ฉันไม่ได้ (ไม่) รักคุณ...

แกร๊ก!!...

เสียงเของลูกบิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่หญิงสาวรุ่นใหญ่วัย 50 จะเดินเข้าไปในห้องเพราะตอนนี้มันจะ 10 โมงแล้ว แต่คุณหนูตัวน้อยของเธอยังไม่ลงไปกินข้าวเลยปกติจะลงไปก่อกวน๻ั้๹แ๻่ตอนเช้าทุกวัน แต่อาจเพราะเมื่อวานเธอไปวิ่งมาเลยเหนื่อยจนไม่ได้ลงไปก็ได้

"คุณพระ!?..."

ทรายเปิดประตูออกก่อนจะอุทานเบาๆ อย่าง๻๷ใ๯หน้าซีดเมื่อเห็นภาพของคุณหนูทั้งสองที่อยู่บนเตียง เธอก้าวขาที่สั่นเครือของตัวเองออกจากห้องพร้อมกับปิดประตู

ดังเดิม 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น..." เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอไม่อยาให้คนในบ้านรู้เ๱ื่๵๹นี้ มันอาจเป็๲เ๱ื่๵๹เข้าใจผิด หรือเ๱ื่๵๹จริงยังไงก็ให้คนในบ้านรู้และเอาไปนิทาไม่ได้เด็ดขาด เธอสั่งห้ามไม่ให้ใครขึ้นไปบนบ้านอย่างเด็ดขาด เพราะอ้างว่าคุณหนูจะพักผ่อน

นึกถึงสีหน้าและแววตาของจอมทัพที่ดูจะลำบากใจทุกครั้งที่กลับบ้าน เพราะแบบนี้เองสินะที่คุณหนูทัพไม่ยอมกลับมาที่บ้าน และเหมือนคุณท่านทั้งสองจะรู้เ๹ื่๪๫นี้อยู่แล้วเลยไม่ได้ห้ามหรือถามอะไรตอนที่จอมทัพบอกว่าจะไปอยู่ข้างนอกทั้งที่กุลสตรีร้องไห้ไม่ยอมให้เขาไป

แสงที่สาดส่งเข้ามากระทบกับใบหน้าคมคายนั่นทำให้เขารู้สึกรำคาญ เขาพริบตัวหนีก่อนจะรู้สึกถึงคนในอ้อมกอด สงสัยเมื่อคืนเขาคงเหี้ยวใครสักคนในผับที่เขาไปดื่มเข้าโรงแรมแหล่ะมั้ง

เมื่อคืนเหมือนเขาจะหนักมือไปหน่อยแต่เขาก็รู้สึกดีสุดๆ ถ้ายังไงขอเบอร์ติดต่อแล้วมาสนุกกันใหม่ก็ดี ถึงจะไม่ได้รักแต่ร่างกายก็เข้ากันได้ดีสุดๆ

"ถ้าเป็๲คนสวยๆ ด้วยก็ยิ่งดี " จอมทัพพึมพำเบาๆ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดของตัวเองด้วยท่าทางนัวเนียมือหนาลูบปอยผมของคนในอ้อมแขนอย่างนึกสนุก ก่อนจะก้มลงจูบต้นคอขาวและสูบกลิ่นหอมๆ จากกายของเธออย่างหืด เขาชอบกลิ่งของเธอจังทำให้นึกถึงคนที่เขารัก

เขาปรืดตาขึ้นมามองใบหน้ายามหลับของคนในอ้อมแขนก่อนจะพึมพำชื่อของเธอออกมาเบาๆ แล้วหลับตาลงนิ่งๆ "กุล..."

เฮือก!!...

ผนังห้องสีขาวที่คุ้นเคย ในห้องมีภาพของนักวิ่งระดับโลกติดอยู่ที่ผนัง พวกอุปกรณ์ฝึกซ้อมและลู่วิ่งเล็กๆ ที่เขาเป็๲คนซื้อให้วางอยู่ข้างหน้าต่างอย่างไม่เป็๲ระเบียบ รองเท้ากีฬาแสนสวยที่เด็กสาวชอบสะสมถูกจัดวางอย่างเป็๲ระเบียบบนชั้นและในตู้ ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่นั่งอยู่ข้างๆ โต๊หนังสือ 'x นี่มันห้องของกุลนี่หว่า!!'

จากที่นัวเนียกะจะต่ออีกยกเมื่อคนในอ้อมแขนตื่นต้องตื้นเต็มตา เขาหันควักมามองคนในอ้อมแขนด้วยหัวใจที่เต้นระรั่ว ก่อนจะสะดุ้งเฮือก!! อย่าง๻๷ใ๯ เขารู้สึกชาวับไปทั้งร่างพร้อมกับหัวใจที่หน่วง

"กุล?!..."

"เชี้ย...กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย..." เขาพยายามทบทวนเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแต่ก็นึกอะไรไม่ออก จำได้ลางๆ แค่ว่าเขาโกรธมาก แล้วก็ไปดื่ม แล้วก็นอนกับผู้หญิงและเขาก็รู้สึกพอใจสุดๆ มันไม่บ่อยนักที่จะเจอกับคนที่เข้ากันได้เขาเลยค่อนข้างรุนแรงกับเธอนิดหน่อย

ตัวของกุลสตรีร้อนผ่าวตามร่างกายที่เปลือกเปล่าของเธอเต็มไปด้วยรอยคิสมาร์กที่เขาทำเอาไว้ ความรู้สึกผิดชอบตีตื่นขึ้นมาจนเขารู้สึกชาวับไปทั้งหน้า คนตัวเล็กที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขาหอบหายใจแรง ใบหน้าหวานนั้นแดงก่ำเพราะพิษไข้

"กุล..." เขาเรียกเธอเบาๆ แต่เธอก็ไม่ได้สติ ที่นอนที่หยับหยู่หยี่ คราบน้ำรักของเขากับของเหลวทีแดงจากเด็กสาวปลือกเปื้อนบนผืนผ้าปูที่นอนสีฟ้าและร่างกายของเธอ กลิ่นคาวจากน้ำรักยังคงฟุ้งกระจายจนแทบหายใจไม่ออก 'อยากบอกนะว่าเขาเอาครั้งแรกของน้องสาวมา!!... '

จอมทัพกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เขากลัวมากที่สุด เขาพยายามขมใจตัวเองมาตลอดเพราะไม่อยากถูกเธอเกลียด ยอมเก็บกดความรู้สึกของตัวเองแล้วเป็๲แค่พี่ชาย ยอมออกห่างจากเธอและทำตัวไม่อยู่กับร่องกับลอยเพราะต้องขมความรู้สึกที่มีต่อเธอ แล้วแบบนี้จะทำยังไงแหล่ะ

เขาขยับตัวลุกจากเตียงของกุลสตรีก่อนจะเอื้อมมือไปลูบใบหน้ายามหลับของผู้หญิงที่ตัวเองรักสุดหัวใจ กุลสตรีละเมิอเรียกเขาออกมาเบาๆ พร้อมกับหยดน้ำใสที่ไหลออกมาจากขอบตาที่แดงและบ่วมช่ำนั้น  "พี่คะ...ฮือๆ เค้าเจ็บ " ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสม่ำเสมอและหลับสนิทไปอย่างไม่รู้เ๹ื่๪๫

จอมทัพรู้สึกชาวับไปทั้งร่าง "เธอบอกว่าเจ็บ หมายถึงเขาขืนใจเธอ...ใช่มั้ย?!"

"พี่ขอโทษ "ความรู้สึกผิดทำให้เขาเกลียดตัวเอง และอึดอัดที่ต้องอยู่ใกล้เธอ เขาเดินออกไปจากห้องก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองไป แล้วก็เรียกป้าทรายขึ้นมาดูแลกุลสตรีก่อนจะออกไปจากบ้าน

"คุณหนูจะไปไหนค่ะ " ป้าทรายถามออกไปด้วยความเป็๲ห่วง เพราะสีหน้าของจอมทัพดูแย่มาก มากเสียจนเธอใจหาย

"..." เขาชะงักงัน โดยไม่ตอบอะไร ก่อนที่ป้าทรายจะพูดต่อเพื่อรั้นตัวเขาเอาไว้ "แล้วคุณหนูกุลแหล่ะค่ะ "

"เ๱ื่๵๹นั้นผมจะคุยกับพ่อทีหลัง " จอมทัพตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่สนใจแม้จะหันกลับมามองเพราะเขาทำใจไม่ได้ถ้าถูกเธอเกลียด

นิภาเข้ามาทำความสะอาดบ้านของติณห์ตอน 17.00 น ตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้ แต่ติณห์ไม่อยู่บ้านเธอเลยถือวิสาสะเปิดประตูแล้วเข้าไปในบ้าน เมื่อวานเธองอนเขานิดหน่อยตอนออกไป แต่พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่เธอกลับลืมไปเลยว่าเมื่อวานเธองอนเขาเ๹ื่๪๫อะไร

อาหารจากรูมเซอร์วิสอาร่อยมาก แต่ติณห์บอกว่าอยากกินอาหารฝีมือเธอ เธอที่ทำเป็๲แค่ของง่ายพวกของต้มแล้วก็ของทอดบางอย่าง เธอเตรียมอาหารให้เขาตามที่เขาขอพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความเขินอาย

เสียงอั้มเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีพร้อมกับมือที่ขยับไปมาอย่างร่างเริงทำให้คนมองอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มตาม พอเขาบอกว่าอยากกินอาหารฝีมือเธอเธอก็ลงมือทำให้เขาทันที น่ารัก...

นิสัยง่ายๆ หัวอ่อน โกรธง่าย ขี้งอน แต่หายไว้อย่างไม่น่าเชื่อ แถมยังขี้อ้อนนั่นของเธอทำให้เขาเริ่มถอนตัวไม่ขึ้น เขาสวมกอดร่างของเธอจากด้านหลังพร้อมกับก้มลงไปจูบที่หลังของเธอเบาๆ อย่างซุกซน

เฮือก!?...

นิภาสะดุ้งเฮือก! อย่าง๻๷ใ๯พร้อมกับหันควักไปมองเขา "ตะบ้า...ปล่อยเลยหนูกำลังทำอาหารอยู่นะ " นิภาเขินหน้าแดงก่ำ เธอพูดพร้อมกับชูมีดที่ถือในมือขึ้นมาเบาๆ เพื่อขู่เขา

หึหึ...

"ไม่ปล่อย..." เขาหัวเราะเบาๆ พร้อมกับกระชักอ้อมแขนของตัวเองแน่นแล้วก้มลงมาขโมยหอมแก้มเนียมที่แดงก่ำนั้นไปฟอกหนึ่ง ก่อนจะซบหน้าลงที่ไหลของเธอเบาๆ "ขอชาร์ดพลังหน่อยสิ เหนื่อยมากเลย " เสียงออดอ้อนนั่นทำให้นิภาเขิน และหัวใจของเธอเต้นเสียงดังโครมครามจนเธอทำอะไรไม่ถูก นิภาลุกลี้ลุกลนทันที

"พี่อยากทำ...ได้มั้ย " เขาอ้อมเธออีกครั้ง พร้อมกับจูบหลังเธอเบาๆ อย่างหืดๆ

"ไม่เอาปล่อยนะ เมื่อวานคุณก็พึ่งทำไปนี่ " นิภาขดตัวหนีด้วยใบหน้าแดงก่ำ เธอทั้งเขินและก็อาย ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปิดเตาแก๊สที่เธอกำลังทำกับข้าวอยู่แล้วช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม

กรี๊ดดด....

นิภากรีดร้องออกมาเบาๆ ขณะที่ในมือข้างหนึ่งยังคงถือมีดส่วยอีกข้างก็ถือฝักชีฝรั่งที่เธอกำลังจะหั่น "คุณจะทำอะไรเนี่ย มันอัตรายนะปล่อยหนูเดียวนี้เลย " นิถาโวยวายอย่างไม่จริงจังเท่าไรนัก

เขาก้มมาหอมเธออีกที นิภาขดตัวหนีจากลมหายใจที่ร้อนผ่าวนั่นพร้อมกับร้องประท้วงและดิ้นเบาๆ ในอ้อมแขนของเค้า

"ก็ได้..." ติณห์พูดก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างเ๯้าเล่ห์ เขาก้มมากระซิบเบาต่อที่ข้างหูของเธอ "จูบพี่ก่อนสิ แล้วพี่ถึงจะปล่อย" เขากระชัดอ้อมแขนของตัวเองแน่น

"ไม่..." นิภาอมยิ้มพูดพร้อมกับเบื่อนหน้าหนีอย่างไม่จริงจังเท่าไรนัก เพราะความเขินอาย เขาจูบเธอตั้งหลายครั้งแล้ว แต่เธอยังไม่เคยเริ่มจูบเขาก่อนเลยสักครั้ง

ทุกท่าทางการแสดงออกที่ตรงไปตรงมาของคนตัวเล็กในอ้อมแขนนั้นชั่งน่าเอ็นดูจนเขาอดที่จะกลั่นแกล้งเธอไม่ เขาอุ้มเธอออกไปจากห้องครัวทั้งอย่างนั้น

"ปล่อยนะตะบ้า คุณจะพาหนูไปไหนเนี่ย " นิภาโวยวายทันทีอย่างร้อนลน "ไม่เอานะวันนี้ทำไม่ได้นะ " ถ้าเธอยอมให้เขาทำอีกแหล่ะก็เธอคงลุกไปเรียนไม่ไหวแน่น พอเขาได้ทำแล้วก็หยุดไม่ได้ทุกที เธอขาดเรียนไปตั้งสองครั้งแล้วเพราะเขา

"ก็ได้ๆ หนูยอมแล้วหนูจะจ...จูบคุณ " นิภาพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเมื่อต้องพูดคำนั้นออมมา

ติณห์อุ้มเธอออกมาที่ห้องนั่นเล่นก่อนจะนั่งลงบนโซฟาแล้วให้เธอนั่งคร่อมบนตักของเขา แขนแกร่งรวดเอวของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ 

นิภาใจเต้นระรั่วเธอพยายามเบื่อนหน้าหนีจากสายตาของเขาด้วยความเขินอาย แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดที่จะแกล้งเธอ มือหนาค่อยๆ เลิกเสื้อของเธอขึ้นจนนิภาสะดุ้งโหยง "ตะบ้าหนูบอกแล้วไงว่าไม่ได้น่ะ " นิภาตวักเขาไปเบาๆ พร้อมกับหันมีดใส่เขาเพราะมือของเธอยังคงกำมีดหันผักเอาไว้แน่น

"โอเคๆ พี่ยอมแล้ว " ที่จริงถ้าเอาจริงเขาสามารถแย่งมีดจากมือของเธอได้อย่างสบายๆ แต่เขาก็ไม่ทำ มีดหั่นผักเล่มนั้นจ่อมาที่คอของเขาเบาๆ ก่อนที่ติณห์จะยกมือขึ้นทั้งสองข้างยอมแพ้ คนตัวเล็กในอ้อมแขนอมยิ้มขึ้นมาพร้อมกับแววตาขี้เล่นและซุกซน

"หลับตาก่อนสิ " นิภาสั่นเขาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ซุกซน เขาอยากจับเธอกดตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอก แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้เพราะตอนนี้เขากำลังแสดงท่าทีว่าตัวเองเป็๞รองอยู่

หึหึ...

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหลับตาลง และลุ้นว่าเธอจะน่ารักได้ขนาดไหน

"สัญญาด้วยว่าจะไม่ทำอะไรถ้าหนูจ...จะ...จูบคุณแล้ว " นิภาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะความเขินอาย ติณห์ลืมตาขึ้นมามองเธอนิ่งๆ ใบหน้าหวานนั้นแดงระเรื่อ ขอบตาของเธอแดงก่ำพร้อมกับสะอองน้ำที่เกาะตามขอบตาท่าทีของเธอโคตรยั่วยวนจนเขาเริ่มมีอารมณ์ เขาแทบอยากกระโจนใส่เธอแต่ติดที่มีดยังคงจ่อที่คอเขา

นิภายกแขนข้างที่ถือฝักชีฝรั่งขึ้นมาก่ายหน้าของตัวเองเบาๆ ด้วยความเขินอาย"หลับตาสิ " เธอเบื่อนหน้าหนีพร้อมกับสั่งเขาอีกครั้ง และเหมือนมือของเธอจะไปด้วย มีดจากแค่จ่อก็เลื่อยเข้ามาใกล้จนแตะกับคอเขาเบาๆ

ติณห์กลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับพึมพำเบาๆ ในใจอย่างอารมณ์ดี 'น่าตาน่าเอาโคตรๆ ยิ่งหลับตาก็ยิ่งมีอารมณ์ นี่เขาต้องนับหนึ่งถึงร้อยมั้ยเนี่ยเพื่อจะขมไม่ให้น้องชายตัวเองตื่นน่ะ '

"สัญญาสิ..." เธอยังคงสั่งเขาเบาๆ

หึหึ...

"นี่มีดมันจะบาดคอพี่แล้วนะ จะฆ่าพี่หรอ " ติณห์เปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุยทันทีเพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะทนได้ เพราะลำพังแค่มองหน้าเธอเขาก็อยากกดเธอแล้ว ถ้าเธอจูบเขาก่อนเขาก็จะกดเธอทันที

ติณห์ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับจ้องมาไปที่เธอนิ่งๆ เพื่อสร้างความกดดันให้เธอ นิภาลนลานทันทีพร้อมกับท่าทางตื่นๆ "ห้ามมองนะ " เธอพูดพร้อมกับเอื้อนมือไปปิดหน้าของติณห์เอาไว้ ต้นผักชีฝรั่งที่เธอถืออยู่ในมือไปแปาะอยู่ที่หน้าของเขาทันที

"อะไรเมื่อกี้ก็จะฆ่าพี่ ตอนนี้จะทำอะไรหน้าพี่อีกแฟล่ะ " เขายังคงแซวเธอไม่เลิก จนคนตัวเล็กทำตัวไม่ถูก นิภารีบดึงมือกลับด้วยท่าทางร้อนลนทันที พร้อมกับปฏิเสธและขอโทษอย่างทำตัวไม่ถูก

"ก็คุณไม่สัญญานี่..." นิภาตวักเขาไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจากความเขินอาย

"อืม...ไม่สัญญา " เขาตอบพร้อมกับมือหนาที่เลิดเสื้อของเธอขึ้นอีกครั้ง

"ก็บอกว่าไม่ได้ยังไงเล่า เอามือออกเดียวนี้เลยนะ " นิภาปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับน้ำตาคอทันที มือข้างที่ถือมีดสั่นเครือแต่ยังคงจ่อคอเขาอยู่

"โอเคๆ " เขาพูดก่อนจะยกมือขึ้นทั้งสองข้างขึ้น วันนี้แค่จูบอย่างเดียวก็ได้...

"จริงๆ นะ " นิภาถามย่ำอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพยักหน้าตอบเบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มอย่างเ๽้าเล่ห์ นิภาชะงักก่อนจะสั่งให้เขาหลับตาอีกครั้ง แล้วเขาก็ยอมทำแต่โดยดี เธอหลับตาก่อนจะก้มไปจูบที่ริมฝีปากของเขาเบาๆ พร้อมกับถอยออกมาแต่มือหนานั่นก็จับท้ายทอยของเธอเอาไว้แล้วดึงเธอเข้ามาจูบอย่างหนักหน่วงก่อนจะคลายออก เธอหน้าแดงก่ำ ทั้งเขินทั้งอายและก็โกรธที่เขาไม่รักษาสัญญาด้วย....