ไม่เป็นแล้วทายาทตระกูลหลิน (มี e-book นะคะ)

        “พี่เจิ้งฉี พี่กลับมาแล้วหรือคะ วันนี้ฉันกับแม่ตั้งใจมาเยี่ยมพี่กับพี่อันอัน พอดีไม่เห็นพี่อยู่ที่ร้าน พวกเราก็เลยนั่งรอ” หย่งอิงอิงรีบพูดเมื่อเห็นหลินเจิ้งฉีกับต้าหวั่นเฉินเดินเข้าร้านมา

        “พวกคุณมาที่ร้านผมอีกทำไม” หลินเจิ้งฉีรีบเดินเข้าไปยืนข้างภรรยาที่ยืนทำท่าทางอึดอัดอยู่ข้างโต๊ะเก็บเงิน

        “นายจะไม่แนะนำให้ฉันรู้จักกับแขกของนายหน่อยหรือ” ต้าหวั่นเฉินเดินเข้าไปสมทบกับหลินเจิ้งฉีและหย่งลี่อัน

        “ฉันเป็นน้องสาวของพี่อันอันค่ะ ชื่อหย่งอิงอิง ส่วนนี่คือแม่ของพวกเราค่ะ” หย่งอิงอิงรีบแนะนำตัวเอง เพราะเห็นว่าต้าหวั่นเฉินแต่งกายร่วมสมัยอย่างดูดี อีกทั้งเขายังดูสนิทสนมกับหลินเจิ้งฉีมาก เธอจึงพยายามที่จะตีสนิทด้วย

        “แล้ววันก่อนคุณให้ผมเอาของไหว้ไปเยี่ยมที่หลุมศพใครหรือ ถ้าแม่ของคุณยังยืนอยู่ตรงนี้” หลินเจิ้งฉีถามภรรยา

        แม่หย่งได้ยินอย่างนั้นก็แทบจะตะโกนด่าออกไป แต่หย่งอิงอิงไวกว่า เธอคว้ามือแม่ของเธอมาจับไว้ได้ก่อน “พี่เจิ้งฉีอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ถึงแม้แม่ของฉันจะเป็นแค่แม่เลี้ยง แต่เธอก็รักและเอ็นดูพี่อันอันมากเลยนะคะ”

        “ผมว่าคุณเรียกผมว่าคุณเจิ้งฉีดีกว่านะครับ เราไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นนั้น อีกอย่างพวกคุณกับภรรยาของผมก็ไม่ใช่ญาติกันแล้ว จะให้ผมบอกพวกคุณในเรื่องนี้อีกกี่ครั้ง อ้อ...พวกคุณรอสักครู่นะครับ” หลินเจิ้งฉีเดินหายเข้าไปในบ้านก่อนที่จะเดินออกมาพร้อมหนังสือสัญญาฉบับหนึ่ง

        “พี่หวั่นเฉินช่วยผมดูข้อความในหนังสือสัญญาฉบับนี้ทีเถอะครับ”

        ต้าหวั่นเฉินรับหนังสือฉบับนั้นมาอ่านอย่างละเอียดก่อนที่จะหัวเราะออกมา “สงสัยว่าความทรงจำของใครบางคนจะละลายไปพร้อมกับเงินหนึ่งพันที่ถูกใช้ไปจนหมดเสียแล้ว ก็แน่ล่ะ เวลามันผ่านมาหลายปีแล้วนี่ แต่ดีนะที่นายยังเก็บความทรงจำแผ่นนี้เอาไว้”

        “คุณจะพูดมากเกินไปแล้วนะคะ นี่เป็นเรื่องของครอบครัวเรา คุณเป็นใครถึงเข้ามายุ่งวุ่นวาย” หย่งอิงอิงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

        “อ้อ...ผมลืมแนะนำตัวไปครับ ผมกำลังจะมาเป็นน้องเขยของเจิ้งฉี ส่วนคุณจะเรียกผมว่าผู้หมวดต้าก็ได้นะครับ”

        เมื่อรู้ว่าต้าหวั่นเฉินมียศเป็นถึงผู้หมวด อีกทั้งนึกถึงเงื่อนไขในหนังสือสัญญา แม่หย่งก็เริ่มตัวสั่นเพราะความกลัว นางรีบกระซิบบอกลูกสาว         “อิงอิง เรา...เรากลับบ้านกันก่อนเถอะ”

        “พี่อันอัน ฉันกับแม่อุตส่าห์มาเยี่ยมพี่ ฉันรู้ว่าเมื่อก่อนแม่กับพ่อทำไม่ถูกเรื่องที่เรียกรับเงินจากพี่เจิ้งฉี แต่พี่คงไม่รู้อะไร ตอนนั้นซ่งฉือกำลังเรียนหนังสือ และเขาก็ต้องใช้เงินมาก พ่อกับแม่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ” หย่งอิงอิงโยนความผิดไปให้น้องชาย พร้อมกับมองดูปฏิกิริยาของหย่งลี่อันก่อนที่จะพูดต่อ “พี่ก็รู้ว่าพวกเราเป็นลูกสาว ยังไงก็สู้ลูกชายคนเดียวของบ้านไม่ได้หรอก และฉันก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีกว่าพี่เท่าไหร่หรอกนะ ฉันไม่ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเหมือนอย่างที่พ่อกับแม่หวังหรอก เพราะต้องเก็บเงินไว้ให้ซ่งฉือเรียน”

        “อิงอิง เธอไม่ต้องเอาซ่งฉือขึ้นมาอ้างหรอก ถ้าซ่งฉืออยากได้เงินก้อนนั้นเพื่อใช้เรียนต่อจริงๆ แล้วทำไมเขาต้องหนีออกจากบ้านไปเป็นปี ส่วนเธอ อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้ เรื่องที่เธอหนีออกจากบ้านแล้วไปทำงานที่สถานบันเทิงน่ะ คนเขารู้กันไปทั่วทั้งสิบแปดหมู่บ้านแล้ว เธอยังกล้ามาโกหกฉันด้วยเรื่องพวกนี้อีกหรือ” หย่งลี่อันหันไปมองแม่เลี้ยง “ส่วนคุณนะคะคุณนายหย่ง เมื่อก่อนคุณรักและเอ็นดูฉันมากอย่างที่ลูกสาวของคุณพูดจริงหรือ เมื่อก่อนทุกคนได้กินข้าว ส่วนฉันได้กินน้ำข้าว ทุกคนได้กินเนื้อ ฉันได้กินต้มผักป่า น้องทั้งสองคนได้เรียนหนังสือ ฉันกลับต้องไปทำงานในไร่ กลายเป็นคนที่อ่านหนังสือไม่ออก และเขียนไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง นี่คือความรักและเอ็นดูที่คุณมีให้ฉันหรือคะ”

        แม่หย่งเก็บความโกรธเอาไว้ในใจ เพราะคิดถึงเหตุผลที่นางกับลูกสาวมาหาลูกเลี้ยงในวันนี้ อีกทั้งเมื่อเห็นว่ากิจการของลูกเลี้ยงเป็นไปด้วยดี มีลูกค้าเข้ามาไม่ขาดสาย หากตนเองและลูกสาวได้เป็นเจ้าของร้านนี้เองล่ะ มันจะดีขนาดไหนกัน แม่หย่งจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะพูดกับหย่งลี่อัน “แม่ต้องขอโทษลูกด้วยนะ เมื่อก่อนครอบครัวของเราลำบากกันมาก ตอนนั้นแม่กับพ่อไม่ได้คิดให้รอบคอบ เราคิดแค่ว่าลูกเป็นลูกสาวคนโต และน้องๆ ก็ยังเด็กกันมาก หากให้ลูกเสียสละเพื่อพวกเขาบ้าง ต่อไปในอนาคต น้องๆ จะไม่ทอดทิ้งลูกแน่นอน”

        หย่งอิงอิงโล่งใจทันทีที่ได้ยิน เธอกลัวแม่จะเก็บความโกรธไว้ไม่ได้จนทำให้แผนการทั้งหมดต้องพังลงเสียแล้ว เธอจึงรีบพูดเสริม “จริงนะคะพี่อันอัน แม่บอกกับฉันอยู่เสมอว่าถ้าในอนาคตฉันได้ดีมีงานทำ ฉันจะต้องกลับมาเลี้ยงดูพี่”

        หลินเจิ้งฉีและหย่งลี่อันมองดูสองแม่ลูกอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนหน้าด้านแบบนี้อยู่จริงๆ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรออกมา ต้าหวั่นเฉินกลับพูดขึ้นมาก่อน “พวกคุณจะมาแสดงละครให้ใครดูกัน”

        “คุณ! ...” หย่งอิงอิงกำลังจะหันไปต่อว่าต้าหวั่นเฉิน แต่ก็ต้องหยุดไปเพราะหลินเจิ้งฉีพูดสวนขึ้นมา

        “ผมเห็นด้วยกับพี่หวั่นเฉินนะครับ พวกคุณจะมาแสดงละครให้ใครดู ชีวิตที่ผ่านมาของอันอัน คนเขาก็รู้กันไปทั่ว แม้แต่ตัวผมเองก็ยังเห็นอยู่หลายครั้งถึงความลำบากและความทุกข์ใจของเธอ แต่ก็ช่างเถอะครับ ผมอยากรู้มากกว่าว่าวันนี้พวกคุณสองคนมาที่บ้านผมทำไม”

        “ลูกเขย ตอนนี้อิงอิงกลับมาพักอยู่ที่บ้านแล้ว แม่คิดว่างานในไร่มันหนักเกินไปสำหรับเธอ อีกอย่างร้านค้าของพวกเธอก็ใหญ่โต มีลูกค้าเข้ามามากมาย แม่ก็เลยอยากมาขอร้องให้พวกเธอรับอิงอิงเข้ามาช่วยงาน พวกเธออย่าปฏิเสธแม่เลยนะ” แม่หย่งหันไปหาหย่งลี่อัน “ลูกสาว ตอนนี้พ่อไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แม่กับน้องต้องหาเงินเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดูแลเขา ลูกยอมให้น้องมาช่วยงานที่นี่เถอะนะ แล้วก็ให้เงินค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ ก็พอ ไม่ต้องมากก็ได้ ถ้าลูกรับน้องเข้ามาให้ช่วยงาน แม่กับพ่อจะไม่ลืมบุญคุณของลูกเลย ถ้าพวกเธอตกลง แม่จะให้อิงอิงย้ายมาอยู่กับพวกเธอ”

        แม่หย่งพูดได้อย่างถูกจุด ถึงแม้พ่อหย่งกับแม่หย่งจะตัดสัมพันธ์กับหย่งลี่อันแล้ว แต่ในความเป็นจริง หากพ่อหย่งซึ่งเป็นพ่อแท้ๆ ของเธอไม่สบายและต้องได้รับการดูแล หย่งลี่อันที่เป็นลูกก็ต้องแสดงความกตัญญูอย่างขาดไม่ได้ หากวันนี้เธอปฏิเสธออกไป เธอต้องถูกชาวบ้านต่อว่าแน่ๆ

        หลินเจิ้งฉีมองดูสีหน้าที่ลำบากใจของภรรยา และมองเห็นสายตาที่เพื่อนบ้านที่เข้ามาซื้อของและยืนฟังเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ต้นก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าทันทีว่าแม่หย่งกับหย่งอิงอิงตั้งใจจะเข้ามาทำงานที่ร้านของเขาให้ได้ เพียงแต่เขายังไม่รู้วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของสองคนนี้เท่านั้น

        “ผมอนุญาตให้เธอมาทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับเท่านั้น และผมก็จะให้หลินเม่ยออกมาช่วยงานอันอันกับอาหงที่หน้าร้าน ส่วนหย่งอิงอิงก็ให้ล้างจานและทำความสะอาดในห้องครัวไป ผมว่าพวกคุณคงไม่ขัดข้องนะครับ เพราะถึงยังไงงานในครัวก็คงจะสบายกว่าการทำไร่ทำสวนที่ต้องตากแดดตากลมอยู่ข้างนอก” หลินเจิ้งฉีพูดขึ้น

        “ได้จ้ะได้ ขอแค่พวกเธอรับอิงอิงเข้ามาทำงาน เท่านี้แม่ก็ดีใจมากแล้ว” นางหย่งรีบกุมมือหย่งอิงอิงเอาไว้

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ ที่ผมรับลูกสาวคุณนายให้เข้ามาทำงานก็เพราะไม่อยากให้อันอันได้ชื่อว่าเป็นลูกอกตัญญู แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนนะครับ ทำงานก็คือทำงาน ถ้าหวังว่าจะเข้ามาสร้างความเดือดร้อน ผมก็จะไม่ไว้หน้าพวกคุณเหมือนกัน”