กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ชายแก่นิ่งเงียบไปนานหลังจากกริมถามคำถามนั้นออกมา ตลอดเวลาไม่มีใครสนใจมันซักคนอย่าว่าแต่คุยเลยแค่เข้ามาในร้านยังยาก โดยตัวมันเองก็พอจะรู้อยู่ว่าเพราะอะไรคนถึงถอยห่างออกไปซึ่งนี่ก็เป็นความลับของมัน
''มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า...ในเมื่อเจ้าได้ของแล้วก็ออกไปจากนี่ซะ''ชายแก่ตวาดใส่หน้ากริมเสียงดังแต่กริมกลับยิ้มขึ้นด้วยความอบอุ่น ชายแก่ในสายตากริมส่วนมากกริมจะเห็นคนพวกนั้นเป็นเพื่อนแล้วยิ่งชายแก่คนนี้ด้วยที่มันไล่กริมออกไปเพราะไม่อยากให้กริมได้รับผลกระทบไปด้วยโดยกริมไม่สนใจที่ชายแก่พูดมันใช้นิ้วโป้งดันคาตานะดัฟฟ์เล่มสีดำขึ้นมาช้าๆก่อนจะใช้อีกมือจับไปที่ด้ามแล้วฟันออกไปอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายก็มองและตอบสนองไม่ทันคลิก! ชายแก่มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มันได้ยินเสียงคลิกซึ่งกริมเก็บคาตานะเข้าที่ไปแล้ว
''เจ้าทำอะไร''ชายแก่ขมวดคิ้วขณะยืนขึ้นเผยให้เห็นลำตัวผอมแห้งของมันอย่างชัดเจน
''ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่ให้ทำบางสิ่งเพื่อเป็นการตอบแทนเรื่องโลหะที่เจ้าให้ข้า อืม...หากเจ้ายังไม่ออกไปจากเมืองนี้ให้รอฟังข่าว อีกไม่นานข้าจะประกาศรับช่างฝีมือมาช่วยงานข้า''
''สิ่งตอบแทนอะไรของเจ้า แล้วอย่างเจ้าเนี่ยนะเป็นช่างฝีมือข้าว่าเจ้าไม่มีความรู้พอหรอก ตอนนี้ไปซะ''กริมยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วเดินออกนอกร้านไปทันที ตอนที่กริมฟันคาตานะออกไปมันได้ดึงคำสาปออกมามันเป็นคำสาปที่น่ารังเกียจ มันจะทำให้คนที่โดนคำสาปนี้มีช่วงชีวิตที่สั้นลงและมีแต่คนรังเกียจและคนคนนั้นจะถูกตัวคนอื่นๆไม่ได้ หากไปโดนตัวใครเข้าคนคนนั้นจะสูญเสียพลังชีวิตลงไปเรื่อยๆสุดท้ายก็ป่วยหนักและตายลง
''ช่างเป็นตาแก่ที่เชื่องช้าจริงๆ ขนาดคำสาปหายไปแล้วมันยังไม่รู้ตัว ฮ่า ฮ่า ฮ่า''กริมหัวเราะออกมาจากนั้นกริมจึงเดินต่อไปเพื่อหาร้านที่ขายคริสตัลและแร่ต่างๆโดยแร่ที่กริมต้องการมีมากมายหลายชนิด หากให้พูดจริงๆกริมจำเป็นต้องการมันเป็นจำนวนมหาศาลด้วยเหตุนี้กริมต้องหาคนที่คอยส่งแร่และคริสตัลให้มันได้อย่างสม่ำเสมอและคนคนนั้นต้องผูกขาดกับกริมแค่คนเดียว
''ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการอะไรคะ''ร้านนี้ค่อนข้างใหญ่โตด้านในมีแร่กับคริสตัลวางอยู่ในร้านมากมายหลังกริมเข้ามาพนักงานในร้านก็เดินเข้ามาถามทันที ซึ่งกริมยังไม่ได้ให้ความสนใจมันเดินไปรอบๆทำให้พนักงานเริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ทำได้แค่นั้นเพราะกริมคือลูกค้ากริมยังคงอยู่ตรงส่วนกลางของร้านโดยไม่ได้เดินไปตามห้องต่างๆที่มันมีมากมายหลายห้อง
''แร่ก้อนนี้ราคาเท่าไหร่''กริมหันไปถามพนักงานขณะชี้ไปที่แร่ก้อนสีฟ้าใสขนาดเท่านิ้วโป้งฉับพลันพนักงานแสดงสายตาดูถูกออกมาก่อนจะพูดออกมาแบบไม่แยแส
''แร่ก้อนนั้นไม่มีราคามันเป็นแค่ของตัวอย่างที่วางไว้เฉยๆ จริงๆแล้วมันเป็นแร่ที่ไร้ค่าส่วนเรื่องราคาแร่แบบนั้นก้อนขนาดเท่ากำปั้นมีราคา1เหรียญเงิน''ที่พนักงานดูถูกกริมนั่นก็ไม่ได้ผิดเพราะแร่ที่กริมถามมันอยู่ด้านล่างสุดโดยแร่เหล่านั้นถูกวางรวมๆกันอยู่แบบไม่ใส่ใจแต่นั่นกลับทำให้กริมหัวใจเต้นแรงทันที เพราะแร่ที่วางแบบไม่ใส่ใจเหล่านั้นล้วนเป็นแร่ที่กริมต้องการหากนำพวกมันไปสร้างเป็นพลังงานรับรองได้เลยว่า1ก้อนเท่ากำปั้นสามารถใช้ได้เป็นปี
''แล้วคริสตัลก้อนนั้นราคาเท่าไหร่''กริมชี้ไปที่คริสตัลสีขาวใสขนาดใหญ่กว่าหัวคน2เท่าที่วางอยู่บนชั้นที่3พนักงานเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย
''คริสตัลก้อนนั้นราคาก้อนละ1เหรียญทองและข้าขอเตือนหากเจ้าจะเข้ามาก่อกวนก็รีบๆออกไปเถอะอย่าทำให้ข้าเสียเวลา''กริมยิ้มขึ้นจากนั้นจึงเดินผ่านพนักงานคนนั้นไป กริมในตอนนี้ยืนอยู่ที่กลางร้านพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปในปอด
''เจ้าของร้านออกมาพบข้า''โครม! ปัง! ตูม! กริมตะโกนออกมาจนของในร้านบางชิ้นตกลงมาจากชั้นวางไม่นานชายร่างอวบอ้วนก็วิ่งเข้ามาในร้านทันที
''เกิดอะไรขึ้น''เมื่อมันวิ่งมาถึงมันก็ตะโกนถามขณะที่ตัวเองยังหอบเหนื่อยไม่หาย
''ข้าเข้ามาซื้อแร่แต่พนักงานของเจ้าบอกว่าข้าเข้ามาก่อกวนนี่มันหมายความว่ายังไง''กริมหรี่ตาลงตอนนี้กริมคิดจะเอาเรื่องอีกฝ่าย กริมในตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว นิสัยเริ่มเด็ดขาดขึ้นที่สำคัญกริมเริ่มไม่มีความเมตตาเหมือนเมื่อก่อนหากเป็นศัตรูหรือดูถูกกริมไม่ตายก็ต้องเจ็บหนักนี่เป็นผลมาจากการกลืนกินด้านมืดของตัวเองเข้าไปเมื่อครั้งที่แล้ว
''หืม...นายท่านกรุณาบอกข้ามาว่าพนักงานคนไหนทำให้ท่านไม่พอใจ''เจ้าของร้านถูมือขณะมองการแต่งตัวของกริม ด้วยประสบการณ์ของเจ้าของร้านมันสามารถบอกได้เลยว่ากริมไม่ได้ยากจน โดยเฉพาะคาตานะทั้ง3เล่มที่อยู่ข้างเอวของกริมมันดึงดูดเจ้าของร้านเป็นอย่างมาก
''เจ้ายังต้องถามข้าอีกรึไงในเมื่อในร้านตอนนี้มีพนักงานอยู่แค่คนเดียว''กริมหันไปมองพนักงานคนนั้นแต่พนักงานคนนั้นกลับไม่ได้สลดหรือหวาดกลัวกลับกันนางยิ้มขึ้น
''นายท่านมันเข้ามาก่อนกวนจริงๆ ท่านเชื่อข้าเถอะน้ำหน้าอย่างมันมีเงินไม่ถึง10เหรียญทองด้วยซ้ำ''หญิงสาวพนักงานดูถูกกริมแบบไม่ไว้หน้าอีกต่อไป
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้ามีเงินไม่ถึง10เหรียญทอง นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน''ฟุ่บ! กริมสะบัดมือเบาๆเพียง1ครั้งเงิน400เหรียญเพชรที่ได้มาจากตระกูลอัคคีหล่นลงมาทันที จากนั้นกริมได้จ้องมองไปที่พนักงาน
''เงินจำนวนนี้คงเป็นเงินที่เจ้าทำได้แค่ฝันถึงสินะ ข้าถามราคาแร่ไร้ค่าแล้วมันยังไงมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?ในเมื่อข้าต้องการใช้มันข้าก็ต้องซื้อและตอนนี้หากเจ้าของร้านไม่จัดการเรื่องนี้อย่างเหมาะสมล่ะก็ หึ!''จิตสังหารไหลออกมาจากตัวกริมอย่างฉับพลัน เจ้าของร้านและพนักงานตัวสั่นทันที
''นะ...นายท่าน ขะ...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะว่าท่าน นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด''พนักงานพูดตะกุกตะกักออกมาเนื่องจากร้านนี้เป็นร้านที่มีแร่และคริสตัลมากที่สุดในเมืองพนักงานคนนี้จึงใช้โอกาสที่ว่าในการหารายได้พิเศษเข้าตัวเอง ประจบคนรวยเพื่อหวังเศษเงินและข่มขู่คนจนเพื่อรีดไถเงิน นางทำแบบนี้มา4-5ปีได้แล้ว โดยที่เจ้าของร้านเองก็รู้ดี
''นายท่านเกิดอะไรขึ้น''พนักงานคนอื่นที่อยู่ตามห้องต่างๆวิ่งออกมาแล้วถามเจ้าของร้านถึงทั้งหมดจะเป็นพนักงานแต่ก็พอมีพลังอยู่บ้างโดยทั้งหมดมีที่เรื่องพละกำลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่38:เปลี่ยนไปทีละน้อย

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่38:เปลี่ยนไปทีละน้อย

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้