เสียงหัวเราะแหลมของ Goblin Shaman ยังคงดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน ราวกับมันกำลังสนุกกับภาพของมนุษย์ที่ถูกบังคับให้ฆ่ากันเอง ดวงตาสีแดงเข้มของมันมองลงมายังทีมสำรวจด้วยความพึงพอใจ ขณะที่ไม้เท้ากระดูกในมือยังคงปล่อยหมอกสีดำออกมาอย่างต่อเนื่อง
ส่วนด้านล่าง…
สนามรบเริ่มเต็มไปด้วยความลังเล
เพราะทุกครั้งที่ Corrupted Human พุ่งเข้ามา ไม่มีใครกล้าฟันเต็มแรงเหมือนการต่อสู้กับมอนสเตอร์ทั่วไปอีกแล้ว
“ช่วย… ผมด้วย…”
ชายวัยรุ่นคนหนึ่งทรุดลงตรงหน้าผู้กองภาส หลังแกนสีดำในหน้าอกถูกยิงแตก เลือดสีดำไหลออกจากปากของเขาไม่หยุด ร่างทั้งร่างกำลังสั่นอย่างรุนแรง ขณะที่ดวงตาค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
แต่สิ่งที่อยู่ในแววตานั้น…
คือ “ความสิ้นหวัง”
“พวกมัน… จับพวกเรา…” เขาพูดทั้งน้ำตา “กินคน… ต่อหน้าพวกเรา…”
เสียงของชายคนนั้นเริ่มขาดหายเป็นช่วง ๆ ราวกับร่างกายกำลังพังจากด้านใน
ผู้กองภาสกัดฟันแน่น ก่อนคุกเข่าลงข้างตัวเขา
“อดทนไว้ เดี๋ยวเราพาออกไป”
แต่ชายคนนั้นกลับส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ทันแล้ว…”
ทันใดนั้น เส้นเลือดสีดำทั่วตัวเขาก็เริ่มปูดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็นสีแดงช้า ๆ พร้อมเสียงครางต่ำที่เริ่มดังออกมาจากลำคอ
ธีร์เบิกตากว้างทันที
[Parasite Core ฟื้นตัว]
[การติดเชื้อเข้าสู่ระยะสุดท้าย]
“ถอย!” ธีร์ตะโกน
แต่ช้าเกินไปแล้ว
ชายคนนั้นพุ่งเข้าใส่ผู้กองภาสทันทีด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่
ฉัวะะ!!
ดาบเงินของลูเซียนแทงทะลุหัวใจเขาจากด้านหลังในพริบตา
ร่างของชายคนนั้นชะงัก ก่อนเลือดสีดำจะไหลออกจากปากช้า ๆ ดวงตาที่กลับมาเป็นสีปกติ มองผู้กองภาสครั้งสุดท้าย
ก่อนพูดเบา ๆ
“ขอบคุณ…”
แล้วร่างทั้งร่างก็แน่นิ่งไป
ความเงียบปกคลุมรอบตัวชั่วขณะ
แม้แต่ผู้กองภาส ยังนิ่งค้างไปหลายวินาที เพราะนี่คือครั้งแรก… ที่เขาต้องมองคนซึ่งยังมีสติ ถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาโดยไม่มีทางช่วย
แต่สนามรบกลับไม่เปิดโอกาสให้เสียใจนาน
กรี๊ซซซซซซ!!!
ก๊อบลินอีกกลุ่มพุ่งเข้ามาทันที พร้อม Corrupted Human ที่เหลือจำนวนมากซึ่งกำลังคลั่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ
Goblin Shaman หัวเราะเสียงดัง
“มนุษย์น่าสนใจ…” มันพูดช้า ๆ “ยิ่งทรมาน… ยิ่งอร่อย”
คำพูดนั้น ทำให้ดวงตาของธีร์เย็นลงทันที
ความโกรธบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอก
โดยเฉพาะเมื่อมองไปยังกรงเหล็กด้านหลัง ที่ยังมีเด็กและผู้รอดชีวิตอีกหลายคนกำลังร้องไห้อย่างหวาดกลัว
ถ้าปล่อย Goblin Shaman ไว้…
ที่นี่จะยังคงกลายเป็นฟาร์มมนุษย์ต่อไปเรื่อย ๆ
ติ๊ง!
[อารมณ์ผู้ใช้ตรงตามเงื่อนไข]
[Leadership Trait พัฒนา]
[ปลดล็อกสกิลใหม่ : Command Pulse]
ข้อมูลใหม่เด้งขึ้นตรงหน้าธีร์ทันที
[Command Pulse]
[เพิ่มประสิทธิภาพยูนิตทั้งหมดในพื้นที่ชั่วคราว]
[ลดผลกระทบทางจิตใจ]
หัวใจของธีร์เต้นแรงขึ้นทันที
เพราะตอนนี้ สิ่งที่ทีมขาดที่สุด ไม่ใช่พลังโจมตี
แต่คือ “ขวัญกำลังใจ”
เขาสูดหายใจลึก ก่อนยื่นดาบสายฟ้าลงกับพื้น
จากนั้น Dominion Field ก็เริ่มขยายออกอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้…
คลื่นพลังสีทองกลับระเบิดออกเป็นวงกว้างกว่าที่เคย
ตูมมมมมม…
แสงสีทองสว่างไปทั่วห้องใต้ดินทันที ความอุ่นบางอย่างไหลผ่านร่างของทุกคน ราวกับความหวาดกลัวที่กดทับหัวใจมาตลอด กำลังถูกผลักออกไปทีละน้อย
[Command Pulse ทำงาน]
[ความกลัวลดลง]
[ความเร็วตอบสนองเพิ่มขึ้น]
[ประสิทธิภาพการต่อสู้เพิ่มขึ้น]
ดวงตาของนนท์กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
ผู้กองภาสเองก็กำปืนแน่นขึ้นช้า ๆ
แม้แต่ผู้รอดชีวิตในกรง ยังเริ่มมีประกายในสายตา หลังเห็นแสงสีทองที่ปกคลุมทั่วห้อง
ส่วนลูเซียน…
กำลังมองธีร์ด้วยสายตานิ่งลึก
ก่อนคุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางสนามรบอีกครั้ง
“นายท่าน…” เขาพูดเสียงต่ำ “ท่านเริ่มเป็น ‘ผู้ปกครอง’ จริง ๆ แล้ว”
ทันใดนั้นเอง
Goblin Shaman ก็หยุดหัวเราะ
รอยยิ้มบนใบหน้ามันค่อย ๆ จางหายไป
เพราะเป็นครั้งแรก…
ที่มันสัมผัสได้ว่า “การควบคุมสนามรบ” ของมัน กำลังถูกแย่งไปทีละน้อยแล้ว
18K
