่างจำแลงกายของข้าได้ถึงแม้มันจะมีเพียง 1 ใน100 อดีตพลังของข้าก็ตามที
ชู หยาง ไม่เป็ไร ช่าน ช่าน ข้าไม่จำเป็ต้องใช้พลังเ้าในตอนนี้ ข้ามีวิธีถึงแม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยชีวิตของข้าลดลง ถ้ามันจำเป็ละนะ(ตังข้าไม่มีพลังมากพอในตอนนี้ข้าจะจดพวกนี้ไว้ที่ไล่ล่าตามสังหารข้า และทำให้ข้าต้องหลบหนีเช่นนี้อัปยศยิ่งนัก)
ช่าน ช่านถึงก็ใมนุษย์ผู้นี้ ชั่งหยิ่งในศักดิ์ศรีเหลือเกิน และทะนงตนมากเกินไปอาจทำให้มันตาย แต่นางก็ชื่นชอบคนประเภทเดียวกันกับนาง ต่อให้ต้องตายขอสู้จนสุดท้ายดีกว่า ยื่นขอร้องให้ผู้อื่นช่วย(แต่นางไม่ใช่คนอื่นสำหรับเพราะนางคือคู่พันธะกรรม ทำไมเขาถึงไม่ขอให้นางช่วยกันนะแปลกคนจริงๆ นางคิดในใจ)
เสียงฝีเท้าพวกที่ไล่ตามชู หยาง เริ่มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เนื่องจากบางคนก็เป็ผู้มีพลังถึงขั้น ปฐี ระดับกลาง บางคนก็อยู่จุดสูงสุดพลังจิติญญาขั้นที่ 10 แล้วยิ่งช่วยของวิเศษมากมายที่ไล่ตามอีกเพียงไม่ถึง1 ธุปไหม้ ก็คงไล่ตามทัน
เสียงะโไล่หลังบอกว่าถ้าเ้ายอมให้ข้าฆ่าแต่ตอนนี้ ถ้าสัญญาว่าจะให้เ้าเป็ศพที่สมบูรณ์ ถ้าตอนนี้เ้าปฏิเสธเรือพลังลมปราณของเ้าหมด ช้าจะสับเ้าเป็หมื่นๆชิ้น ที่ทำให้พวกข้านั้นเสียเวลาในการค้นหาและรับรู้มหาสมบัติที่เกิดในช่องูเาทมิฬ
เส้นทางเบื้องหน้าของชู หยาง ค่อยๆเห็นเนินเขาลูกหนึ่งที่อยู่สูง น่าจะเป็จุดที่ทำให้เขายืนหยัดที่จะต่อสู้ ณบริเวณเนินเขานั้น ขอเส้นทางของเขาค่อยๆโดนอบรมโดยผู้ฝึกตนจำนวนมากก็คงหนีไม่พ้นแน่
ในที่สุดการเคลื่อนไหวของท่าก้าวเงาเทวะ ขั้น 10 ก็ค่อยๆเริ่มลดลงเนื่องจากพลังลมปราณไม่พอยกระดับขั้นสูงสูงสุด เพราะเขาหนีมาเป็เวลา 4 กว่าชั่วยาม จึงใช้ลมปราณมาจนเกินไป
ตัวเขาห่างจากกลุ่มผู้ตามไล่ล่าสังหารเขาอีกไม่กี่ สามสี่ร้อยลี้ เพราะพลังจำนวนที่แตกต่างกันมากเกินไปเขาใช้พลังทั้งหมดออกมาในตอนนี้จะทำให้เขาสิ้นชีวิตได้ทันที หรือแม้แต่ชีวิตรอดก็ไม่อาจจะรักษาไว้ได้
มีบางคนที่กำลังจะถึงตัวโดยไม่ทันระวังเพราะกำลังคิดหาหนทางที่จะหนีอยู่นั้น ได้ใช้พลังโจมตี ใส่ชู หยาง จึงทำให้เขาเองถึงกับตั้งรับทันที่และกระเด็นไป บนยอดเนินลูกนั้น
เมื่อ ชู หยาง หันไปมอง ก็พบกับปากเหวที่ลึกมากจนมองไม่เห็นด้านล่างนั้นมีสิ่งใดอาศัยหรือมีสิ่งมีชีวิตหรือไม่
กลุ่มผู้คนที่ไล่ล่าสังหารมาถึงก็ปิดล้อมทางนี้ของชู หยาง ทันที
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งในพวกเขาได้ออกมากล่าวว่า พวกข้าให้โอกาสเ้าแล้ว แต่เ้าไม่รับมันไว้ดิ้นรนเข้าไปก็มีเพียงความตายของเ้าเท่านั้น และด้านหลังของเ้านั้นเป็ เหวมรณะไม่มีใครรอดถ้าะโลงไป หรือพลัดตกลงไปไม่เคยมีผู้ใดรอดกลับมา แม้แต่คนเดียว พวกข้าไล่ล่าสังหารเ้าจนถึงตอนนี้ นึกเสียใจกับสิ่งที่ตนเองกระทำก่อนหน้าหรือไม่ ช่างโง่เขลาเบาปัญญา ถ้าเ้ายอมตอนนี้ พวกข้าสัญญาว่าจะนำร่างไปฝัง
บางคนก็ะโจะเสียเวลากับคนตายไปทำไมยังไงมันก็หนีไม่รอดอยู่แล้วไม่ว่ามันจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม
ชู หยาง ได้ยินคำดูถูกต่างๆจึงทำให้เขาเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับรีดพลังลมปราณมหาศาลทั้งหมดที่เขามีและปลดปล่อยจิตสังหารออกมา ราวกับปีศาจขุมนรก เปล่งเสียงดังว่า กระบวนท่าผ่า์มลายฟ้า ขั้นที่ 1 ไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเขา เสียงดังสายฟ้าฟาดดังไปทั่วบริเวณนั้น ทำให้ด้านหน้าที่มีคนยืนอยู่ถึงกับหายไปทันที่กลายเป็ละอองเื ร่างกายของเขาเองก็เต็มไปด้วยเืเต็มตัวเพราะผลสะท้อนกลับนั้นรุนแรงเกินไป
ขณะที่ฝูงชนกำลังใกับการกระทำของชู หยาง นี้มันท่าอะไรกันทำไมมันน่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้
ก่อนที่ชู หยางกำลังจะโดนโจมตีอีกครั้งนั้น เขาจำได้ว่า หนึ่งในคนพวกนี้คือผู้าุโของ ลู่ เม่ย เม่ย จึงส่งเสียงไปจิตของผู้าุโ ว่าบอกแม่นางลู่ เม่ยเม่ย ว่าข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน ฝากข้อความนี้ให้นางด้วยขอรับ
และชู หยาง ก็โดนโจมตีและรับมันไว้ไม่ได้กระเด็นจนจะตกเหว เขากระอักเืออกมาและะโลงหุบเหวมรณะทันที่ และมองผู้คนเหล่าในโดยสายตาอาฆาต
พร้อมพูดขึ้นว่า ข้าจดจำพวกเ้าได้ทุกคน วันใดที่ข้ากลับมา ข้าสาบานจะตามไล่ฆ่าพวกเ้าทั้งหมดและตระกูลต้องล่มสลาย