สุดยอดนักฆ่ากลายมาเป็นลูกเขย

บทที่ 44 หลัวเซิงเยือนฐานลับแก๊งตี้ซ่า

“ใช่! ที่นี่มันก็ถิ่นแก๊งตี้ซ่านะเว้ย! ถ้าอยากตายก็บอกมา เดี๋ยวพวกฉันจัดให้!”

ลูกน้องอีกคนพูดแทรกขึ้นมาทันที

“หึ แก๊งตี้ซ่า? เจ๋งมากเลยเหรอ?”

หลัวเซิงแสดงความเยาะเย้ยบนใบหน้า

“แกว่าไงนะ? ไอ้หนู ดูท่าทางแกยังไม่รู้สถานการณ์สินะ อยากตายก็...”

แต่ลูกน้องคนนั้นยังพูดไม่จบ เสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบก็ดังขึ้นรอบทิศ ชั่วพริบตาเดียว กลุ่มชายชุดดำติดอาวุธครบมือก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา

คนของแก๊งตี้ซ่าหลายคนถึงกับหน้าถอดสี เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าหน่วยรบพิเศษจะถล่มจะมาถล่มพวกเขาหรอ?

เป็นไปได้ยังไง? ใครจะมีอำนาจขนาดนั้น?

แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบลงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น

เพราะกลุ่มคนพวกนั้นเป็นแค่กองหน้าเท่านั้น ด้านหลังยังมีคนอีกมากมายมืดฟ้ามัวดินจนมองไม่เห็นที่สิ้นสุด...

เมื่อเห็นภาพแบบนี้ แม้แต่หนิงเย่ากังก็ยังอ้าปากค้าง เขาไม่เข้าใจเลยว่าคนพวกนี้มาจากไหน

หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะโทรศัพท์สายนั้นของหลัวเซิงเมื่อกี้?

แค่โทรศัพท์สายเดียวก็สามารถเรียกกองกำลังมามากมายขนาดนี้ได้เชียวเหรอ? หลังเซิงมีเบื้องหลังยังไงกันแน่?

ไม่นานนัก หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น!

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกเลือดลมสูบฉีดขนาดนี้!

คนที่อยู่ตรงหน้า เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบราวกับกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ไม่มีการเคลื่อนไหวใดที่สิ้นเปลืองทุกคนยืนอยู่ตรงหน้าหลัวเซิงอย่างเป็นระเบียบ!

เมื่อมองดูลูกน้องตรงหน้า หลัวเซิงก็ตวัดมือขึ้นทุกคนเข้าใจความหมายทันที จากนั้นก็ล้อมแก๊งตี้ซ่าเอาไว้อย่างแน่นหนา!

ในที่เกิดเหตุเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบเท่านั้นที่ดังอยู่

ลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าประตูของพวกตี้ซ่าต่างทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ปัสสาวะไหลรดกางเกง พวกเขาไม่เคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน! การที่ไม่ช็อกจนเป็นลมตายไปตรงนั้นก็นับว่าเป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งมากแล้ว!

แม้พวกเขาจะเป็นกลุ่มอิทธิพลใต้ดิน และที่นี่ก็เป็นแหล่งกบดานของพวกตัวเอง แต่เผชิญหน้ากับกองกำลังมากลขนาดนี้พวกเขาจะยังกล้าหือเหรอ?

พวกเขาไม่ได้โง่ ถึงขั้นคิดสั้นขนาดนั้น!

ส่วนหนิงเย่ากังก็ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก เขามองหลัวเซิงด้วยความเคารพยำเกรง!

ใครมันจะกล้าแหยมกับคนแบบนี้ได้อีก?

หลัวเซิงเพียงแค่กวาดตามองลูกน้องที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่ใส่ใจ  “จับพวกมันไปขังไว้ ปิดล้อมที่นี่ ห้ามใครเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน!”

“ครับ! เจ้านายใหญ่” เสียงตอบรับดังกึกก้องพร้อมเพรียง

หลัวเซิงหันหลังผลักประตูเข้าไป ตอนนี้ใครจะหยุดเขาได้?

หรือควรจะพูดว่า ใครกล้าหยุดเขา?

ตลอดทางไม่มีการขัดขวาง

ทุกที่ที่เขาก้าวผ่าน ทุกคนคุกเข่าลง

ไม่นาน หลัวเซิงก็มาถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่

ในห้องโถงใหญ่ หูเจิ้นเทียนยังคงนั่งอยู่บนเกี้าบัลลังก์ของเขากำลังดื่มกับลูกน้องเพื่อรอ… รอหูอวี่กลับมาพร้อมกับหัวของหนิงเย่ากัง!

เมื่อถึงตอนนั้นจะเป็นเวลาที่เขาประกาศกับลูกน้องว่าแก๊งตี้ซ่าคือผู้ที่มีอิทธิเพียงหนึ่งเดียวในเจียงหนาน!

“ฮึ่ม! โจวซุ่ยหนิว  สักวันดาบของฉันจะต้องฟาดฟันแก! นี่คือผลที่แกช่วยหนิงเย่ากัง!”  ใบหน้าของหูเจิ้นเทียนเผยให้เห็นความโหดเหี้ยม เมื่อหนิงเย่ากังตาย พื้นที่ของเสวียนหวู่คอยดูแลจะเป็นของกลุ่มอิทธิพลใต้ดินของเขาแต่เพียงผู้เดียว!

“นายใหญ่ ผมได้ยินมาว่าโจวซุ่ยหนิวมีบอสใหญ่คอยหนุนหลังอยู่! แล้วเราจะจัดการกับเจ้านานมันยังไงดี?” ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งใกล้กับหูเจิ้นเทียนพูดขึ้น

คนผู้นี้เป็นคนสนิทของหูเจิ้นเทียน ได้รับความสำคัญมาโดยตลอด

“หึ! บอสใหญ่? ก็แค่นั้นแหละ โจวซุ่ยหนิวเป็นแค่หมารับใช้เท่านั้น ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะลงมือกับฉันเพราะโจวซุ่ยหนิว คนทำธุรกิจก็ฉลาดกันทั้งนั้น!” 

บนใบหน้าของหูเจิ้นเทียนปรากฏความหวาดกลัวแวบหนึ่ง แต่เขาก็ยังคงพูดขึ้น

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องโถงก็เปิดออกทันที เงาร่างสองร่างเดินเข้ามา

แต่หูเจิ้นเทียนและลูกน้องคนอื่น ๆ กลับไม่สนใจ เพราะคิดว่าข้างนอกมีพี่น้องคอยดูแลอยู่แล้ว ในความคิดของพวกเขา ไม่มีทางที่คนนอกจะเข้ามาถึงที่นี่ได้ คนที่เข้ามาได้ต้องเป็นพวกเดียวกันอย่างแน่นอน

แต่ในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าเป็นใครเหลือบไปเห็นที่ประตูก็ตะโกนร้องออกมาด้วยความตกใจ

“นั่น นั่นหนิงเย่ากัง! หนิงเย่ากังมาที่นี่ได้ยังไง!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ลูกน้องทุกคนต่างลุกขึ้นยืนและเริ่มหยิบอาวุธ ไม่มีใครคาดคิดว่าหนิงเย่ากังจะกล้าบุกมาถึงถิ่นของพวกเขา แถมยังพาคนมาด้วยแค่คนเดียว!

ดวงตาของหูเจิ้นเทียนหรี่ลงเล็กน้อย เขามองไปที่ประตูและเป็นอย่างที่ได้ยินจริง ๆ มันคือ หนิงเย่ากัง!

แต่ทว่าในเวลานี้ ในสายตาของหูเจิ้นเทียนเห็น หนิงเย่ากังกลับไม่มีท่าทีหยิ่งโสหรือน่าเกรงขามเหมือนแต่ก่อน แต่กลับมี... ความเคารพ?

เกิดอะไรขึ้น?

หรือว่าวันนี้หนิงเย่ากังรู้ว่าเขาไม่สามารถเอาชนะได้ จึงมาที่นี่เพื่อก้มหัวให้กับเขา?

ทันใดนั้น หัวใจของหูเจิ้นเทียนก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่เขาไม่รู้เลยว่า คนที่หนิงเย่ากังหวาดกลัวนั้นไม่ใช่เขาแต่เป็นหลัวเซิง!

หูเจิ้นเทียนหัวเราะเสียงดัง หยิบแก้วไวน์ข้าง ๆ ยกดื่มอึกใหญ่ จากนั้นก็พูดว่า “ยืนงงอะไรกันอยู่? ดื่มสิ! ไม่เป็นไร! ฉันเคยบอกไว้แล้วว่า พวกเราแก๊งตี้ซ่ากำลังจะผงาด! อย่างที่ฉันเคยบอกว่าเพราะอะไร นี่ไงละคือคำตอบ!”

“หา?”

ทันใดนั้น ลูกน้องคนหนึ่งก็มองมาที่เขาด้วยความสับสน

“ฮ่าๆ ๆ พวกแกไม่รู้หรอกว่า ก่อนหน้าหูอวี่มันจับหนิงเย่ากังไว้ได้ เป็นไงล่ะเย่ากัง แกคิดไม่ถึงใช่ไหมว่าตัวเองจะมีวันนี้! ฉันคอยวันนี้มานานแล้ว! แกกล้าออกมาโดยไม่มีลูกน้องมาด้วย ก็มีแต่ต้องตายด้วยน้ำมือของฉันเท่านั้น!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหูเจิ้นเทียน ลูกน้องทุกคนก็เข้าใจขึ้นมาทันที

“ฮ่า ๆ ๆ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!นายใหญ่ ท่านนี่สุดยอดจริงๆ!"

“นายใหญ่สุดยอด! ต่อไปนี้พวกเราแก๊งตี้ซ่าจะไม่มีใครเอาชนะได้อีกต่อไป!"

‘ฮ่า ๆ ๆ ขนาดหนิงเย่ากังยังตายด้วยน้ำมือของพวกเรา แล้วต่อไปนี้จะมีใครหน้าไหนกล้าหาเรื่องพวกเราได้อีก?”

ลูกน้องทุกคนต่างประจบสอพลอหูเจิ้นเทียนอีกครั้ง

แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าหลัวเซิงที่ยืนอยู่กลางห้องโถงตอนนี้คือยมทูตที่มาจากขุมนรก!

หูเจิ้นเทียนยืนขึ้นชูแก้วไวน์ในมือ ก่อนจะเดินตรงไปหาหนิงเย่ากังทีละก้าว ราวกับว่าหนิงเย่ากังคือเหยื่อของเขา “ท่านหนิงเย่ากังผู้ยิ่งใหญ่… แกคงคิดไม่ถึงใช่ไหมว่าตัวเองจะตายแบบนี้!”