ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

     ในขณะที่ทหารกำลังจะยกเกี้ยวของหวังเสิ่นและจุนเป่ากลับเข้าเมืองทุกอย่างต้องหยุดชะงักเมื่อหวังเสิ่นออกคำสั่ง หวังเสิ่นเปรยสายตามองไปรอบๆลานกว้างหน้าประตูเมืองเพื่อมองหาหาใครบางคนอยู่ เขาจึงยังไม่เดินทางกลับเข้าเมือง ทางด้านจุนเป่าที่เห็นว่าผู้เป็นพ่อมีท่าทางเเปลกๆจึงรีบเดินเข้ามาไขข้อสงสัย

     "ข้าเห็นท่านพ่อยืนเหม่ออยู่นานแล้ว มิทราบว่าท่านพ่อทรงกำลังทอดพระเนตรหาใครหรือพะยะค่ะ?"

     "ข้าก็ออกมายืนส่งท้านเจ้าเมืองลี่จินนานพ่อสมควรจนเขากลับเมืองไปแล้ว ทำไมข้าไม่เห็นหลานเซียนเลย น้องเจ้าไปไหน?"

    "เอ่อ..ข้าทราบมาว่าที่จวนของน้องหญิงมีการลงต้นไม้ชุดใหม่ เลยคิดว่าหลานเซียนน่าจะอาสาไปช่วยพัยะค่ะ"

    "หลานเซียนเนี้ยนะ ไปช่วยชิวลู่ที่จวน..พวกเขาสองคนดูท่าไม่ถูกกันไม่ใช่หรือ แล้วทำไม…?"

    "เรียนท่านพ่อ คือก่อนหน้านี้สองคนนี้ได้มาเยี่ยมข้าที่จวนและพวกเราสามพี่น้องได้เล่นเกมกันและน้องหญิงกับลูกเป็นฝ่ายชนะและบทลงโทษก็คือ คนที่เเพ้จะต้องทำตามคนที่ชนะเป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆพะยะค่ะ หลานเซียนก็เลยต้องทำตามคำสั่งของน้องหญิงพะยะค่ะท่านพ่อ"

    "เฮ้อ!!ลูกคนนี้ทำอะไรก็เหลวไปเสียหมด นี่ดีนะที่พ่อไม่ฝากชีวิตชาวเมืองไว้กับหลานเซียน ไม่เช่นนั้นบ้านเมืองที่ข้าอุตส่าห์สร้างมากับมือพังไม่เป็นท่าเเน่ๆ หากหลานเซียนไปช่วยงานชิวลู่เช่นนั้นเราก็กลับเข้าเมืองกันเถอะ ทหารไป!!" ในระหว่างที่ทหารกำลังยกเกี้ยวเข้าวังหลวง จุนเป่าก็คิดระเเวงขึ้นมาว่า ถ้าหวังเสิ่นไปดูที่จวนของชิวลู่แล้วไม่เจอหลานเซียนล่ะก็ เกิดเรื่องใหญ่เเน่เพราะตัวเขาเองก็ไม่อยากโกหกหวังเสิ่นไปมากกว่านี้ด้วย

     "หยุดเกี้ยวก่อน!!" จุนเป่าสั่งหยุดเกี้ยวกระทันหัน ซึ่งทางหวังเสิ่นก็รีบสั่งหยุดเกี้ยวเมื่อจุนเป่าเดินมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าขบวนเกี้ยวของหวังเสิ่นพอดี หวังเสิ่นรีบเดินออกมาจากเกี้ยวและพยุงตัวจุนเป่าลุกขึ้น สายตาของจุนเป่าเเสดงถึงความโลเลจนหวังเสิ่นเห็นได้อย่างชัดเจน

     "เจ้าไม่ได้ทำสายตาเช่นนี้มานานมากแล้วนะจุนเป่า มีเรื่องอะไรไม่สบายใจอีกแล้วใช่ไหม เพราะตอนที่แม่เจ้าเสียไปเจ้าก็ทำวายตาเช่นนี้ใส่พ่อ ไหน..เราสองคนพ่อลูกไม่ได้พูดคุยกันมานานเเค่ไหนแล้ว มานั่งก่อนๆ" ทหารรีบนำเก้าอี้มากางเพื่อให้สองพ่อลูกได้รั่งคุยกันบนเนินเขา ซึ่งจุนเป่านั้นไม่ได้เตรียมเรื่องมาพูดคุย เเต่ที่เขาทำไปเพราะอยากจะถ่วงเวลาให้หลายเซียนกลับมาทันเท่านั้น เเต่เมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้ จุนเป่าจึงหยิบเรื่องเหมยอิงอิงมาคุยกับผู้เป็นพ่อซะเลย

     "ว่าไง เจ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เล่าให้พ่อฟังสิ"

     "เมื่อครู่ ลูกได้ยินท่านเจ้าเมืองหมิงคังทรงรับสั่งว่าจะส่งเสบียงมาให้เมืองฮุ่ยหมิงอีกสองส่วน ท่านพ่อทรงคิดเห็นยังไงพะยะค่ะ?"

     "อืม..พ่อก็ว่ามันเป็นเรื่องดีนะ อีกอย่างเมืองเราก็ขาดเสบียงจริงๆและการที่ลูกเเต่งงานกับเหมยอิงอิงเช่นนี้ พ่อว่านี่คงไม่ใช่เสบียงก้อนสุดท้ายเเน่ๆ พ่อดูจากนิสัยของหมิงคังแล้ว เขาคงจะไม่เคยขัดใจลูกสาวของเขาด้วยซ้ำ การที่เรามีเหมยอิงอิงไว้ในมือก็หมายความว่าเมืองของเราจะมีเงิน มีเสบียงไว้ใช้อย่างสบายๆตลอดไป เพราะฉะนั้นเจ้ายอมเเต่งกับเหมยอิงอิงเถิดนะจุนเป่า หากเจ้าไม่คิดว่าทำเพื่อพ่อก็ให้เจ้าคิดว่าทำเพื่อชาวเมืองฮุ่ยหมิงทุกคนล่ะกัน" จุนเป่าอดทนฟังคำตอบข้างๆคูๆของหวังเสิ่นมานานมากพอที่จะถ่วงเวลาให้หลานเซียนกลับมาถึงเมืองได้เเล้วเขากับหวังเสิ่นจึงได้นั่งเกี้ยวกลับเข้าเมืองไป ถึงเเม้ว่าจุนเป่าจะรับฟังเรื่องทั้งหมดจากหวั่งเสิ่น เเต่ทว่าเขาก็ไม่เคยคิดจะปฏิบัติเรื่องนี้ตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อเลย พื้นเพเดิมจุนเป่าเป็นคนยึดมั่นถือมั่นในการทำตามคำสั่งของพ่อ เเต่เรื่องนี้นั้นมันทำให้จุนเป่าฝืนใจที่จะยอมรับมันจริงๆ

     "หากเจ้าเข้าใจในสิ่งที่พ่อพูดแล้ว เราก็กลับเข้าเมืองกันเถอะ พ่อว่าป่านนี้หลานเซียนกันชิวลู่คงจะทะเลาะกันใหญ่โตแล้วล่ะ เจ้าเป็นพี่ต้องคอยดูเเลน้องทั้งสองของเจ้าให้ดีด้วยล่ะ"

     "พะยะค่ะ ข้าจะดูเเลน้องๆให้ดีเหมือนที่ท่านพ่อดูเเลพวกข้ามาตั้งเเต่เด็กๆเลยพะยะค่ะ"

     "เจ้าโตขึ้นมากแล้วนะจุนเป่า จงอย่าทำให้พ่อผิดหวังในตัวเจ้า เหมือนที่หลานเซียนทำล่ะ พ่อนังยืนยันที่จะมอบตำแหน่งรัชทายาทให้แก่เจ้านะ เพราะเจ้านี่แหละคือคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้มาที่สุดแล้ว ถ้าแม่ของเจ้ายังอยู่ แม่เจ้าก็ต้องมีความคิดเช่นพ่อ ป่ะ..เข้าเมืองกัน ทหารออกเดินทางต่อ!!" หวังเสิ่นตบไหล่ให้กำลังใจลูก ก่อนจะเดินไปขึ้นเกี้ยวพร้อมเดินทางกลับเข้าวัง ในขณะที่จุนเป่ายังคงร้อนใจเพราะเขาไม่มีวันทำใจให้ยอมรับสตรีที่เคยได้ชื่อว่าป่วนจนงานประจำปีของเมืองพังไม่เป็นท่าเช่นนั้น เเต่ทว่าจุนเป่าก็ยังพูดอะไรไม่ได้มากเพราะตัวเหมยอิงนั้นกำลังเริ่มมีผลกระทบต่อเสบียงและความสัมพันธ์ของทั้งสองเมืองไปเสียเเล้ว ทีนี้จุนเป่าจะหาทางออกยังไงให้กับเรื่องนี้ ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ