Pioneer Era

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ ออฟซิเดียน]

"หลังจากที่ช่วยสองคนนี้มาได้ พวกเราก็รีบวิ่งลัดเลาะออกไปข้างนอกทันที"

"แล้วระหว่างนั้นโฮปที่แบกไฮเจนก็สะดุดขาตัวเองล้มจนแขนหักข้างหนึ่งค่ะ"

"เดียวสิพรุน! ตอนนั้นถ้าผมไม่พลิกตัวรับเอาไว้ละก็ มีหวังไฮเจนหน้าแหกไปแล้วนะ! "

"ถ้าคนที่แบกเป็นผู้หญิง สงสัยคงได้คะแนนความหล่อเต็ม ๆ ไปแล้วค่ะ"

พวกโฮปกับพรุนเริ่มเล่าเรื่องราวต่อจากเยลโล่กันอย่างออกรสชาติ

"พวกเราไปเจอทางออกตรงกำแพงที่อีกฟากของสวนสนุกกันนะ"

"แต่บังเอิญว่ามีพวกเฮเดสขนาดสองถึงสามเมตรอยู่เพียบ เลยวิ่งหนีวุ่นวายกันใหญ่เลยค่ะ"

"แถมทางเดินยังกลายเป็นผิวธรรมชาติมากขึ้น ทางเดินเลยขรุขระ มืด แถมอับชื้นอีก เส้นทางลาดชันก็เยอะ"

"พวกเราเลยเดินสะดุดล้มหัวทิ่มกันถี่มากค่ะ"

“สรุปคือที่ได้บาดแผลกันเต็มตัวนี่… เกิดจากสะดุดล้มกันเองสินะ? ดอง…”

พรุนกับโฮปนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าคำพูดของฉันมันไปทิ่มแทงใจของพวกเขาเข้า

“... เอาเป็นว่าเส้นทางหนีมันเริ่มเป็นถ้ำธรรมชาติมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่ซากอารยะธรรมเหมือนแต่แรกแล้ว เลยเข้าใจได้ว่ากำลังใกล้ถึงทางออกกันละ”

“ระหว่างนั้นก็มีไปเจอกับบ่อกรดตามที่แฟตเล่าให้ฟัง ซึ่งเหตุการณ์นี้ทำให้โนอาร์พังละลายหายไปกับบ่อกรดค่ะ”

“หลังจากข้ามมาได้ กลัทโทนี่ย์ก็อาสาอยู่รั้งท้ายเพื่อหยุดพวกเฮเดสที่ไล่ตามมาด้วยตัวคนเดียว ผลลัพธ์คือยังไม่กลับมาจนถึงวันนี้... ก็เดากันว่าคงพังยับไปอีกคนแล้วนะ…”

โฮปกับพรุนเล่าเหตุการณ์ช่วงนี้ด้วยสีหน้าที่โศกเศร้า

พวกเธอทั้งสองคนเป็นหุ่นยนต์

แต่เป็นหุ่นยนต์ที่ผูกพันธ์กับพวกเรามากระดับหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะรู้สึกเศร้า

ถึงสวนใหญ่จะเป็นฝ่ายเราเปิดปากคุยก่อนก็เถอะนะ…

เอาเถอะ ครั้งนี้คงเหมือนกับครั้งที่แล้วนั่นละ เดียวอีกไม่กี่วันพวกเธอก็กลับมาแล้วมั้งดอง~

หลังจากฟังเหตุการณ์ทั้งหมดจบลง พวกเราก็เริ่มลงมือทานอาหารเช้าตรงหน้ากันต่อ

"พอพูดถึงอุบัติเหตุแล้ว มีอยู่ช่วงหนึ่งที่พี่หมีสะดุดขาล้มมาจับหน้าอกของพรุนเต็มสองมือเลยนี่? ถามจริง ตอนนั้นแกจงใจหรือว่าเป็นอุบัติเหตุจริง? "

เสียงของโฮปดังขึ้นในช่วงระหว่างที่พวกเรากำลังทานข้าว

พวกผู้ชายจับกลุ่มคุยกันโดยใช้เสียงที่เบามาก

ฟังดูก็รู้ว่าจงใจให้เบา เพราะไม่อยากให้พวกผู้หญิงได้ยินกัน

แต่… ขอโทษทีที่หูฉันมันดีนะดอง~

"อย่าบอกเธอนะ… ความจริงคือข้า [จงใจ] นะ จะว่ายังไงดี… มันเป็นคำสั่งจากท่านแม่นะ ต้องสำรวจร่างกายเธอ เพราะแม่ที่ดีนั้น ต้องมี [นม] กับ [ตูด] ใหญ่ ใช่หรือเปล่าละ? "

"นี่แกจับตูดเธอด้วยหรือฟะ… เห็นเงียบแบบนี้แต่ร้ายไม่เลานะเอ็ง~"

"วานาดิไนท์ คิดว่าของพรุนเป็นยังไง ปิว~? "

"ระดับสุดยอดเลยละ ข้าไม่เคยคิดว่าเผ่าอสูรกายจะมีหุ่นระดับนี้ได้เลยนะ [นม] ของเธอให้สัมผัสราวกับหมอนสวรรค์ [ตูด] ของเธอได้ทรวดทรงงดงามราวกับการรังสรรค์ของเทพเจ้า เป็นหุ่นของสาวงามที่ควรค่าเอามาเป็นของตัวเองให้ได้เลยละ! "

เยลโล่กับพี่หมีวานาดิไนท์ทำหน้าตาน่ารังเกียจตอบโต้กันอย่างสนุกปาก

"นายอยากสนิทกับพรุนของพวกเราใช่ไหม? ถ้านายช่วนแนะนำสาว ๆ ชนเผ่าให้ เดียวเราคนนี้จะช่วยนายเอง ปิว~"

"จริง ๆ นะ! "

ฉันชำเลืองไปทางพรุน

เธอกำลังมองไปทางพวกเขาด้วยด้วยสายตาที่กำลังจ้องมองเศษขยะอยู่

ลาก่อนพี่หมี ความรักของนายคงไม่มีทางสมหวังได้แล้วละดอง…

"จริงสิ แล้วหอคอยแสงตรงนั้นมันคืออะไรละดอง? "

ฉันชี้ออกไปทางกระจกของโรงอาหาร

หอคอยที่สูงเหยียดฟ้าตรงเส้นขอบฟ้าด้านนอก มันมีด้วยกันถึงสี่แท่ง

ถ้าให้ฉันเดา หอคอยพวกนั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับซากโบราณสถานที่พวกเราไปผจญภัยกันมานั่นละดอง

"ไม่รู้สิ พอออกมาจากถ้ำ ก็พบว่ามีหอคอยแห่งเทพผุดขึ้นเหนือดินแดนถ้ำดอกบัวเฮเดสไปแล้ว"

"บางทีอาจจะเป็นตอนที่คุณซุนไกท์บอกชื่อเพื่อเปิดระบบสวนสนุกตอนนั้นก็ได้นะคะคุณไพไรต์"

แฟตลองวิเคราะห์ถึงเป็นไปได้ขึ้นมา

สำหรับชนเผ่าท้องถิ่นที่มองว่าหอคอยพวกนั้นคือที่พำนักของเทพ จึงไม่แปลกที่มองอย่างซับซ้อนว่าต้องผ่านเงื่อนไขบางอย่าง พวกท่านจึงจะปรากฏตัวขึ้นมา

แต่ถ้าคิดว่ามันคือซากโบราณที่สาบสูญ และมีระดับเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำ บางทีก็อาจเป็นไปได้แค่ว่าระบบมันปิดตัวลงเพื่อรอวันที่มีคนมาเปิดอีกครั้งหรือเปล่า?

นั่นคือสิ่งที่แฟตจะพยายามอธิบายออกไปให้พวกไพไรต์ฟัง

"จะบอกว่าทำแค่นั้นก็ผ่านเงื่อนไขของเทพ---"

ไพไรต์หยุดพูดกลางคันพร้อมกับที่ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น

"... ขอตัวก่อน! "

"เดียวสิไพไรต์ นั่นนายจะไปไหน!? เออ… งั้นพวกเราขอตัวก่อนเช่นกันนะ! "

ก่อนจะพากันออกไปจากโรงอาหารอย่างร้อนรนเช่นนั้น

น่าสงสัยมาก…

อืม~

ดอง~

***

ในเวลาเดียวกัน

ณ ส่วนลึกสุดของถ้ำดอกบัวเฮเดส

สวนสนุกเพียงแห่งเดียวของโนอาร์ อารยธรรมโบราณแห่งนั้นได้กลายเป็นสมบัติของเจ้าผู้ครองนครแห่งนี้เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว

เจ้าผู้ปกครองตนนี้ไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม และกระหายที่จะครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง

ผืนทะเลสาบขนาดใหญ่ ดอกบัวกลีบสีดำที่งดงาม เหล่าลูกน้องและลูกหลานที่คืบคลานออกหาอาหาร

ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าล้วนแต่เป็นของมันเพียงผู้เดียว

ใช่ เป็นของมันเท่านั้น

"ข้า… ยิ่งใหญ่"

มันพ่นลมหายใจจนผิวน้ำทะเลสาบกระเพื่อมเป็นคลื่นสูงราวหนึ่งเมตร

ผิวน้ำทะเลสาบที่ท่วมไปด้วยเลือดสีฟ้า...

ขนาดตัวของมันใหญ่โตมาก ใหญ่จนเกือบชิดเพดานที่สูงถึง 60 เมตรได้อย่างสบาย

หัวที่เต็มไปด้วยผิวหนังตะปุ่มหนาสีเขียว กำลังยืดออกมาจากกระดองเพื่อหันไปมองดูความภาคภูมิใจของมัน

"นี่ข้าตัวใหญ่ถึงขนาดนี้แล้วหรือ? "

มันคิดเช่นนั้น

หากเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน มันยังมีขนาดตัวเพียงแค่ 15 เมตรเท่านั้น

มันเริ่มต้นจากตอนที่มันยังตัวเล็กจิ๋ว

พ่อของมันมักเล่าให้ฟังถึงตำนานเทพเจ้าตัวเล็ก ที่มักเลี้ยงดูป้อนอาหารให้พวกมันทุกวันไม่ขาด

มันเป็นชีวิตที่แสนสุข ดลบันดาลให้ทุกสิ่ง ปลอดภัยจากภัยร้ายต่าง ๆ

อาจกล่าวได้ว่านั่นคือสวรรค์สำหรับพวกมัน

ตามตำนานที่พ่อของมันเล่าให้ฟังนั้น ยังว่ากันว่ายิ่งตัวใหญ่ ก็จะยิ่งได้รับความเอ็นดูจากเทพเจ้าตัวจิ๋วพวกนั้นเพิ่มขึ้นตามลำดับด้วย

ดังนั้นพวกเฮเดสจึงมีความเชื่อ ว่ายิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งมีชีวิตที่สุขสบาย

ตำนานที่สืบทอดกันมานับพันปีได้จารึกลงไปในเต่าไร้ขาตัวน้อยเช่นนั้น

"อยากพบเทพเจ้าตัวจิ๋วจัง"

มันคิดอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนั้น

ด้วยความคิดอันบริสุทธิ์นี้ มันจึงเริ่มออกล่าสินแร่เร็วกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันที่เอาแต่รอพ่อแม่ของมันมาป้อนให้ทาน

มันใช้เวลาทั้งวันไปกับการขุดดิน หาสินแร่ทอประกายแสง นำมันไปบดขยี้ ฟอกบนกระดองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย

ฟอกไม่ทัน ก็ใช่วิธีกินมันลงไป แล้วกลืนกินให้หลอมรวมเป็นเลือดเนื้อของมัน

มันกินมากกว่าเพื่อนของมัน กินมากกว่าคนในครอบครัว เพื่อเพิ่มพลังงานให้มากพอจะลอกคราบตัวเองให้เติบโตขึ้น

ทุกครั้งที่ลอกคราบ กระดองกับร่างกายของมันก็จะใหญ่โตมากยิ่งขึ้น

พอรู้ตัวอีกที ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นของมันมีขนาดแค่ครึ่งเมตร มันก็มีขนาดใหญ่ถึงสามเมตรไปแล้ว

แต่นั่นยังไม่ใช่เป้าหมายที่มันพอใจ

ในเวลานั้น ตัวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของฝูง คืออยู่ที่ขนาด 10 เมตร

"ถ้ายังใหญ่ขนาดนั้นไม่ได้ เทพจิ๋วในตำนานคงไม่มาหาข้า…"

ด้วยความคิดเช่นนั้น มันจึงออกล่าอาหารกับขุดสินแร่อย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งต้องการสินแร่กับอาหารเพื่อเพิ่มขนาดตัวมากขึ้นกว่าเดิม

ดังนั้นขอบเขตที่มันล่าปกติจึงเริ่มมีไม่เพียงพอ

จากความต้องการอันบริสุทธิ์ ได้บิดเบี้ยวเป็น [ความละโมบ] อันไร้ที่สิ้นสุด

มันเริ่มจากแย่งอาหารของพ่อมัน ของแม่มัน แย่งทุกสิ่งจากครอบครัวมาเป็นของตัวเอง

มันฆ่าครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของตัวเองทิ้ง แย่งชิงทุกสิ่งมาเพื่อความฝันของมัน

ด้วยเลือดเนื้อกับสินแร่บนกระดองของครอบครัว จึงทำให้มันตัวใหญ่ขึ้นมาถึง 5 เมตร

แต่นั่นยังไม่พอสำหรับมัน

คราวนี้มันจึงเล็งไปคนที่มีตำแหน่งสูงกว่า

นั่นคือ [จ่าฝูง]

จ่าฝูงเป็นตำแหน่งที่ดี เพราะทุกตัวจะเกรงใจ และยอมมอบทำเลที่ดีที่สุดให้จ่าฝูงเสมออย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

“ข้าอยากได้ตำแหน่งนั้น... เพื่อความฝันของข้า”

แต่มันรู้ตัวดี ว่าไม่อาจเอาชนะจ่าฝูงขนาด 10 เมตรในตอนนี้ได้

ดังนั้นมันจึงใช้แผนการ

มันใช้ช่วงเวลาที่จ่าฝูงเหนื่อยล้าจากการผลิตลูกกับภรรยาของมัน บุกเข้าไปในช่วงเวลานั้น แล้วทำการสังหารทิ้งอย่างเลือดเย็น

มันกินเนื้อของจ่าฝูง กัดเทะเศษเนื้อที่ติดกระดองจนสะอาด แล้วใช้ร่างกายที่หนักและแข็งทุบกระดองเปล่าสีขาวจนแหลกละเอียดเพื่อกินเข้าไปจนหมดไม่มีเหลือ

มันใช้สินแร่ที่จ่าฝูงเก็บสะสมทั้งหมด มาเพิ่มพูนความหนาของกระดองตัวเอง

จงใหญ่ขึ้นอีก จงใหญ่มากกว่านี้อีก

มันคิดเช่นนั้น

มันลอกคราบอีกครั้ง แต่ก็ทำได้แค่ขนาด 7 เมตร

ดังนั้นมันจึงโจมตีภรรยากับลูก ๆ ที่ยังตัวเล็กของจ่าฝูง เพื่อเติมเต็มความต้องการของมัน

แล้วมันก็มีขนาด 10 เมตร สมใจปราถนาในท้ายที่สุด

มันได้ตำแหน่งของจ่าฝูง ได้ทุกสิ่งทุกอย่างในดินแดนส่วนลึกของถ้ำมาในท้ายที่สุด

ที่นี่คือดินแดนของมัน

เฮเดสทุกตัวคือลูกน้องของมัน

มันสามารถเข้าถึงสินแร่ในทุกพื้นที่ของถ้ำได้

ดอกบัวเฮเดสที่บานใหญ่ที่สุดต้องเป็นของมัน

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่เป็นของมัน

แต่ทว่าหัวใจของมันกลับรู้สึกว่างเปล่า

เพราะว่าความต้องการในสมัยเด็กของมันไม่อาจถูกเติมเต็มได้ด้วยสิ่งเหล่านี้

เทพเจ้าตัวจิ๋วในตำนานยังไม่ยอมปรากฏตัวออกมาต่อหน้ามัน

“หรือว่าข้าจะยังตัวใหญ่ไม่พอ? ”

“หรือว่าสินแร่กับอาหารที่ข้ากินตอนนี้ยังมีไม่พอ”

มันตั้งคำถามให้กับตัวเอง

“… แก้ปัญหาได้ง่ายนิดเดียวมิใช่หรือยังไง? ”

ของทุกอย่างคือของ ของข้าแล้วนี่?

“ดังนั้น หลังจากนี้เป็นต้นไป สินแร่ทุกอย่างที่หามาได้ จะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว พวกเจ้าคอยกินเศษเหลือจากข้าไปแล้วกัน”

คำพูดของมันในฐานะจ่าฝูงตนใหม่ ทำให้ทุกตัวในเวลานั้นโกรธจนแทบคลั่ง

เกิดการต่อสู้เป็นสงครามขนาดย่อม ทะเลสาบถูกย้อมไปด้วยเลือดเหลวสีฟ้าของพวกมัน

มีเฮเดสน้อยใหญ่จำนวนเกือบหนึ่งร้อยตัวที่ต้องตายลงในเวลานั้น

แน่นอนว่าผู้ที่รอดเป็นตัวสุดท้ายคือ [มัน]

“ยังมีใครจะกล้าอีกไหม? ”

เฮเดสที่เหลืออยู่เพียงยี่สิบตัวในเวลานั้น ล้วนแต่ไม่มีใครกล้าที่จะต่อกรกับมันเลย

“งั้นเป็นอันตกลงตามนี้”

หลังจากนั้นเป็นระยะเวลาอีกสามสิบปี

มันตัวใหญ่ขึ้นจากการกินสินแร่และอาหารในปริมาณที่มากยิ่งกว่าใคร

เฮเดสตัวอื่นทำได้เพียงแต่จ้องมองจ่าฝูงตัวใหม่ด้วยสายตาที่ชิงชังเท่านั้น

มันโตขึ้นจนกระทั้งมีขนาดได้ 15 เมตร

“ข้าตัวใหญ่ยิ่งกว่าเฮเดสตัวใดในประวัติศาสตร์ไปแล้ว! ”

มันรู้สึกดีใจมาก

แต่ทว่าเทพตัวจิ๋วในตำนานก็ยังไม่ยอมปรากฏตัวขึ้นมา

แถมอัตราการเติบโตของมันยังหยุดชะงักลงอยู่เพียงแค่นี้

“ข้า… ควรทำเช่นไรดี? ”

ในตอนนั้นเองที่มันเหลือบไปเห็นเฮเดสตัวเมียขนาด 3 เมตร

แล้วมันก็นึกขึ้นมาได้

ว่าช่วงเวลาที่มันกลืนกินครอบครัว หรือจ่าฝูงที่มีขนาดตัวใหญ่กว่านั้น สามารถทำให้มันเติบโตได้มากแค่ไหน

“ใช้วิธีนี้ได้ไม่ใช่หรือยังไง? ”

ด้วยความคิดเช่นนี้ การปกครองของมันจึงเปลี่ยนไป

มันเริ่มแบ่งอาหารกับสินแร่ที่หามาได้ให้กับฝูงของมัน

พวกมันต่างดีใจที่จ่าฝูงผู้โหดเหี้ยมมีนิสัยเปลี่ยนไป

แต่พวกมันไม่รู้เลย ว่ากำลังถูกขุนให้อ้วนเพื่อจับกินในภายหลังต่างหาก

ทว่าแผนของมันกลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อราวไม่กี่วันก่อน

“นั่นมัน…”

มีสิ่งมีชีวิตแปลกตาขนาดเล็กเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่ของมัน

แต่มันมองว่าตัวเล็กแค่นั้นคงให้สารอาหารน้อย เลยไม่สนใจแล้วหันไปทำงานของมันต่อ

นั่นคือการขุดดินใต้ทะเลสาบให้ลึกมากขึ้น เพื่อหาสินแร่มาเติมเต็มร่างกายของมันกับบรรดาฝูงของมัน

แล้วมันก็เกิดขึ้น

“แสงนี้มัน! ”

สวนสนุกที่ถูกปิดตายมานานนับพันปี ได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยกลุ่มผู้รุกรานเมื่อกี้

แสงสีที่บาดตา สิ่งก่อสร้างที่มันไม่เคยสนใจมาทั้งชีวิต ล้วนแต่กำลังทอประกายแสงเจิกจ้าอยู่ในดวงตาของมัน

ในวินาทีนั้นมันลืมซึ่งทุกสิ่งที่ตัวเองทำมาทั้งหมด

“ถ้าเป็นของพวกนี้ ต้องทำให้มันตัวใหญ่ขึ้นได้อีกแน่นอน! ”

“ข้าอยากได้…”

“ข้าอยากได้พวกมัน…”

“ของพวกนั้นทั้งหมด คือของข้า! ”

ว่าแล้วมันก็กระโจนออกจากทะเลสาบ พุ่งเข้าไปกัดกินสิ่งก่อสร้างตรงหน้า

พฤติกรรมอันบ้าคลั่งของจ่าฝูง ทำให้บรรดาลูกน้องเกิดความคุ้มคลั่งตามไปด้วย

เพราะแสงที่บาดตานั้น สำหรับพวกมันก็ไม่ต่างไปจาก [สินแร่ชั้นเลิศ]

อาจกล่าวได้ว่าสวนสนุกตรงหน้าของพวกมัน คืองานเลี้ยงบุฟเฟ่ต์ของพวกมัน

“ห้ามมาแย่งของข้า! ”

แต่จ่าฝูงตัวนี้ไม่คิดยอมยกอาหารแสนโอชะตรงหน้าให้กับใคร

เพราะมันเข้าใจไปว่าของพวกนี้คือสินแร่ชั้นเลิศยิ่งกว่าที่เคยขุดขึ้นมากินเป็นเท่าตัว

ซึ่งเป็นมันเรื่องบังเอิญที่น่าขัน

เพราะสิ่งก่อสร้างพวกนี้ ล้วนแต่ถูกผลิตด้วยกรรมวิธีชั้นสูง จึงไม่แปลกที่ระดับของแร่ธาตุ จะอยู่สูงกว่าแร่ดิบเปื้อนโคลนที่พวกมันเคยกินหรือนำมาพอกกระดองมาก่อนหน้านี้

“ไม่แม้แต่เจ้า! ”

มันใช้หางฟาดใส่กระดองของภรรยาที่มีขนาดตัว 14 เมตร จนกระเด็นหงายหลัง

แต่ทว่าความคุ้มคลั่งได้เกิดขึ้นไปแล้ว เลยทำให้ไม่มีลูกน้องตัวไหนคิดจะเชื่อฟังมัน

ดังนั้นมันจึงทำการไล่ฆ่าลูกน้องทุกตัวจนไม่เหลือ เพื่อไม่ให้ใครมาแย่งของ ของมันไป…

และผลลัพธ์นั้นก็ทำให้---

“นี่ข้า… ตัวใหญ่ถึงขนาดนี้แล้วหรือ? ”

---ทำให้มันมีขนาดตัวถึง 60 เมตร

ร่างกายของมันลอกคราบหลายต่อหลายครั้งในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้ เพราะการกินสินแร่และเนื้อเข้าไปจนเกินขนาดอย่างที่ไม่เคยเป็น

แถมสิ่งที่มันกินเข้าไป ยังมีคุณภาพดีอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อนอีกด้วย

มันโตขึ้น โตจนโบราณสถานแห่งนี้ไม่อาจใช้เป็นบ้านของมันได้อีกต่อไป

เพราะเพียงแค่มันขยับตัวเล็กน้อย ก็น่าหวั่นวิตกแล้วว่าทุกสิ่งจะพังทลายลงมา

แต่ถึงจะตัวใหญ่ขนาดนี้แล้ว

“ทำไมเทพตัวจิ๋วถึงยังไม่มาหาข้า…”

มันก็ยังไม่อาจพบกับความต้องการสูงสุดของมันได้อยู่ดี

ในตอนนั้นเอง

“ [เฮเดสสำหรับสวนน้ำทะเลสาบเริ่มอยู่นอกเหนือการควบคุม ขอคำสั่งปราบปรามด้วย] ”

“เสียงอะไร? ”

มันเงียหูฟังเสียงลึกลับที่ดังขึ้นมาในสวนสนุกแห่งนี้

“ [เฮเดสสำหรับสวนน้ำทะเลสาบเริ่มอยู่นอกเหนือการควบคุม ขอคำสั่งปราบปรามด้วย] ”

มันไม่เข้าใจว่าเสียงนั้นพูดว่าอะไ และมีความหมายอะไร

แต่ที่มันเข้าใจอย่างหนึ่ง คือมันเป็นเสียงที่มันไม่รู้จัก

ช่างแปลกประหลาดนัก

แล้วมันก็เริ่มคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดในช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่กี่วันนี้

สิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ขนาดเล็กรุกรานเข้ามา แล้วหายไปอย่างลึกลับ?

ความวุ่นวายที่มาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ พวกนั้น?

เทพตัวจิ๋ว?

สิ่งเหล่านี้มีความเชื่อมโยงกัน?

สมองของมันเริ่มทำงานอย่างหนัก

จนกระทั้งได้คำตอบอย่างหนึ่งขึ้นมา

“หรือว่าข้างนอกนี้จะมีบางอย่างที่ยิ่งใหญ่อยู่? ”

ในสมัยที่มันเป็นจ่าฝูงนั้น มันไม่เคยสนใจเรื่องพื้นที่นอกรังเลยแม้แต่น้อย

เพราะมันได้ยินมา ว่าเป็นพื้นที่สำหรับพวกตัวเล็กที่มีขนาดต่ำกว่า 3 เมตร อยู่อาศัยกัน มันเลยคิดว่าข้างนอกนี้คงไม่มีสินแร่ล้ำค่าให้มันครอบครองเอาไว้

แต่ถ้าหากว่ามันไม่ใช่เช่นนั้นละ?

ถ้าหากว่าลูกน้องของตัวเองโกหกมาตลอดเวลาละ?

ถ้าหากว่าพวกฝูงย่อยที่อาศัยอยู่ข้างนอกนั้น แท้ที่จริงแล้วมีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์มากกว่านี้ละ?

“... ออกไปข้างนอกดีกว่า”

เพราะคิดเช่นนั้น มันจึงเริ่มเคลื่อนตัวออกไป

ใช้ร่างกายขนาด 60 เมตรเคลื่อนไปใต้ดิน ขุดกำแพงตรงหน้าจนเป็นรูกว้าง แล้วมุ่งหน้าต่อไป

ขุดขึ้นไป

ขึ้นไปเรื่อย ๆ

ขึ้นไปสู่เบื้องบน

เพื่อหาอาหารใหม่

เพื่อหาความเป็นไปได้ใหม่ ๆ

เพื่อให้ร่างกายของข้าใหญ่โตมากยิ่งขึ้น

เพื่อ… พบกับเทพตัวจิ๋วในตำนานของมัน