ตอนที่7 หวงก้าง
"ไปสาวๆขึ้นรถ"หลังจากอิ่มข้าวมื้อเช้าแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงาน
เฮียผากลับสวนเฮียสิงห์กับเฮียกล้าไปที่ร้าน ส่วนพราวมุกกับตะวันขึ้นรถไปกับเฮียกล้า
ระหว่างทางขับรถออกมาจากบ้านได้หน่อยเดียวก็จะผ่านสวนผลไม้และสวนยางของเฮียผาส่วนร้านของเฮียกล้ากับเฮียสิงห์ระยะทางจากบ้านไปก็ไม่ได้ไกลมากนักประมาณห้ากิโลเมตรอยู่ในตัวอำเภอ เป็ร้านที่จัดว่าใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอเลยก็ว่าได้นั่งรถมาได้สักครู่ก็ถึง
"ร้านใหญ่กว่าที่คิด"เสียงพราวมุกเผลอพึมพำเบาๆออกมาคนเดียว
ร้านวัสดุก่อสร้างของเฮียกล้ามีลักษณะเป็บ้านปูนหลังใหญ่สองชั้นชั้นล่างเป็สำนักงานภายในสำนักงานมีโต๊ะไม้ตัวใหญ่สำหรับให้ลูกค้ามานั่งสั่งของและคิดเงินส่วนพื้นที่ด้านในก็อัดแน่นไปด้วยสีทาไม้ สีทาปูน หลากหลายชนิด หลายยี่ห้อวางเรียงเต็มพื้นที่ แต่จัดเก็บอย่างดีค่อนข้างเป็ระเบียบเรียบร้อย
ส่วนชั้นบนปกติก็เป็พื้นที่ส่วนตัวมีห้องนอนแต่ปัจจุบันเต็มไปด้วยประตูหน้าต่างที่เป็กระจกและอุปกรณ์ตกแต่งบ้านหลากหลายชนิดเนื่องจากไม่มีพื้นที่จัดเก็บ ตรงไหนวางได้ก็วางไปก่อน
ภายนอกตัวบ้านมีโกดังขนาดใหญ่สำหรับเก็บวัสดุจำพวกเหล็กและไม้อัดส่วนพื้นที่กลางแจ้งจะเป็เสาที่หล่อแล้ว จำพวกงานปูนสำเร็จทั้งหมดเฉพาะของที่ซื้อมากองไว้ มูลค่าคงไม่ธรรมดาแน่นอน
พราวมุกคิดว่าร้านวัสดุก่อสร้างของพี่ชายเพื่อนจะเล็กๆซะอีกที่ไหนได้นี่มันเสี่ยกล้าชัดๆ
"เป็ไงไหวมั้ยคนสวย" เสียงเฮียกล้าหันไปถามพราวมุก เนื่องจากเห็นสายตาของเธอมองไปรอบๆไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
"ดูจากลักษณะหน้างานแล้ว...ลองทำดูก่อนก็ได้ค่ะว่าแต่เฮียคงไม่ได้จะให้มุกไปแบกปูนจริงๆหรอกใช่มั้ยคะ"
"ไม่หรอกครับวันนี้ให้ตะวันพาเดินดูรอบๆไปก่อน เบื่อแล้วกลับมาหาเฮีย โอเคมั้ย"
"ค่ะ"
"สวมหมวกกันด้วยล่ะทั้งสองคนเลยที่นี่แดดมันแรง" หมวกคนละใบหยิบวางลงบนศีรษะแล้วแยกย้าย
"ไปมุกตอนนี้แดดยังไม่แรงเท่าไหร่เดินดูวัสดุกลางแจ้งก่อนแล้วกันจากนั้นค่อยเข้าไปเดินดูในโกดัง"ตะวันพาเพื่อนเดินเข้าไปตรงพื้นที่กลางแจ้งก่อนพร้อมกับอธิบายชื่อวัสดุและลักษณะการใช้งานในแบบคร่าวๆให้เพื่อนฟังไปด้วย
ส่วนเฮียกล้าเขาเดินไปนั่งทำงานที่โต๊ะตามปกติแอบเห็นลูกน้องในร้านชะเง้อคอยาวมองไปที่สองสาวที่กำลังเดินๆอยู่กลางแจ้งตอนนี้
"อะแฮ่ม...พวกมึงไม่มีงานทำกันหรือไง"บึ้มกับเล็กยืนมองสองสาวที่นั่งรถมากับเ้านายหนุ่มเมื่อสักครู่ คนหนึ่งน้องสาวแต่อีกคนใคร?
"เฮียใครน่ะ"บึ้มลูกน้องในร้านหันมาถามเ้านายหนุ่มด้วยความสนใจ
"หมายถึงใคร"เฮียกล้ามองตามสายตาของลูกน้องไป มีเดินอยู่สองคน
"คนที่มากับน้องตะวันน่ะครับใครเหรอ" บึ้มเอ่ยถามเ้านายหนุ่ม แต่คอก็ยังคงชะเง้อมองออกไปอยู่อย่างนั้นส่วนไอ้เล็กลูกน้องอีกคนก็สนใจไม่แพ้กัน แต่เล็กมองเฉยๆยังไม่ได้พูดอะไร
"เพื่อนตะวัน"ตอบเสียงเรียบแต่สีหน้าเริ่มไม่พอใจถ้าบึ้มหันมามองหน้าเ้านายสักหน่อยก็คงจะเห็นสายตาดุๆคู่นี้
"เธอจะมาทำงานที่นี่กับเราเหรอครับ"ยังไม่หันมาอีก!
"ถามทำไม"พูดคุยกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงปกติแต่สายตาของเขานั้นไอ้เล็กลูกน้องอีกคนหันมาเห็นเข้าพอดี ถึงกลับถอยกรูด
"ผมอยากจีบ"ทันใดนั้นฝามือใหญ่ก็ตบลงบนโต๊ะดังปั้ง!
"อื้อหือไอ้บึ้มไม่หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาหัวของตัวเองซะบ้าง" ขนาดเขายังไม่กล้า!
"จีบไม่ติดไม่เป็ไรครับขอแค่ให้ได้จีบก็พอ คนอะไรผิวข๊าวขาว..." บึ้นหันกลับมาแต่ก็ยังคงพูดต่อเพราะปกติเ้านายหนุ่มของพวกเขาเป็คนขี้เล่นเื่แซวสาวๆแบบนี้เป็งานเสริมสำหรับหนุ่มโสดอย่างพวกเขาอยู่แล้ว แต่!!
"ไอ้บึ้ม!"น้ำเสียงค่อนข้างเข้ม
"ครับเฮีย"
"วันนี้มีออเดอร์ส่งเสาบ้านลูกค้ามั้ย"เสียงเข้มๆเอ่ยถามลูกน้องที่ยังไม่ทราบชะตาชีวิตของตัวเองว่าเงาหัวกำลังจะหลุดออกจากบ่า
"มีครับ"ตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยังไม่รู้ตัว! ในขณะที่ไอ้เล็กเดินไปทำงานอย่างอื่นแล้วแต่ก็อยู่ใกล้ๆแถวๆนั้น ยังคงได้ยินเฮียกล้ากับเพื่อนร่วมงานคุยกัน
"มึงไป..."นี่เป็คำสั่ง งานเข้าทันที!
"เฮีย...นั่นไม่ใช่งานผมนะครับ"บึ้มรีบปฏิเสธ ปกติบึ้มทำงานต้อนรับลูกค้าแนะนำสินค้า งานค่อนข้างสบาย
"กูสั่งให้มึงไปมึงก็ต้องไป" ครั้งนี้สีหน้าเฮียกล้าไม่ธรรมดา บึ้มจึงยอมไปให้ แต่ก็ในแบบงงๆ
"ครับ..."บึ้มตอบเสียงอ่อย พูดอะไรผิดไปหรือเปล่าวะ!
"ไอ้เล็กวันนี้เฮียกล้าเป็อะไรวะปกติเราก็คุยเล่นกันแบบนี้อยู่บ่อยๆนี่หว่า"
"อารมณ์ไม่ดีมั้งไปส่งเสาเถอะ" เล็กมองอาการของเฮียกล้าเหมือนคนหวงก้างแต่ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่
"ซวยแต่เช้าเลยกูเมื่อเช้าก้าวขาข้างไหนออกจากบ้านวะเนี่ย" เดินออกไปจากหน้าร้าน บ่นพึมพำไปด้วยวันนี้งานบึ้มคือส่งของให้บ้านลูกค้าทั้งวัน
ทางด้านพราวมุกกับตะวัน ตอนนี้ทั้งสองสาวเริ่มชวนกันเข้ามาเดินดูของในโกดังแล้วดูแค่คร่าวๆพอ เดี๋ยวที่เหลือไปดูรูปภาพเอา อากาศร้อนตะวันไม่อยากเอาเพื่อนมาทรมาน
"มุก...เราถามอะไรหน่อยสิ"ตะวันพาเพื่อนนั่งลงคุยกัน เนื่องจากเดินมานานแล้วรู้สึกล้าขามาก
"ถามอะไร"
"แกรู้มั้ยว่าฉันกำลังยุให้เฮียกล้าจีบแกอยู่"พราวมุกอมยิ้มแล้วตอบเพื่อนไปว่า...
"ไม่รู้ก็บ้าแล้วแกพูดเสียงดังขนาดนั้น"
"ฉันก็คิดว่าแกรู้แหละแกว่าเฮียกล้าของฉันเป็ยังไงบ้าง" เพื่อนก็รัก พี่ชายก็รัก อยากให้ลงเอยกันแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ง่าย
"เขาไม่ได้ชอบฉันนี่"
"เขาชอบแกฉันแน่ใจว่าแต่แกรังเกียจคนทำงานตากแดดตากลมแบบนี้มั้ย"ตะวันไม่ได้ดูถูกอาชีพของพี่ชายว่าต้อยต่ำเพียงแต่ว่าบ้านของเพื่อนรวยจนต้องขอถามก่อน
"ฉันไม่รังเกียจใครหรอกแต่เป็ฉันเองที่อาจจะไม่เหมาะกับที่นี่"ได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของตะวันก็เศร้าลงทันที สงสัยคงจะหมดหวังแล้ว
"เฮียสิงห์ก็บอกแบบนั้น..."
"เฮียสิงห์บอกอะไร"
"เฮียสิงห์บอกว่าที่เฮียกล้าไม่ยอมจีบแก อาจจะเป็เพราะ..." ตะวันหยุดพูดแล้วมองหน้าเพื่อน
"เพราะอะไร"
"เพราะเขาคงไม่อยากทำให้แกเสียใจมั้งเฮียสิงห์บอกว่าเฮียกล้าขี้เบื่อ ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหนไหนจะความร่ำรวยของแกอีก"
"แล้วมาเล่าให้ฉันฟังหมดแบบนี้ไม่กลัวฉันหนีเหรอ"
"เฮ้ย...เราเป็เพื่อนกันนะเว้ยฉันไม่อยากเสียเพื่อน เฮียสิงห์บอกว่า ถ้าเฮียกล้าทำแกเสียใจ ฉันอาจจะเสียเพื่อนดีๆอย่างแกไปซึ่งฉันไม่ได้้าแบบนั้นแน่นอน ถึงฉันจะอยากได้แกมาเป็พี่สะใภ้ก็เถอะ"
"เอาจริงๆเลยนะตะวันฉันเองก็ชอบคนยาก ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้สึกยังไงแต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันมั่นใจก็คือ ฉันไม่ได้รังเกียจแกไม่ได้รังเกียจครอบครัวของแก ทำงานตากแดดแล้วยังไง แค่มีอาชีพสุจริตทำก็ดีแล้วที่จริงฐานะทางบ้านแกก็ไม่ได้ขี้เหร่นะ"
"แต่บ้านแกฐานะดีกว่ามากหรือไม่จริงคุณหนูมุก" ตะวันพูดยิ้มๆ ดูผิวพรรณของเพื่อนกับเฮียกล้าสิผิดกันอย่างกับฟ้ากับเหว อีกคนขาวเป็หยวก อีกคนตัวดำ
"ถึงบ้านฉันจะมีเงินเยอะแต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะมีความสุขนี่ ฉันจำได้ ฉันโตมากับพี่ที่ทำแต่งาน ฉันเหงามากเพื่อนก็น้อย พ่อแม่หน้าตาเป็ยังไงก็จำแทบไม่ได้"
"พอเลยๆดราม่าเื่นี้อีกแล้ว ฉันฟังจนเบื่อแล้วี้เีฟังบ่อย ชอบบ่นพี่ปราชญ์ให้ฟังสุดท้ายเขาก็เป็คนที่แกรักที่สุด"
"ฉันแค่อยากจะบอกว่าบ้านแกอบอุ่นมากฉันชอบที่นี่นะ" พราวมุกพูดขึ้นยิ้มๆ พี่น้องบ้านนี้ชอบเถียงกันแต่ก็รักกัน
"เื่เฮียกล้าแกว่าไงถ้าเกิดเขายอมจีบแกล่ะ"
"ไม่ว่ายังไง..."
"ถ้าอนาคตพี่ชายฉันเกิดทำแกเสียใจแกจะเลิกเป็เพื่อนกันฉันมั้ย"
"แกก็รู้ว่าฉันเป็คนเพื่อนน้อยมาั้แ่เด็กเราจะเป็เพื่อนกันตลอดไป" ตะวันมองหน้าเพื่อนสิ่งที่เฮียสิงห์พูดมันน่าหนักใจจริงๆ
"นี่ฉันก็ยอมแกทุกอย่างแล้วนะทำไมยังทำหน้าหนักใจอยู่ได้"
"ฉันกลัวเฮียกล้าทำแกเสียใจเฮียกล้าเ้าชู้ เฮียสิงห์บอก"
"ผู้ชายก็เ้าชู้ทุกคนหรือเปล่าความรักเป็ยังไงฉันก็ยังไม่รู้เลยแต่เคยได้ยินมาว่าโลกทั้งใบเป็สีชมพูเลยเชียวนะ ส่วนการเลิกกันก็แค่...อกหักมั้ง" อกหักเป็ยังไงก็ยังไม่รู้ เคยอ่านเจอในนิยายบทที่เขียนสามารถทำให้เธอร้องไห้ออกมาได้ ไม่รู้ว่าถ้าเจอกับตัวจริงๆจะขนาดไหน
"อกหักดีกว่ารักไม่เป็/อกหักดีกว่ารักไม่เป็"ทั้งสองคนพูดประโยคเดียวกันโดยที่ไม่ได้นัดกันจากนั้นเธอทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมๆกัน
"มุก..."ตะวันจับมือเพื่อนขึ้นมากุมเอาไว้แล้วถามเพื่อนต่อว่า...
"พี่ชายฉันมันยุยากฉันยุแกแทนได้มั้ย" สายตาของตะวันจับจ้องไปที่ใบหน้าเพื่อน เื่นี้จริงจังมาก!
"เฮ้ย...ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก"เพื่อนกันไม่จำเป็ต้องปกปิดความรู้สึก อีกอย่างพราวมุกเองก็อยากได้ประสบการณ์ด้วยโดยเฉพาะประสบการณ์รัก
"ถามใหม่ๆแกชอบพี่ชายของฉันบ้างมั้ย"
"แค่รู้สึกดีนะไม่ได้ถึงกับชอบแบบนั้น"
"ว้า..."
"ขอถามอีกข้อเื่อายุพี่ชายฉันแกว่ายังไง" พราวมุกทำท่าคิดนิดหน่อยแล้วตอบเพื่อนไปว่า...
"อื้อ...ฉันไม่ติดนะ"
23K
