ม่านตาของแมงมุมหน้าคนจ้องมองเหยื่อตรงหน้าอย่างตาไม่กะพริบ มันจะไม่ปล่อยให้มนุษย์ผู้นี้ไปแน่ลูกๆของมันคงชอบอาหารตรงหน้านี้
พวกมันโจมตีเข้าจัดการพร้อมกันปล่อยใยที่ทรงพลังออกมาพุ่งตรงเข้าใส่อวิ๋นเฟยเฟิ่งจากนั้นก็ปิดทางหนีดักหน้าดักหลังก่อนที่ตัวด้านหลังจะใช้ขาที่แข็งแรงทรงพลังหมายจะทิ่มแทงใส่ แต่อวิ๋นเฟยเฟิ่งก็หลบได้ทันจากนั้นก็สร้างพลังธาตุน้ำแข็งปั้นเป็ก้อนกลมขนาดเท่าลูกบอลโจมตีเข้าใส่ดวงตาของมัน
และทะยานถอยหลังมาตั้งหลักจากนั้นก็ใช้พลังธาตุพฤกษาสร้างเถาวัลย์ก่อนจะใช้โอกาสที่แมงมุมหน้าคนหลบลูกบอลน้ำแข็งไม่ทันระวังตัวใช้เถาวัลย์แทงเข้าไปในลูกตาของมันจนสำเร็จ มันร้องออกมาด้วยความเ็ปและเซล้มสะเปะสะปะไร้ทิศทาง
แมงมุมหน้าคนอีกตัวเมื่อเห็นคู่ของมันถูกทำร้ายจนตาบอดก็โกรธอย่างหนักพุ่งเข้าใส่อวิ๋นเฟยเฟิ่งเพื่อหวังจะฆ่าให้ตายมันพ่นใยและพิษของมันออกมามากกว่าเดิมและเพิ่มความเร็วการโจมตี มันใช้ขาของมันพยายามจะเจาะเข้าไปในร่างกายของนางแต่อวิ๋นเฟยเฟิ่งเองตอนนี้เริ่มจะชินชากับการต่อสู้แล้วและตอนนี้โดยที่นางไม่รู้ตัวทุกการเคลื่อนไหวและการโจมตีกลับรวมทั้งการสร้างพลังธาตุทั้งสองธาตุสอดประสานสอดคล้องกันเป็อย่างดี
อวิ๋นเฟยเฟิ่งทะยานสูงขึ้นท้องฟ้าและรวบรวมพลังิญญายุทธ์ธาตุน้ำแข็งสร้างเป็แท่งแหลมคมขนาดเท่านิ้วมือแต่ทรงพลังสะบัดมือทั้งสองข้างปลดปล่อยพลังธาตุน้ำแข็งเข้าใส่แมงมุมหน้าคนอย่างสุดพลัง
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เสียงของแท่งน้ำแข็งแทงทะลุดวงตาของมันจนตาบอดเหมือนคู่ของมัน อวิ๋นเฟยเฟิ่งไม่รอช้าเรียกเถาวัลย์ออกมามัดขาของพวกมันทั้งสองตัวเอาไว้จากนั้นก็ใช้พลังธาตุน้ำแข็งตัดขาของมันหนึ่งตัวและใช้ขาของมันเองเสียบเข้าไปในตำแหน่งหัวใจทันที
ตุบ!
ตุบ!
แมงมุมหน้าคนทั้งสองตัวล้มลงสิ้นใจทันทีอวิ๋นเฟยเฟิ่งถึงกับเข่าทรุดยืนไม่อยู่ด้วยความเหนื่อยล้าเนื้อตัวเต็มไปด้วยเืและาแ กว่าสองชั่วยามที่นางสู้กับแมงมุมหน้าคนทำให้เรี่ยวแรงของนางแทบไม่เหลือ
"เก่งไม่เบานี่ แต่ใช้เวลานานไปหน่อย"ร่างสูงปรากฏตัวออกมายืนต่อหน้าร่างเล็กที่นั่งหอบหายใจเหนื่อยอยู่บนพื้นแต่ถึงจะเอ่ยแบบนั้นมือหนาก็พยุงให้ลุกขึ้นมาจากนั้นก็อุ้มร่างบางไปที่แมงมุมหน้าคนที่สิ้นใจอยู่ไปไกล
อวิ๋นเฟยเฟิ่งเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรตอนนี้ได้แต่ปล่อยให้เขาอุ้มนางไปใกล้ๆกับแมงมุมหน้าคน เขาวางนางลงและจากนั้นก็ทำอะไรบางอย่างกับมันทั้งสอง
"แก่นิญญาของแมงมุมหน้าคนเ้าก็เก็บไว้ ส่วนนี้กินมันเข้าไปซะ"ร่างสูงยื่นแก่นิญญาของแมงมุมหน้าคนให้กับอวิ๋นเฟยเฟิ่งและให้ดื่มเืที่อยู่ให้จอกชาประมาณครึ่งถ้วย
"แก่นิญญาข้าพอเข้าใจ แต่ทำไมต้องดื่มเืของมันด้วยข้าไม่ดื่ม"อวิ๋นเฟยเฟิ่งเก็บแก่นิญญาแมงมุมหน้าคนเอาไว้แต่ไม่รับเืจากเขามาดื่ม บ้าไปแล้วจะให้นางดื่มเืสัตว์เนี่ยนะต่อให้เป็สัตว์เทพก็เถอะ
"นี่ไม่ใช่เืธรรมดาแต่มันคือเืจากหัวใจแมงมุมหน้าคนมันจะช่วยเสริมทักษะพลังธาตุพฤกษาให้เ้าได้"ร่างสูงนำถ้วยชาไปจ่อตรงหน้าโดยห้ามปฏิเสธ
อวิ๋นเฟยเฟิ่งมองเืตรงหน้าอย่างสะพรึงกลัวนางรู้ว่าเขาหวังดีแต่ว่าให้กินเืเนี่ยนะให้ตายเถอะ แต่เอาก็เอากลั้นใจสักหน่อยเดี๋ยวมันก็ผ่านไปถ้วยเล็กแค่นี้เอง มือขาวจับถ้วยชามาถือจากนั้นก็ใช้มืออีกข้างปิดจมูกและหลับตายกเืหัวใจแมงมุมขึ้นดื่มอึกใหญ่รวดเดียวหมด
"เอ๋...ทำไมหวานขนาดนี้ล่ะไม่มีกลิ่นคาวของเืเลย"เมื่อกลืนลงไปก็ต้องแปลกใจเมื่อรสชาติไม่เหมือนกับที่จินตนาการไว้
"หึ! อร่อยใช่ไหมล่ะ ไปกันข้าจะพาเ้าไปที่ที่ปลอดภัยเดินพลังก่อน"ว่าจบก็อุ้มอวิ๋นเฟยเฟิ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วด้วยกลัวว่าจะไม่ทัน
เพราะการที่ผู้ฝึกตนกินเืจากหัวใจของสัตว์เทพเป็การช่วยเสริมทักษะบางอย่างให้แก่คนที่กิน และจะต้องหลอมรวมทักษะทั้งของสัตว์เทพและของผู้ที่ดื่มเข้าไปให้รวมเป็หนึ่ง
และที่บอกว่าจะไม่ทันเพราะกลิ่นเืจากสัตว์เทพแมงมุมหน้าคนจะเรียกเหล่าสัตว์ิญญาต่างๆเข้ามาจึงต้องหลีกเลี่ยงออกไปโดยเร็ว เมื่อมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งเล็กๆร่างแกร่งก็วางอวิ๋นเฟยเฟิ่งลงและกางม่านพลังป้องกันทันที
"หน้ากากดำข้ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังวิ่งไปทั่วร่างกาย"อวิ๋นเฟยเฟิ่งเอ่ยและนั่งลงขัดสมาธิเพื่อเดินพลัง
"ไม่ต้องใ ตั้งสมาธิให้มั่นหลอมรวมพลังทั้งสองสายให้เป็หนึ่งเดียวกันให้ได้ ทำใจให้สบายจากนั้นชักนำพลังไปตามร่างกาย เมื่อสองพลังเป็หนึ่งนำแก่นิญญาของแมงมุมหน้าคนออกมาดูดซับ"ร่างสูงแนะนำแนวทางจากนั้นก็รอคอยอย่างเงียบๆ มองร่างบางที่ตอนนี้มอมแมมาแก็ยังไม่ทันได้รักษาแต่ด้วยจำเป็ต้องรวมทักษะก่อนจึงไม่ได้ได้รักษา แต่ก็ไม่ได้าเ็หนักจึงวางใจได้
อวิ๋นเฟยเฟิ่งชักนำพลังตามคำแนะนำของร่างสูงรวบรวมสมาธิ ในกายตอนนี้รู้สึกเหมือนมีเส้นใยบางอย่างวิ่งไปทั่วเหมือนกับว่ามันกำลังหลอมรวมเข้ากับเืเนื้อของนางทำให้เ็ปเป็อย่างมาก เหงื่อผุดออกมาข้างขมับไหลหยดลงมาตามรูปหน้าบอกให้รู้ถึงความทรมาน
ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วยามความเ็ปก็เริ่มบรรเทาหายไป ลมหายใจกลับมาเป็ปกติอวิ๋นเฟยเฟิ่งลืมตาขึ้นเมื่อรับรู้ถึงการหลอมรวมสำเร็จและเสร็จสิ้นลง และรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสายพลังธาตุพฤกษาอย่างชัดเจน
อวิ๋นเฟยเฟิ่งปล่อยพลังธาตุพฤกษาออกมาบนฝ่ามือปกติแล้วเถาวัลย์ของนางจะมีสีเขียวอ่อนเพียงอย่างเดียวแต่ในตอนนี้สังเกตดูดีๆจะเห็นว่ามีเส้นใยสีขาวเกือบโปร่งแสงแซมพันรอบเถาวัลย์
"ยินดีด้วยเ้าทำสำเร็จแล้ว เถาวัลย์นี้ของเ้าทนทานต่อไฟมีความเหนียวตัดไม่ขาดและที่สำคัญมันมีพิษอีกด้วยแต่ก็ไม่รู้ว่าพิษของมันเป็พิษแบบใดมีความรุนแรงระดับไหน"ร่างสูงที่เฝ้ามองอยู่ตลอดวิเคราะห์ออกมา
"ดีขนาดนั้นเลยหรือ เยี่ยมไปเลย"อวิ๋นเฟยเฟิ่งเอ่ยพร้อมกับยิ้มอย่างสดใส
"ลองให้ข้าเผาเถาวัลย์ของเ้าดู แต่ก่อนอื่นกินโอสถรักษาาแก่อนเห็นแล้วข้ารู้สึกไม่ดี"ว่าจบก็หยิบโอสถิญญาระดับเทวะป้อนให้กับร่างบางทันที
อวิ๋นเฟยเฟิ่งมองโอสถิญญาระดับเทวะอย่างในี่เขาถึงกับมีโอสถระดับเทวะเชี่ยวหรือ เขาเป็ใครกันแน่ขนาดว่านางก็สามารถปรุงโอสถได้ยังมีแค่โอสถระดับเซียนเท่านั้น และไม่ใช่ว่ามีพลังิญญายุทธ์ขั้นใดก็กินได้หากระดับพลังิญญายุทธ์ต่ำก็ไม่สามารถกินโอสถที่มีระดับสูงมากๆได้ เช่นในกรณีของโจวจื่อซินนางมีพลังิญญายุทธ์ระดับแก่นแท้ขั้นกลางอวิ๋นเฟยเฟิ่งจึงให้โอสถขั้นสูงแก่นาง
แต่ว่าโอสถของอวิ๋นเฟยเฟิ่งนั้นย่อมดีกว่าโอสถระดับสูงทั่วไปแน่นอนเพราะสมุนไพรที่นำมาหลอมปรุงคือสมุนไพริญญาระดับเทพ
ระดับโอสถมี9ระดับ
ขั้นต่ำ1-3
ขั้นกลาง4-6
ขั้นสูง5-9
และจิติญญา3ระดับ
1.ตำนาน
2.เซียน
3.เทวะ
ร่างบางกลืนโอสถิญญาระดับเทวะอย่างไม่อิดออดเพราะนางก็รับสภาพร่างกายตอนนี้ไม่ได้จริงๆเมื่อกินลงไปแล้วโอสถก็ละลายออกฤทธิ์ทันทีาแค่อยๆจางหายและหายไปในที่สุดแต่ความเมื่อยล้ายังคงอยู่ อวิ๋นเฟยเฟิ่งจึงเรียกน้ำมรกต์ออกมาดื่มทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าหายจากการเมื่อยล้าทันที
"อืม น้ำมรกต์งั้นหรือ"ร่างสูงมองอย่างคาดไม่ถึงเห็นทีว่านางคงมีธาตุมิติเป็แน่
"เอาละ อย่าพูดมากเลยมาทดลองกันเถอะ ว่าแต่เ้ามีธาตุไฟเช่นนั้นหรือ"อวิ๋นเฟยเฟิ่งถามอย่างสงสัยนางยังไม่เคยเห็นเขาต่อสู้มาก่อนและไม่รู้ด้วยว่าเขามีพลังธาตุใด พูดง่ายๆคือนางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยสักอย่าง
"เปล่าหรอกแต่สัตว์เทพของข้ามี เฮยเฮยออกมา"ร่างสูงไหวไหล่ก่อนจะเรียกเฮยเฮยออกมา
พรึบ!
"นายท่าน"
"พระเ้า! สัตว์เทพของเ้าคือกิเลนโลหิต!"อวิ๋นเฟยเฟิ่งตาโตมองกินโลหิตอย่างอึ้งๆ
"เผาเถาวัลย์นั่นซะ"ร่างสูงออกคำสั่งมองดูอาการคนตัวเล็กอย่างนึกขัน ตัวเองก็มีสัตว์เทพที่เป็ถึงพญาหงส์ไฟ
กิเลนโลหิตได้ฟังคำสั่งก็ชักดึงพลังออกมาส่งไปเผาเถาวัลย์ของอวิ๋นเฟยเฟิ่งทันที เปลวเพลิงสีดำลุกท่วมเถาวัลย์ในมือของอวิ๋นเฟยเฟิ่งทันทีที่ถูกพลิงสีดำเผาไหม้เถาวัลย์ก็ละลายหายไปทันที
"หน้ากากดำก็ไหนว่าไฟเผาก็ไม่ไหม้ไงแล้วนี่มันอะไรกันดําเป็ตอตะโกเลย"อวิ๋นเฟยเฟิ่งมองเถ้าถ่านของเถาวัลย์ในมือด้วยสายตาผิดหวัง
"ก็ไม่แปลกเพราะเพลิงของเฮยเฮยเป็เพลิงพิเศษ คงต้องไปลองกับคนอื่นแล้วล่ะ"ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้แล้วก็ใช้มือปัดเถ้าถ่านในมือของอวิ๋นเฟยเฟิ่งออก
"เพลิงพิเศษ?"เพลิงพิเศษที่ว่าคงเป็เปลวเพลิงสีดำของกิเลนโลหิตดูจากสีก็รู้แล้วว่ามีอานุภาพร้ายแรง จากหน้าตาท่าทางคงมีอายุมากกว่าหงหงและคงมีพลังิญญาสูงกว่านางมากแน่
"ใช่ เฮยเฮยของข้าคือกิเลนโลหิตซึ่งไฟของกิเลนโลหิตสามารถเผาทำลายได้ทุกอย่าง"อันที่จริงเขาก็อยากรู้ว่าเถาวัลย์ของนางจะรองรับไฟของเฮยเฮยได้ไหมเพราะใยแมงมุมหน้าคนนั้นทนทานและเหนียวแน่นยากต่อการถูกทำลาย แต่คงต้องยกเว้นไฟของกิเลนโลหิตกระมัง
"เอาล่ะ แก่นิญญาของแมงมุมหน้าคนค่อยดูดซับทีหลังตอนนี้เราออกไปหาอาวุธของเ้าก่อน"ว่าแล้วก็คลายม่านพลังป้องกันออกจากนั้นก็ทะยานนำออกไปจากถ้ำ
ระดับอาวุธมี9ระดับขั้น ขั้นต่ำ1-3 ขั้นกลาง 4-6 ขั้นสูง5-9 อาวุธจิติญญา 5 ระดับขั้น เรียงจากต่ำไปสูงตำนาน บรรพชน เซียน เทวะ ศาสตราวุธราชันย์
2K
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
