Pioneer Era

***หนุ่มซื่อบื้อ [โฮป]

ว่ากันว่าคนบางคนนั้น หากได้จับพวงมาลัย มักจะเปลี่ยนนิสัยได้

"ปีกกับขาแบบนั้น ขับรถได้ด้วยเรอะ? "

"อย่าดูถูกเผ่ามนุษย์นกเชียวนะ เห็นแบบนี้ ฉันนะฝึกขับมาตั้งแต่เล็กแล้ว"

ซึ่งสำหรับกรณีของพวกเรา

"ไม่ใช่ว่าไฮเจนยังไม่มีใบขับขี่ ใช่หรือเปล่าคะ? "

คือยัยบ้าคนนี้…

***

“เรา…”

“เราคือความเร็ว! ”

"แว๊กกกก!? "

“เร็วดั่งสายลม”

“สายลมที่มิอาจถูกหยุดด้วยสิ่งกีดขวางได้”

"ช้า---ช้าหน่อยโว้ย! "

“สายลม… ที่วิ่งไหลผ่านแมกไม้หนาทึบได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

“ลื่นไหลดั่งสายน้ำ รวดเร็วดั่งสายลม ว่องไวดั่งแสงอาทิตย์”

"รถคันเล็กนี้เป็นของท่านเซอร์ไวนะเจ้าค่ะ!? ถ้าพังละก็ โดนเรียกค่าเสียหายอานแน่เจ้าค่าาาาา! "

“ไม่มีสิ่งใดจะมาหยุดฉันเอาไว้ได้”

“เพราะว่า”

"... เริ่ม… รู้สึก… เมารถ… ค่ะ"

“ฉันคือความเร็ว! ”

***

ยานเหาะสุดหรูดูมีราคาสำหรับนั่งหกคนคันหนึ่ง กำลังบินเลียบพื้นทะลุผ่านป่าที่หนาทึบด้วยความเร็วระดับ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

เพราะยานเหาะลำนี้เป็นแบบที่ใช้ในเมือง คือบินสูงกว่าครึ่งเมตรไม่ได้ เลยทำได้แต่บินเลียบพื้นอย่างที่เห็น

ปกติแล้วการเดินทางจากสุดขอบทวีปหนึ่ง ไปอีกสุดขอบทวีปหนึ่งต้องใช้เวลามากถึง 30-40 วันโดยปกติ

พวกชนเผ่าสัตว์จะใช้สัตว์พาหนะเพื่อลดเวลาที่ว่านั้น

โดยสัตว์พาหนะที่ทำความเร็วได้มากที่สุดของทวีปนี้ คือ [เกล-อาบอก] ที่สามารถใช้เวลาเดินทางได้ไกลถึง 4000 กิโลเมตร ต่อหนึ่งวัน

แต่สัตว์ก็คือสัตว์ บางทีมันก็เหนื่อย บางทีมันก็หยุดพักริมทาง เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้

สุดท้ายสิ่งที่เดินทางได้เร็วที่สุด ก็ยังคงเป็นยานยนต์ของพวกเราที่สร้างขึ้นมาอยู่ดี

ปัญหาคือในกลุ่มพวกเราไม่มีใครที่ขับเป็น

“ฉันขับเป็นละ! ”

นอกจากเจ้าไฮเจน ที่… มารู้ทีหลังว่ามันยังไม่มีใบขับขี่

เจ้าไฮเจนมันขับด้วยความเร็วระดับ [พ่องตาย!] ไปพร้อมกับหลบหลีกต้นไม้ตรงหน้า

เหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวา เข้าโค้งหักศอก ดริฟยาวจนเสียงอากาศเสียดสีตัวถังรถดังกังวาล

ขับอย่างน่าหวาดเสียวเช่นนั้นราวกับจะเอาชีวิตไปทิ้ง

อุ๊ป… ตรูเองก็เริ่มรู้สึกอยากจะอ้วกตามพรุนอีกคนแล้วสิเนี่ย…

"หยุดบ้าได้แล้วเฟ้ย! "

“โอ๊ย! ”

ผมเขกกะโหลกยัยนกหัวแดงเต็มแรงทีหนึ่ง

“เป็นผู้ชายตบหัวผู้หญิงแบบนี้ใช้ได้หรือโฮป! ”

“ฮืม? ตกลงยอมรับว่าจะเลิกเพศชายแน่ ๆ แล้วสินะ? ที่บอกว่าจะเก็บเงินเพื่อต่ออวัยะวะกลับเข้าไปนี่ล้มเลิกความคิดแล้วสินะ? ”

“เออ… เรื่องนั้น…”

“ระวังข้างหน้าค่ะ! ”

“เหวอ!? ”

เกิดเสียงลมหวนอย่างรุนแรงดังขึ้นมาจากนอกตัวรถ

เป็นอีกครั้งที่เจ้าไฮเจนหันรถหลบหลีกสิ่งกีดขวางโดยไม่คิดจะลดความเร็ว

เข็มบนหน้าปัด ยังไม่มีทีท่าว่าจะลด แถมยังเพิ่มมากขึ้นจนเด้งเป็น 310 กิโลเมตรต่อชั่วโมงไปแล้ว

“ZZzz”

แล้วทำไมยัยสล๊อตถึงยังหลับเป็นตายได้ลงคอกันฟะ!?

ขอบ่นทีเถอะ ยัยนี่จะขี้เซาเกินไปหรือเปล่า?

เล่นเดินมาขึ้นรถทั้ง ๆ ที่ดวงตายังปิดได้อยู่เลยนะ!

“zzZzz… หืม? ”

ในตอนนั้นเองที่ยัยเมดขี้เซาลืมตาตื่นขึ้นมา

สาวหมาป่าผมสีครามถักเปียมัดแนบหัวคล้ายเขาแพะคนนี้ กำลังลุกขึ้นอย่างเกียจคร้านไปทางหน้าต่าง

“... คิดไปเองหรือ”

ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ออกมาเช่นนั้น แล้วล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง

มีอะไรอยู่นอกหน้าต่างอย่างงั้นหรือ?

*#! #*

มันคือตัวเชี่ยอะไรเนี่ย…

มีอะไรบางอย่างกำลังไล่ตามรถของพวกเรามา

สิ่งนั้นมีรูปร่างคล้ายจิ้งเหลนที่มีขนาดสองเมตร

มีเมือกหุ้มตัวสีดำหนา กรงเล็บกับเขี้ยวแหลมคมยาว หน้าตาแลดูน่าเกลียดน่ากลัว

เจ้าสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงที่ว่า กำลังใช้เมือกตามลำตัว กับขาทั้งสี่ข้างในการลื่นไถลไปตามพื้นดิน

ไล่ตามรถคันนี้ที่วิ่งด้วยความเร็วระดับ 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

*#! #! @#@%*

พวกมันส่งเสียงคำรามประหลาดออกมาอีกครั้ง

อ้าปากออกกว้าง แล้วเริ่มพยายามไล่งับท้ายรถของพวกเรา---

ในตอนนั้นเองที่ผมพึ่งเห็น ว่าผื้นดินด้านหลังรถยนต์คันนี้เป็นสีดำทั้งหมด

เป็นสีดำที่กำลังเคลื่อนไหวได้

เชี่ย! พวกแม่งไล่ตามมาเป็นฝูงใหญ่ขนาดนี้เลยเรอะ!?

“เหยียบให้มิดไปเลยไฮเจน! ”

“อ่าว? ไหนบอกว่าให้ลดความเร็วไม่ใช่หรือ? ”

“ข้างหลัง... ข้างหลังงง! ”

“ข้างหลัง ---? เชี่ย! ฝูงตัวบ้าอะไรเนี่ย!? ”

“นั่นคือ [อนาจีส-เคล] เป็นสัตว์จำพวกจิ้งเหลนที่มีสีดำเจ้าค่ะ บางคนก็เรียกง่าย ๆ ว่า [จิ้งเหลนดำ] เป็นสัตว์ร้ายที่มีความรวดเร็วมากที่สุดในทวีปนี้เจ้าค่ะ แต่มันน่าแปลกที่---”

“ตัวที่เร็วที่สุดไม่ใช่ [เกล-อาบอก] หรือค่ะเพก? ”

“ถ้าในฐานะสัตว์ที่ยอมให้ขึ้นขี่ก็ใช่ค่ะ แต่ตัวที่เร็วที่สุดจริง ๆ คือเจ้าพวกนี้ค่ะ ว่าแต่ท่านพรุนเจ้าค่ะ ที่ว่า [เพก] นี่คือ? ”

“ชื่อเล่นของที่ฉันตั้งให้ค่ะ ย่อมาจากชื่อเต็ม [เพกมาไทต์] ค่ะ ไม่ชอบหรือคะ? ”

“อย่างงั้นหรือเจ้าค่ะ… (มีคนตั้งชื่อเล่นให้แล้ว ดีใจจังเจ้าค่ะ เพื่อนของท่านลี่มีแต่คนดี ๆ ทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ) ”

ยัยกระต่ายสาวดูมีความสุขมากที่ถูกตั้งชื่อเล่นให้

เออ… ไอที่คิดเอาไว้ในหัวเธอ มันทะลุออกมาจากปากหมดแล้วนะนั่น?

“อยากฟังเรื่องของลี่ในช่วงก่อนที่จะมาเจอกับเพกเอาไหมคะ? ”

“เอา ๆ! ”

รู้สึกว่าบทสนทนาเริ่มชักจะออกทะเลแล้วสิเนี่ย...

“เออ… คุณเพกครับ~ นี่~ ไม่ใช่ว่ามีเรื่องที่ต้องอธิบายก่อนหรอกหรือครับ? ”

ผมสะกิดพวกเธอตรงหัวไหล แล้วชี้ออกไปทางนอกหน้าต่างรถ

“ลืมไปเลยเจ้าค่ะ! คือแบบนี้เจ้าค่ะ พวก [อนาจีส-เคล] มันเป็นสัตว์เจ้าถิ่นที่พบได้ในเฉพาะเขต [ป่าคลั่ง] ทางทิศใต้ของทวีปนี้เท่านั้นค่ะ ถึงจะพบที่อื่นบ้างเป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่คือพวกหลงฝูงเจ้าค่ะ พวกมันไม่ค่อยออกจากเขตตัวเองมาเป็นกองทัพอย่างที่เห็นในตอนนี้หรอกเจ้าค่ะ”

“เจ้าถิ่น? งั้นแสดงว่าพวกมันอันตรายมากเลยสินะ”

“ไม่หรอกค่ะ ก็แค่ว่าถ้าถูกจับตัวได้ คงถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ จนเหลือแค่กระดูกภายในหนึ่งวินาที แค่นั้นเองเจ้าค่ะ”

“โหด! ”

มันอันตรายสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือนั่น?

แต่ยังดีที่พวกเรานั่งรถเหาะมา เลยน่าจะปลอดภัย---

“ทุกคน สละรถด่วน! ”

ไม่น่าปักธงตัวเองเลยตรู!

ตรงหน้าของพวกเราในตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยฝูงของจิ้งเหลนดำอีกกลุ่ม

ดูเหมือนว่าพวกมันจะทำงานเป็นทีม โดยให้กลุ่มหนึ่งไล่ล่าเหยื่อ แล้วให้อีกกลุ่มมาดักรอที่ปลายทางเอาไว้

เป็นพวกที่ฉลาดไม่เบา…

เสียงรถเสียดสีอากาศดังลั่นไปทั่วป่าอีกครั้ง

รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงเริ่มกลิ้งคะมำเสียหลักสามร้อยหกสิบองศา

เหล็กดัดประดับรถสุดหรูหราหลุดร่วงหล่นกระจายรอบทิศทาง

สีเงินเลี่ยมทองคำเกิดเป็นรอยแผลลากยาวตลอดรอบคันรถ

พวกเรารีบปีนออกมาจากตัวรถที่เริ่มส่งควันลอยขึ้นสูง

มูลค่าความเสียหายคงไม่ต่ำกว่าล้านแน่นอน~

“...”

เอาเถอะ ทำเป็นว่ามองไม่เห็นไปก่อนแล้วกัน

*กี้! *

เดียวก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาห่วงเรื่องนี้สิ

ฝูงของศัตรูมีอยู่มืดฟ้ามัวดิน และยังมีอีกจำนวนมากที่หลบซ่อนอยู่ในเงาของต้นไม้

ส่วนพวกเรามีด้วยกันทั้งหมดห้าคน---

“ZZzz”

ยัยสล๊อตยังจะหลับลงได้อีกเรอะ!

แบบนี้… มีแค่สี่คนสินะ

สี่ต่อฝูงสัตว์กระหายเลือดอย่างงั้นหรือ…

ช่างหัวมันเถอะ

ทุกชีวิตย่อมหวั่งเกรงต่อความตาย

ถ้าแสดงพลังที่เหนือชั้นกว่าให้พวกมันเห็น เดียวก็คงรู้สึกกลัวแล้วหนีไปกันเองนั่นละ

“เอาวะ สู้ก็สู้! ”

ผมชักกระบี่สีเทาเล่มใหม่เอี่ยมที่เต็มไปด้วยลวดลายสวยงามออกมาจากฝักด้วยมือขวา

แล้วชักกระบี่สีดำใบดาบเรียบสำหรับใช้ในโรงเรียนด้วยมือซ้าย

“หลักสูตรหน้าที่ 1 บทเรียนที่ 20 ดาบคู่สี่บทเพลง! ”

แล้วเริ่มใช้วิชาดาบที่ฝึกฝนมาจากหน้าตำราเรียนออกไป

ใบดาบรังสีทั้งสองเล่มเริ่มสั่นพ้องเข้าหากันอย่างรุนแรง

คลื่นที่มองไม่เห็นสะท้อนกันและกันจนเกิดเป็นพลังงานความร้อนสูงเฉียบพลันขึ้นที่ตัวใบดาบ

ดาบดำฉับพลันกลายเป็นดาบแดง

ในขณะเดียวกัน ศัตรูสามตัวก็กระโจนเข้าใส่

ฮืม? ... พวกมันไม่เห็นจะเร็วอย่างที่คิดเลยแฮะ

ถึงจะวิ่งได้ระดับ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ดูท่าจะไม่สามารถเคลื่อนไหวรวดเร็วในตอนโจมตีได้

เพราะว่าผมสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของพวกมันได้อย่างชัดเจนด้วยดวงตาคู่นี้

ตัวแรกเคลื่อนมาตามผิวดินด้วยการรีดลำตัวให้แบนที่สุด

ตัวที่สองลุกขึ้นยืนสองขา แล้วกางกรงเล็บเพื่อที่จะแทงเข้ามาตรงหน้า

ตัวที่สามอยู่ด้านหลังสุด อาปากกว้าง ราวกับเตรียมที่จะใช้กลืนผมลงไปทั้งตัว

การจะหลบตัวแรกที่โจมตีเลียบพื้นได้นั้น มีแต่จะต้องกระโดดสูงขึ้นมา

พอกระโดดสูงขึ้นมา ก็จะเจอตัวที่สองโจมตีใส่

ไม่ว่าจะรับหรือโดนโจมตีจากตัวที่สอง ร่างกายที่ถูกซัดกระเด็นนั้น ก็จะร่วงหล่นลงสู่ปากของตัวที่สาม

น่ากลัวแฮะ

ผมรีบจินตนาการภาพเพื่อเตรียมรับมือการโจมตีตรงหน้า

คิดจำลองสถานการณ์ทุกรูปแบบ เพื่อหาตาหมากที่ดีที่สุดในการสวนโจมตีกลับไป

“ดีละ! ใช้วิธีนี้ดีกว่า”

ดาบสีแดงในมือขวาถูกวาดลงต่ำ

เหวี่ยงตัดผิวดินจนเกิดเป็นคลื่นดินที่โถมกระหน่ำขึ้นสูง

พริบตานั้น ตัวแรกที่เลื้อยมาตามพื้นก็ถูกแรงโถมจากมวลดินโถมเข้าซัด

มันถูกทำให้ลำตัวพลิกกลับหลังคว่ำจนท้องหงายขึ้นฟ้า

ผมรีบใช้จังหวะนั้น ยื่นกระบี่ในมือซ้ายแทงลงไปบนหน้าท้องเพื่อสังหารมันซะ

*กีส! *

เจ้าตัวที่สองคำรามลั่นด้วยความโกรธ

มันเหวี่ยงกรงเล็บตัดอากาศจนเห็นเป็นเส้นพายุสี่สาย

ถึงจะดูรุนแรง แต่กลับเชื่องช้าจนน่าหาวใส่

ผมหมุนตัว บิดข้อเท้าวางพื้นให้ร่างกายสมดุล

เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพักหายใจ แล้วบรรเลงบทเพลงที่สาม ด้วยการยกกระบี่ในมือขวาขึ้นสูงในท่าตั้งรับ

ไม่ใช่ตั้งรับด้วยใบดาบ แต่ตั้งรับด้วยคมของดาบ

กรงเล็บกับคมดาบแดงเข้าปะทะกัน

ใช้ดวงตาของตัวเองเล็งหาจังหวะ แล้วบิดคมดาบให้แทรกลงไปในระหว่างช่องว่างระหว่างนิ้วของศัตรู

*กีส!? *

คมมีดเริ่มเฉือนเนื้อที่อยู่ระหว่างนิ้วทั้งสองข้างของมัน

ดาบแดงที่จมลึกลงไปนั้น เริ่มเฉือนทะลุราวกับเป็นการตัดเต้าหู้

ฟันขาดครึ่งตั้งแต่มือ แขน ไปจนถึงครึ่งท่อนบนของมันในชั่วพริบตา

*กี้!!!! #! @$! @$! @*

ตัวที่สามเริ่มส่งเสียงไม่เป็นภาษาออกมา

ตำแหน่งของมันมาอยู่ตรงหน้าผมในระยะรดลมหายใจพอดี

ปากที่กว้างเท่าหัว กำลังจะปิดงับลงมาใส่ส่วนต้นคอในอีกหนึ่งวินาทีข้างหน้านี้

แต่ทว่าผมมีกระบี่ในมือซ้ายตั้งท่ารอเอาไว้ก่อนอยู่แล้ว

*สวบ---! *

กระบี่ในมือซ้ายที่ถูกยกขึ้นรอรับ ได้เสียบทะลุคอหอยไปถึงสมองของศัตรูด้วยแรงขากรรไกรของศัตรูที่หุบลงมาเอง

คมเขี้ยวของมันหยุดลงที่ผิวต้นคอในระยะหนึ่งมิลลิเมตร

ผมรีบใช้ขาขวาถีบร่างไร้วิญญาณของมันให้กระเด็นหลุดออกไปจากใบดาบ

จัดการไปสามตัวเป็นที่เรียบร้อย

พวกมันกระจอกกว่าที่คิดแฮะ

ที่ว่ารวดเร็ว คงหมายถึงรวดเร็วแค่ตอนออกวิ่งเท่านั้นละมั้ง?

แบบนี้คงไม่ตึงมือคนอื่น---

“... โฮป ศพสามตัวนี้เป็นฝีมือของนายหรือ!? ”

เสียงของไฮเจนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

ผมลองหันไปมองรอบตัวดู

ทุกคนต่างยืนนิ่งแล้วจับจ้องมาทางผมเป็นสายตาเดียวกัน

แม้แต่พวกจิ้งเหลนดำ ก็ยังจ้องมาทางผมด้วยแววตาที่หวาดกลัวราวกับกำลังเห็นผี

เออ… ทำไมต้องตื่นตกใจกันขนาดนี้กันด้วยละเนี่ย?