เดิมพันพนันหัวใจนายเย็นชา_End

        กิตติภพ วรารัตน์ และเด็กชายน้องโฟร๊ค กลับมาถึงเพ้นท์เฮาส์กันแล้ว หลังจากที่ได้พากันไปตระเวนเที่ยวรอบๆ เมือง จนเวลาล่วงเลยมาเกือบๆ สองทุ่ม วรารัตน์พาเด็กชายน้องโฟร๊คอาบน้ำ แล้วพาเข้านอน และเด็กชายน้องโฟร๊คก็หลับสนิท เข้าสู่ห้วงนิทราไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        “เหนื่อยไหม??”

        กิตติภพถามหญิงสาวตัวเล็ก ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แต่ไม่ใช่เพียงแค่น้ำเสียงเท่านั้นที่เป็นห่วงเป็นใย สายตาที่มองมานั้น ก็แสดงออกมาให้เห็นด้วยอย่างชัดเจน ซึ่งคำพูดและการกระทำของเขาเช่นนี้ ทำให้วรารัตน์รู้สึกอบอุ่นใจ และตื้นตันใจ ที่กิตติภพคอยเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างนี้

        “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ สนุกดีที่ได้ไปเที่ยวก่อนกลับ แล้วคุณละคะเหนื่อยไหม?? ที่ตอนเช้าทำงาน แล้วช่วงบ่ายก็ยังอุตส่าห์พานุ่นกับน้องโฟร๊คไปเที่ยวอีกอย่างนี้”

        วรารัตน์ยิ้มบางๆ ตอบคำถามของชายหนุ่มตัวโต และก็ไม่ลืมที่จะถามเข้ากลับ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเขาไม่แพ้กัน ร่างบางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง จากที่ตอนแรกอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

        “เหนื่อยสิ และอยากให้นุ่นนวดให้ผมด้วย”

        สายตากิตติภพที่จับจ้องมองใบหน้าสวยหวาน วาวระยับ เมื่อพลันคิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อคืนเขาอดทนเป็นอย่างหนัก ที่จะไม่ล่วงเกินหญิงสาวตัวเล็ก เพราะเธอเจ็บระบมที่ท้อง แต่วันนี้ ก่อนที่จะไปเที่ยวกัน เธอบอกว่าอาการเจ็บระบมดีขึ้นมากแล้ว ดังนั้นเขาจะรอช้าอยู่ไยกันล่ะ ลูกชายตัวน้อยก็หลับปุ๋ยไปแล้วอย่างนี้

        วรารัตน์เห็นสายตาวาวระยับ และคำพูดที่ชายหนุ่มตัวโตพูดบอกออกมา ก็เบิกตากว้าง ใบหน้าสวยหวานก็เห่อแดงระเรื่อซับสีขึ้นมาทันตาเห็น เมื่อรับรู้ความหมายที่ชายหนุ่มตัวโตพูดออกมานั้น

        “ไหนๆ ลูกก็หลับแล้ว เราไปอาบน้ำด้วยกันนะ คุณจะได้นวดให้ผมด้วย”

        “คุณภพอ่ะ อุ๊ย!!!!......”

        วรารัตน์อุทานเสียงหลงขึ้นมาอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มตัวโตก้มลงมาช้อนอุ้มร่างบางของเธอ ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง เธอจึงรีบยกมือเรียวเล็กขึ้นคล้องคอแกร่งเอาไว้ อย่างกลัวว่าตัวเธอจะร่วงตกสู่พื้นห้อง

        ชายหนุ่มตัวโตมองดูร่างบาง แล้วคลี่ยิ้มออกมา ขายาวๆ ก้าวเดินตรงเข้าไปที่ห้องน้ำอย่างมั่นคง และพอมาอยู่กันภายในห้องน้ำ ชายหนุ่มตัวโตก็ค่อยๆ วางร่างบางลงไปยืน ในจังหวะนั้น สายตาของคนทั้งคู่ก็มองสบประสานกัน ด้วยสายตาหวานเยิ้มและเผยความนัยออกมาชัดแจ้ง

        “เดี๋ยวนุ่นเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำนะคะ”

        วรารัตน์ที่หน้าแดงแล้วแดงอีก และไม่อาจทานทนต่อสายตาคมกล้านั้นได้ จึงเลี่ยงหลบ และเดินไปที่อ่างอาบน้ำ ยื่นมือเรียวเล็กไปเปิดน้ำเย็นและน้ำร้อนผสมเข้าด้วยกัน จากนั้นก็เทเจลอาบน้ำใส่ลงไปในน้ำ

        ในระหว่างที่วรารัตน์ยังไม่ทันจะวางเจลอาบน้ำลงไว้ที่เดิม เธอก็ต้องขนลุกอ่อนซู่ชูชันขึ้นมาทั้งตัว เมื่อชายหนุ่มตัวโตเข้ามาคลอเคลียร่างบาง แล้วก้มหน้าเข้าหาลำคอระหงหอมกรุ่น จูบซุกไซ้ไปตามลำคอ

        “อื้อออ!!!!...... คุณ ภพ!!!!”

        วรารัตน์ส่งเสียงหวานๆ ร้องครวญครางออกมาเบาๆ และยิ่งมือใหญ่ที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นหนวดปลาหมึก ลูบไล้เนื้อตัวเธอ พร้อมกันนั้นก็พยายามปลดเสื้อผ้าเธอไปด้วยเป็นพัลวัน ก็ยิ่งทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน เรี่ยวแรงหดหายไปกว่าครึ่ง

        เมื่อชายหนุ่มตัวโตถอดชุดเสื้อผ้าของหญิงสาวตัวเล็กออกจากร่างบางไปจนหมดแล้ว เขาก็ผละถอยห่างจากร่างบาง ทำการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจากกายแกร่ง โดยที่สายตาจับจ้องมองร่างบางตาไม่กะพริบ แต่พอเลื่อนสายตาลง ก็พลันไปสะดุดเข้ากับรอยช้ำจางๆ ที่หน้าท้องแบนราบของหญิงสาวตัวเล็ก

        ชายหนุ่มตัวโตเดินเข้ายื่นอยู่ใกล้ๆ ร่างบาง ที่กำลังใช้มือเรียวเล็กปิดหน้าอกหน้าใจ และแอ่งน้ำหวานเบื้องล่างเอาไว้ ด้วยความอาย ถึงแม้เธอกับเขาจะเคยๆ กันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ยังคงอายอยู่เหมือนเดิม

        “ยังเจ็บไหม??”

        กิตติภพยื่นมือใหญ่ไปทาบที่หน้าท้องแบนราบที่มีรอยช้ำบางๆ ถามด้วยน้ำเสียงเว้าวอน และด้วยความเป็นห่วง หากหญิงสาวตัวเล็กบอกว่าเจ็บ เขาก็จะหยุดการกระทำลง เพราะไม่อยากให้เธอเจ็บระบบมากยิ่งขึ้น

        “ไม่ค่ะ ไม่เจ็บแล้วค่ะ”

        กิตติภพได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็ยิ้มละมุม แล้วส่งร่างบางเข้าไปในอ่างอาบน้ำก่อน จากนั้นเขาจึงก้าวเข้าไปในอ่างอาบน้ำ ไปนั่งอยู่ด้วยกันในอ่างอาบน้ำ ที่ตอนนี้น้ำในอ่างมีระดับเพิ่มสูงเกินกว่าครึ่งอาบแล้ว และน้ำก็อุ่นกำลังดี

๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕