หนังสือเปลี่ยนชะตา

ทั้งสองคนที่ยังไม่รู้ชะตาของตัวเองก็มุ่งหน้าเข้าสู่ม่อนงามแล้วในตอนนี้ แสงไฟอ่อนของสถานที่แห่งนี้มันทำให้บรรยากาศมันช่างดูโรแมนติกเป็นอย่างมาก สินที่มัวแต่ดูทางจึงไม่ได้สังเกตอะไรให้ดีๆ แต่สำหรับหลินหลินที่ดูข้างทางตลอด มันก็ทำให้เธอเริ่มหน้าแดงออกมา เพราะว่ามันมีสถานที่ที่เหมือนว่าเป็นจุดถ่ายรูปของคู่รักอยู่หลายจุด บ้างก็เขียน KISS ME หรือบางอันก็เป็น LOVE และทั้งหมดมันเป็นภาษาอังกฤษที่เข้าใจได้ง่ายๆ มันส่งผลให้หลินหลินรู้สึกแปลกๆ ทำไมสินถึงได้พาเธอมาที่นี่กัน เธอคิดไปต่างๆนานาจนลืมไปแล้ว สินเคยกล่าวว่ามันเหลือที่พักอยู่ที่เดียว เมื่อพวกเขามาถึงยังลานจอดรถของม่อนงามแล้ว เจ้าของสถานที่ก็ออกมาต้อนรับพวกเขาอย่างดี“สวัสดีค่ะเชฟสิน... เป็นเกียรติมากๆเลยค่ะ ที่เชฟเดินทางมาพักผ่อนกับคุณหลินหลินที่นี่... เชิญข้างในก่อนนะคะ ตรงนี้เริ่มที่จะหนาวแล้ว เชิญค่ะ” สินกับหลินหลินที่มาตัวเปล่าๆ ก็ถือของที่พึ่งจะซื้อกันเมื่อสักครู่ลงมาด้วยเลย ไม่นานพวกเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ของม่อนงาม“ไม่ทราบว่าต้องเสียค่าที่พักเท่าไหร่อย่างนั้นเหรอครับ คุณเจ้าของ” สินกล่าวออกมาอย่างสุภาพ“ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ค่ะ คนกันเอง .. เรียกฉันว่าไม้งามนะคะ” เธอกล่าวออกมาพร้อมกับเตรียมหยิบกล้องรุ่นเก่าๆของเธอ เพื่อที่จะได้ขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกของร้าน ซึ่งแน่นอนว่าสินก็ตกลงที่จะให้ถ่ายอยู่แล้ว แต่เขาก็ต้องแปลกใจ ที่อยู่ๆเธอก็กล่าวออกมาว่า“ไม้งามอยากจะขอถ่ายรูปคู่ของเชฟกับคุณหลินหลินนะคะ.. เดี๋ยวไม้งามจะเอาไปติดตรงผนังด้านนั้นรวมกับของคนอื่นๆ.. ส่วนเรื่องราคานั้น เชฟมาทั้งทีไม้งามจะลดให้จาก 1,800 บาทต่อคืน เหลือ 999 บาทเลขสวยๆค่ะเชฟ... จะได้รักกันนานๆ” สินที่มองไปตรงผนังก็เริ่มแปลกใจเพราะว่ามันมีแต่รูปคู่ของชายหญิงหลายคู่ จะมีบ้างบางรูปที่เป็นชาย-ชาย หญิง-หญิง เขามองไปตรงนั้นก่อนจะสะดุดคำที่ไม้งามพูดออกมา“อะไรนะครับ.. เมื่อกี้น่ะครับ” สินที่ได้ยินไม่ค่อยชัด และไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำคำนี้ เขาเลยกล่าวออกมาถามอีกครั้ง“ก็ขอให้รักกันนานๆ มีลูกมีหลานกันหลายๆคนนะคะ” เธอกล่าวออกมา พร้อมกับยิ้มหน้าระรื่น มันทำให้สินต้องเกาแก้มของตัวเองก่อนจะพูดเพื่อแก้ต่างว่า“จริงๆพวกเราเป็นแค่เพื่อนกันน่ะครับ...”ก่อนที่เขาจะหัวเราะแห้งๆออกมา จากนั้นก็โดนเจ๊ไม้งามคนนี้ลากไปถ่ายรูปก่อน หลินหลินเองก็งงอยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้รังเกียจหรือคิดอะไรมากที่จะถ่ายรูปคู่กับเขาคนนี้ จากนั้นเจ๊ไม้งามก็เดินพาทั้งสองไปดูที่พักของพวกเขา มันเป็นนเต็นท์ที่ตั้งอยู่อย่างสันโดษ วิวรอบข้างสวยงามเป็นอย่างยิ่ง มันสามารถมองเห็นแสงสีจากดวงดาวที่เต็มท้องฟ้าได้เป็นอย่างดีเต็นท์นอนที่ดูใหญ่ ข้างในมีเครื่องนอนกับผ้าห่มให้พร้อมแล้ว เจ๊แกอธิบายเรื่องห้องน้ำต่ออีกนิดหน่อย จากนั้นก็คิดเงินค่าที่พักก่อนจะเดินทางจากไปยังส่วนของหน้าเคาน์เตอร์ แต่ก่อนที่ไม้งามจะเดินกลับไปนั้น เจ๊ก็ได้พูดอะไรบางอย่างกับสิน“ถ้าหากว่าเชฟต้องการที่จะเป็นแค่เพื่อนกับเธอต่อ... เชฟต้องห้ามให้ตัวเองไม่ให้จุ๊ฟกับเธอเด็ดขาดนะคะ.. ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็ทั้งตัวของเชฟ และคุณหลินเองจะตกอยู่ในคำสาปของม่อนงาม..” คำพูดที่ดูคลุมเครือนี้มันอะไรกัน สินที่ได้ยินก็เริ่มตั้งสติก่อนที่จะไปทำอย่างอื่นต่อไปสินและหลินหลินเริ่มจากการที่เก็บของภายในเต็นท์ และเตรียมตัวที่จะไปอาบน้ำต่อไป โดยที่พวกเขาผลัดกันเฝ้าหน้าประตูห้องน้ำ หลินหลินเลือกที่จะให้สินอาบน้ำก่อน เพราะเธอคิดว่าผู้ชายยังไงก็อาบน้ำเร็วกว่าผู้หญิงอย่างแน่นอน เสียงของน้ำเย็นที่กระทบลงบนพื้น พร้อมกับเสียงของอาการหนาวสั่นของสินที่ดังออกมา มันเรียกเสียงหัวเราะจากพวกเขาทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี ไม่นานเกินรอสินก็อาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ และเป็นตาของหลินบ้างแล้วที่จะอาบน้ำต่อ และพวกเขาก็คุยกันอย่างสนุกสนานเช่นเคย“หลินหลินไม่หนาวบ้างเหรอครับ... อากาศเองก็เริ่มเย็นมากแล้วด้วย” สินชวนหลินคุย“ไม่เลยค่ะ ที่ประเทศจีนหนาวกว่านี้เยอะเลยคะ ...” เธอตอบกลับมาพร้อมกับเสียงของน้ำที่ถูกตักขึ้นมาจากขันน้ำ และมันก็ทำให้สินคิดตามจากประโยคเมื่อสักครู่ประมาณว่า มันก็จริงที่ประเทศของหลินหลินจะหนาวกว่า และเวลามันก็ผ่านไปถึง 20 นาทีหลินก็อาบน้ำเสร็จแล้ว พวกเขาสองคนเลยเดินกลับไปยังเต็นท์ของตัวเอง สินปูเสื่อเพื่อนั่งดูดาวกันข้างนอก และอีกอย่างอากาศมันก็ยังไม่ได้เย็นมากขนาดนั้น เย็นสบาย พวกเขาคุยกันมองดูวิว และบรรยากาศยามค่ำคืนที่มีแต่สองเรา“หลินหลินเหมือนจะชอบมองดูดาวนะครับ..” สินกล่าวออกมาพร้อมกับมองไปที่หน้าของเธอ หลินหลินเองก็มองกลับมาตามเสียงเรียกนั้น และมันทำให้ทั้งสองได้มองสบตากันจริงๆเป็นครั้งแรก หลังจากที่ไม่ได้ทำมันอีกเลยตั้งแต่ที่ทะเลครั้งก่อนนั้น สายตาของทั้งสองมองมาที่กันและกันอย่างโหยหา ก่อนที่หน้าของทั้งสองจะค่อยๆใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ในจังหวะที่หน้าของทั้งสองห่างกันเพียงนิ้วเดียว ในหัวของสินก็ปรากฏออกมาเป็นภาพของไม้งามที่เอ่ยเตือนเขาขึ้นมาในทันที จากที่สินหลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นมา และเรียกสติของตัวเองกับมา และภาพที่เขาได้เห็นนั้น มันก็ยากเกินที่จะทำใจได้ เพราะว่าใบหน้าของหลินที่แม้จะเป็นหน้าสดก็ยังงดงามราวกับธิดา นางฟ้าลงมาเกิด ใจของเขาเต้นตุบๆ อย่างไม่เป็นจังหวะ มันเป็นไม่กี่ครั้งที่หัวใจมันเรียกร้องอย่างนี้ หญิงสาวที่รู้ดีสุดว่ามันมีอะไรที่แปลกประหลาดไปก็ลืมตาขึ้นมามองด้วยเช่นกัน และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ใบหน้าของชายที่เธอเทใจไปให้มากเกินกว่าครึ่งแล้วก็อยู่ตรงหน้าอย่างใกล้ชิด มันก็ทำให้หัวใจกลับมาเต้นรัวๆเช่นกัน เธอไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เหมือนกับว่ามันมีแรงอะไรบางอย่างผลักดันทั้งตัวเขาและเธอ ให้เข้าใกล้โหยหากันและกัน สินดึงหน้ากลับมาก่อนที่จะเกาแก้มแก้เขิน และพูดออกมา“ขอโทษนะครับ... จริงๆแล้วผมดันนึกถึงคำพูดเจ้าของที่พักก่อนจะออกไปขึ้นมาซะได้” สินกล่าวออกมาอย่างนั้น แน่นอนว่ามันทำให้หญิงสาวอย่างหลินหลินที่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่หน้าแดงขึ้นมา และหันไปอีกทางหนึ่ง ทั้งคู่มองออกไปยังดวงดาวดวงเดียวกันสักพักก่อนที่หลินหลินจะถามกับสินว่า“แล้วคุณเจ้าของที่พักเขาพูดอะไรกับสินอย่างนั้นเหรอคะ” เธอถามออกไปด้วยความสงสัยจากประโยคที่สินพูดมาเมื่อกี้ สินที่ไม่รู้ว่าจะเอ่ยออกมาดีไหม เพราะเขาก็ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ และถามเอ่ยออกไปตรงๆ มันจะทำให้ความสัมพันธ์ทั้งในทางบุคคล หรือทั้งในทางธุรกิจเสียหายหรือเปล่า แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจที่จะกล่าวออกไปตรงๆ“เจ้าของที่พักเธอกล่าวถึงคำสาปของที่ดินผืนนี้ ประมาณว่าถ้าคู่รักจูบกันในสถานที่แห่งนี้จะต้องถูกสาปให้ต้องคิดถึง รู้สึกรัก รู้สึกเป็นของกันและกันตลอดเวลา.... ผมแค่กลัว...” สินกล่าวออกมาตามตรง และกำลังจะเอ่ยต่อเรื่องของความสัมพันธ์ แต่หลินหลินก็ได้ขัดไว้เสียก่อน “ถ้าเป็นเรื่องนั้น... ฉันรู้อยู่แล้วล่ะค่ะ .. ก็ตอนที่สินอาบน้ำอยู่ฉันก็หาข้อมูลของที่นี่มาบ้าง...” หลินหลินกล่าวออกมาพร้อมกับก้มหน้าต่ำลงเล็กน้อย

เบาๆ เรียกน้ำย่อยไปก่อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 70

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

หนังสือเปลี่ยนชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 70

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้