The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          เรเวลเปิดหน้าต่างสเตตัสเพื่อเช็คค่าพลังเวทตัวเอง

          เรเวล (เผ่ามนุษย์) LV30 {+10}

          HP 97,400/100,000

          MP 8,160/84,100

          ดูเหมือนว่าพลังเวทของผมจะฟื้นคืนมานิดหน่อย น่าจะพอใช้สกิล<หอกแห่งปาฎิหาริย์>ได้อีกหนึ่งครั้งแบบฉิวเฉียดพอดี รวมทั้งได้ผลจากบัพ<สัตว์เทพ>เมื่อกี้นี้ทำให้ค่าสเตตัสด้านเลเวลถูกบวกเพิ่มขึ้นอีก10 ซึ่งก็หมายความว่าแม้หน้าต่างสเตตัสจะแสดงLV30อยู่ แต่ตอนนี้ความสามารถของพวกผมน่าจะพอๆกับLV40กันแล้ว แม้จะแค่ชั่วคราวก็ตาม

         แต่ก็ไม่เพียงพอสำหรับสู้กับสัตว์ปีศาจที่ LV50+ อยู่ดี แถมตอนนี้ยังถูกวาร์ปลงมาลึกขึ้นกว่าเดิมอีก ไม่รู้เหมือนกันว่า LV เฉลี่ยของสัตว์ปีศาจในชั้นนี้จะมีมากขนาดไหน

          “บัพสัตว์เทพงั้นหรอ?”

          เซเลน่าพึมพำออกมาพร้อมกับเปิดหน้าต่างสเตตัสตัวเองดูเหมือนกัน

          “คงเป็นบัพประเภทเลเวลบูสต์สินะคะ..ถือว่าเป็นสกิลบัพที่โกงเลยทีเดียวเลยค่ะ” เซซิเลียกล่าว

          “แต่ได้LVเพิ่มขึ้นมาแค่นี้มันไม่พอหรอกครับ ทำไมสิงโตที่ชื่อสฟิงค์ตัวเมื่อกี้ถึงไม่เพิ่มให้สัก 100 เลเวลไปเลยล่ะ”

          รูอันทำหน้าตาราวกับไม่ได้รับความช่วยเหลือเท่าที่ควร

          “เอาเถอะ..ยังไงได้เพิ่มก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยล่ะนะ”

          เซเลน่าตบบ่ารูอันราวกับพยายามปลอบใจ ทำให้รูอันรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่มีหญิงสาวราชวงศ์มาปลอบใจขุนนางตัวน้อยๆ ซึ่งไม่ค่อยจะได้มีโอกาสนี้เท่าไรนัก

          ในขณะที่ทั้ง3คนคุยกัน มีเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้นที่นิ่งเงียบราวกับครุ่นคิดบางอย่างด้วยสีหน้ากังวล

          'ไม่ไหว..ไม่พอ'

          ค่าพลังเวทเหลือแค่นี้ยังไงก็ลุยต่อไม่ไหวแน่ คงต้องพักจนกว่าพลังเวทจะฟื้นจนเต็มหลอด 

          นอกจากนี้แผนที่ที่สฟิงค์ให้มา มันก็แค่บอกในหัวเราว่าต้องเดินไปทิศทางไหนเท่านั้นถึงจะเจอคริสตัลกับทางออก เสมือนเป็นสัมผัสที่6ในการรู้ทิศทางเฉยๆ 

          แต่ทั้งตำแหน่ง โครงสร้าง จำนวนชั้น รวมทั้งสัตว์ปีศาจในดันเจี้ยนแห่งนี้ ก็ไม่ได้ระบุเอาไว้ 

          ไม่สิ นอกจากทางออกกับตำแหน่งคริสตัลแล้ว พวกเราไม่รู้อะไรเลย ถ้าเป็นแบบนี้ขืนลุยมั่วๆ แล้วโชคร้ายดันเจอฝูงสัตว์ปีศาจเลเวล50 มาเป็นร้อยๆตัวละก็ คงได้จบเห่แน่ๆ แถมจะมีสัตว์ปีศาจถือกำเนิดออกจากผนังที่คาดเดาไม่ได้เหมือนกับชั้นบนๆที่ให้กำเนิดมอนสเตอร์มาเรื่อยๆรึป่าวก็ไม่รู้ 

          จากข้อมูลที่มีอยู่ในหัวผมตอนนี้ทำให้พอสรุปได้คร่าวๆว่าข้อมูลที่พวกเรามีอยู่ตอนนี้มันน้อยเกินไป แถมจำนวนไพ่ในมือก็มีน้อยด้วย 

          “มีอะไรหรอคะ..เรเวล..?” 

          เซซิเลียถามเพราะเห็นสีหน้าของเรเวลดูไม่ค่อยดี

          “เซซิเลียฉันว่าพวกเราพักกันก่อนเถอะ..ตัวฉันเหลือพลังเวทน้อยมากๆแล้ว และฉันก็เชื่อว่าพวกเธอเองก็คงไม่ต่างกัน หากจะลุยกันต่อไปแบบนี้ละก็..คงไม่ไหวแน่..ไม่ใช่แค่พลังเวทไม่พอ..แต่ยังมีความเหนื่อยล้าสะสมอีก”

          “นั่นสินะคะ..แต่ว่า..”

          “หา!?..นายพูดบ้าอะไรของนาย..รู้มั้ยว่าบัพเลเวลบูสระยะเวลามันมีจำกัดนะ..แถมถ้าอิงตามที่แมวสีส้ม..เอ้ย..สิงโตนั่นบอกดูเหมือนว่าจะมีคนไล่ล่าตามพวกเราลงมาอยู่นะ..ซึ่งหากไม่รีบตอนนี้ละก็..”

          “ใจเย็นๆก่อนสิ..เซเลน่า..เรื่องเวลาน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก”

          “หมายความว่ายังไง?” เซเลน่าถาม

          ส่วนรูอันก็เริ่มจะรู้สึกแปลกๆที่อยู่ดีๆเรเวลก็ดูเหมือนจะได้อภิสิทธิ์เรียกชื่อราชวงศ์ห้วนๆเพิ่มขึ้นอีก1คน 

          “ที่บอกว่าไม่ต้องกังวลเรื่องเวลาหมายความว่ายังไงหรอคะ..เรเวล?”

          เซซิเลียก็ถามในสิ่งที่เธอสงสัยเหมือนกัน

          “เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก..พวกเราก็แค่..”

          ทุกคนตั้งใจฟังอย่างดิบดี..แล้วพยักหน้า

          จากนั้นเรเวลก็พูดในสิ่งที่ตัวเองคาใจมาตลอด

          “ถ้าเวลาไม่พอ พวกเราก็แค่เข้าไปนอนด้วยกันในห้องน้ำไงล่ะ…”

          “….” ทุกคนเงียบกริบ..

          ผู้หญิง2+ผู้ชาย2 นอนในห้องน้ำด้วยกัน = ?

          เมื่อเรเวลเริ่มถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ ..เขาจึงพยายามรีบอธิบายต่อ

          “อะ..เอ่อ…คือไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นหรอกนะ..แบบว่าถ้าตามที่ฉันรู้มา..เอ่อไม่สิ…พวกเธอเองก็คงจะรู้เหมือนกันว่าแคปซูลห้องน้ำน่ะ..เวลาภายนอกมันจะหยุดเดินเมื่อเทียบกับเวลาภายใน

          พูดง่ายๆคือถ้าพวกเราพักในนั้นสัก 8ชม.เพื่อฟื้นพลังเวท แล้วออกมาเวลาภายนอกก็ยังคงผ่านไปไม่ถึง1วินาที นั่นเท่ากับว่าทำให้พวกเราประหยัดเวลาไปได้แบบเหลือเฟือ”

          ใช่แล้วล่ะ..ก็ในเมื่อแคปซูลห้องสุขานั่นมันมีความสามารถแปลกๆถึงขนาดนี้ ตอนอยู่ในชั้นที่5 ก็ไม่เห็นจะต้องไปนอนข้างนอกกันเลยนิ แค่ผลัดเวรกันเข้าไปนอนในห้องน้ำก็พอ 

          เรเวลที่เสนอไอเดียแบบนั้นและคิดว่าเป็นไอเดียที่สุดยอด แต่ทว่า..

          “มะ..ไม่ไหวหรอกค่ะ /ผมขอผ่านครับ /นี่แกจะบ้ารึไง..ให้ราชวงศ์อย่างฉันเข้าไปนอนในห้องน้ำเนี่ยนะ..” 

          เซซิเลีย รูอัน เซเลน่า ปฎิเสธเป็น3เสียงอย่างพร้อมเพรียงกันทันที นั่นทำให้เรเวลหน้าเหวอขึ้นมาเลย

          “เอ๋!!…ทำไมล่ะ…??”

          เห้ยๆ..อะไรกันเนี่ย..นั่นมันความคิดที่ดีเลยไม่ใช่เรอะ…ถ้าเป็นเซเลน่ายังพอเข้าใจ แต่ว่ารูอันกับเซซิเลียเนี่ยสิ

          “นี่นายเสียสติไปแล้วรึไง…จะนอนในห้องน้ำเนี่ยนะ..มันไม่มีใครในโลกนี้เขาทำกันหรอก”

          เซเลน่าเดินมาจับบ่าเรเวลแล้วเขย่ารัวๆ ราวกับขอให้คิดทบทวนใหม่ 

          “ตะ…ตะ…แต่ว่านอกจากวิธีนี้มันไม่มีวิธีอื่นแล้วนะ..แถมพลังเวทของฉันก็เหลือแค่8,000เอง ยังไงก็ลุยต่อไม่ไหวหรอก”

          “ถ้าแกลุยไม่ไหว..เดี๋ยวพวกฉันลุยเอง..ออกไปจากห้องนี้กันได้แล้ว….”

          “เอ๋!!…วะ..เหวอ..อย่าลากสิ..”

          เซเลน่าจับคอเสื้อเรเวลแล้วพยายามลากออกจากห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ

          “ดะ..เดี๋ยวก่อนค่ะ..ใจเย็นๆก่อนเซเลน่า”

          เซซิเลียเข้ามาห้ามเซเลน่า

          'สุดยอดเลยเซซิเลีย..ในที่สุดเธอก็ยอมฟังฉัน...ร๊ากกที่สู้ดดด'

          เรเวลรู้สึกดีใจที่เซซิเลียจะยอมนอนในห้องน้ำ

          “ดูเหมือนถ้าอยู่ในห้องนี้จะไม่มีสัตว์ปีศาจบุกเข้ามาหรือถือกำเนิดเลยนะ ถ้าหากออกไปข้างนอกโดยไม่มีแผน..พวกเราอาจจะอันตรายได้นะคะ..ฉะนั้นต้องวางแผนกันก่อนถึงค่อยออกไปค่ะ”

          'อะไรกันฟระเนี่ยยยยย..ยังคิดจะออกไปอีกเรอะ...เอาความหวังฉันคืนมาเลยนร้าาาาา..'

          เรเวลมองหน้าเซซิเลียพร้อมกับดิ้นพล่านน้ำตาไหลในใจ

          "นั่นสินะครับ..พวกเราต้องวางแผนกันก่อน” รูอันพยักหน้าราวกับเห็นด้วย

          “นี่พวกเธอคิดจะลุยกันในสภาพนี้จริงๆงั้นหรอ!!!…มันไม่เสียสติมากกว่าฉันรึไง..”

          เซซิเลีย รูอัน เซเลน่าคุยกัน โดยไม่มีใครสนใจเรเวลเลย เหตุผลเพราะพลังเวทพวกเขายังเหลือประมาณครึ่งหลอด และที่สำคัญ ไม่ว่าจะขุนนางหรือราชวงศ์ ที่ชีวิตเกิดมาค่อนข้างหรูหราสุขสบาย มันก็ไม่ค่อยจะมีใครอยากเข้าไปนอนในห้องน้ำกันสักเท่าไร ต่อให้คนๆนั้นจะเป็นขุนนางระดับล่างสุดก็ตาม

          “เห้ออ…”

          เรเวลถอนหายใจ..เพราะคิดว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางเกลี้ยกล่อมพวกเค้าได้

          “ช่วยไม่ได้แหะ..เซซิเลีย..เดี๋ยวฉันจะใช้สกิลของฉันเอนชานต์สกิลสร้างแผนที่ให้เธอนะ หากสามารถจำลองโครงสร้างของดันเจี้ยนนี้ได้ไวขึ้น และสามารถระบุตำแหน่งของสิ่งมีชีวิตอื่นๆได้ละเอียดขึ้น อาจทำให้หลบเลี่ยงอันตรายได้หลายอย่างก่อนจะไปถึงชั้นล่างสุด”

          “เข้าใจแล้วค่ะ”

          เรเวลชาร์จสกิล <หอกแห่งปาฎิหารย์> จนครบ5นาทีแล้วส่งผลลัพธ์ให้อาร์ติเฟกซ์ของเซซิเลีย 

         แว่นตาข้างซ้ายของเธอและฝ่ามือมีอนุภาคแสงจำนวนมากสถิตอยู่

          “แสบตาจังเลยนะคะเนี่ย”

          “รีบร่ายสกิลเร็วๆเถอะ”

          “เข้าใจแล้วค่ะ”

<รับผลอัพเกรดจากอาวุธเทวทัณฑ์>

‘กรุณาเลือกสกิลที่จะอัพเกรด’

→สกิล <เมล็ดจำลองแผนที่>

<ผลอัพเกรด>

-ความเร็วในการจำลองระดับ1 → ระดับ1,200

-ปรับเพิ่มความละเอียดของแผ่นที่จำลองถึงระดับสูงสุด

          “จะใช้แล้วนะคะ”

          ‘เวทพืช-เมล็ดจำลองแผนที่’

          มีเมล็ดพืชสีขาวพร้อมกับอนุภาคแสงปรากฎขึ้นที่ฝ่ามือ

          เซซิเลียโยนเมล็ดนั้นลงไป หลังจากนั้นไม่นานตัวเลข % แสดงสถานะจำลองก็ปรากฎ 

          1%

          .

          .

          30%

          .

          .

          .

          100%

          ตัวเลขเด้งจาก 1% ถึง 100% ในระยะเวลาสั้นมากๆ

          “เสร็จแล้วค่ะ!!!”

          เซซิเลียแสดงแผนที่3มิติ ให้ปรากฎขึ้นเบื้องหน้า จนทุกคนต้องตกใจในขนาดของมัน

          #คุยกับไรท์(คนเขียน)#

          ตอนที่116 ไรท์ลงให้เพื่อเป็นตอนชดเชยที่ไรท์หายไปเป็นเวลา1สัปดาห์ครับ

         หลังจากนี้เพื่อแก้ปัญหาความไม่ตรงต่อเวลาของไรท์ฉะนั้นไรท์จะเขียนนิยายแล้วอัพล่วงหน้าไปเลย โดยจะเป็นการอัพแบบปลดล็อคตอนอ่านล่วงหน้าแทน ซึ่งจะลงเฉพาะในเว็บ dek-d เท่านั้น โดยตอนพวกนี้ไรท์จะตั้งค่าให้มันปลดล็อคฟรีวันอาทิตย์ทุกๆ10โมง 

          ซึ่งใครที่อยากอ่านล่วงหน้าก็สามารถจ่ายเงินเพื่อปลดล็อคตอนก่อนได้ หรือจะรออ่านฟรีทุกๆวันอาทิตย์ก็ไม่เป็นไรครับ 

         แค่นี้ไรท์ก็ไม่ต้องมาพะวงเรื่องการอัพนิยายอีกแล้ว แค่เขียนตอนไว้เยอะๆ ลงไว้แล้วไปพักตอนที่ตัวเองอยากจะพักก็ได้ แถมคนอ่านก็จะได้อ่านนิยายแบบสม่ำเสมอไปในตัวด้วย (หมายถึงเฉพาะที่อ่านฟรีทุกวันอาทิตย์นะครับ) 

          สำหรับแพลตฟอร์มอื่นๆที่ไม่มีตอนอ่านล่วงหน้า ไรท์ก็จะยังคงลงตามปกติครับทุกๆวันอาทิตย์ประมาณ10โมง