ตอนที่ 120
ความหิวที่หยุดลงชั่วขณะ
ทั่วจักรวาลลำดับที่ 7 เงียบงัน
ไม่มีใครขยับ
ไม่มีใครกล้าพูด
แม้แต่เสียงของ Eternal Tower ยังหยุดลงชั่วคราว ราวกับทั้งจักรวาลกำลังกลั้นหายใจ
กลางความว่างเปล่าเหนือขอบจักรวาล
โนอายังคงยื่นมือเล็กๆ ออกไป
แสงสีดำทองอ่อนโยนลอยออกจากฝ่ามือของเธอช้าๆ
มันไม่ได้รุนแรง
ไม่ได้ยิ่งใหญ่
แต่กลับเต็มไปด้วย “ความอบอุ่น” ที่แม้แต่ Origin ยังไม่เคยมี
ตรงหน้าเธอ—
The Hunger กำลังหยุดนิ่ง
ผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงันที่เคยกลืนกินจักรวาลมานับไม่ถ้วน
ตอนนี้กลับไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
ดวงตาสีดำมหึมาของมันจ้องแสงในมือโนอาไม่กะพริบ
ราวกับกำลังสับสน
ราวกับสัตว์ร้ายที่ไม่เคยเห็นสิ่งแบบนี้มาก่อน
กลาง Origin
จางฟานหรี่ตาแน่น
Origin รอบตัวเขายังคงเตรียมพร้อมโจมตีตลอดเวลา
เพราะแม้สถานการณ์จะดูสงบลง—
แต่สิ่งตรงหน้ายังคือผู้ล่าที่สามารถกินจักรวาลได้จริงๆ
คาอินกำหมัดแน่น
“…เธอกำลังทำบ้าอะไร…”
เซราฟิน่าจับดาบแน่นกว่าเดิม
“…ถ้ามันพุ่งเข้าหาเธอ…”
ไม่มีใครพูดต่อ
เพราะทุกคนรู้ดี
ต่อให้เป็นจางฟาน—
ก็อาจช่วยไม่ทัน
แต่โนอากลับไม่แสดงความกลัวอีกแล้ว
เธอมอง The Hunger เงียบๆ
ก่อนพูดเบาๆ
“…นายเหนื่อยใช่ไหม…”
ความเงียบปกคลุมทั่วทุกมิติ
แม้แต่ผู้คนทั่วจักรวาลที่มองภาพนี้ผ่านวงแหวน Origin ยังตัวแข็ง
เพราะไม่มีใครคิดว่า—
จะมีใครพูดกับสัตว์ประหลาดระดับนี้เหมือนคุยกับเด็กหลงทาง
The Hunger ขยับช้าๆ
ปากมหึมาของมันเปิดออกเล็กน้อย
เสียงต่ำลึกดังสะเทือนจักรวาล
“…หิว…”
โนอาเม้มปาก
ก่อนแสงสีดำทองในมือจะสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย
“…นี่ไม่พอใช่ไหม…”
ทันใดนั้น—
Origin ทั้งจักรวาลก็สั่นรุนแรง
เพราะพลังที่โนอาปล่อยออกมาตอนนี้—
คือ “แก่นพลังแห่งการสร้าง” ของจักรวาลลำดับที่ 7 จริงๆ
ติ๊ง!
[Warning]
[Primordial Creation Core is being extracted]
Observer ทั้งสามหน้าเปลี่ยนทันที
เด็กสาวชุดนักเรียนรีบตะโกน
“…หยุดเธอเดี๋ยวนี้!”
ชายแก่ถือหนังสือสีหน้าซีด
“…ถ้าเธอใช้พลังนั้นมากเกินไป…”
“…จักรวาลจะเสียสมดุล!”
จางฟานหรี่ตาทันที
ฟึ่บ!
เขาปรากฏตัวข้างโนอาในพริบตา
ก่อนคว้าข้อมือเล็กๆ ของเธอไว้เบาๆ
“…พอแล้ว”
โนอาหันมามองเขา
ดวงตาสีดำทองสั่นเล็กน้อย
“…แต่มันหิว…”
จางฟานเงียบไปชั่วครู่
ก่อนถอนหายใจเบาๆ
“…ฉันรู้”
“…แต่เธอไม่จำเป็นต้องให้ทุกอย่างกับมัน”
ทั่ว Eternal Tower เงียบสนิท
เพราะน้ำเสียงของเขาตอนนี้—
อ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยิน
โนอาก้มหน้าลงเล็กน้อย
“…แต่ถ้ามันหิวต่อ…”
“…มันจะกินทุกคน…”
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
แม้แต่จางฟานยังตอบไม่ทันที
เพราะสิ่งที่เด็กคนนี้พูด—
คือความจริง
The Hunger ไม่ได้ชั่วร้าย
มันแค่ “หิว”
และตราบใดที่ความหิวยังอยู่—
มันจะกินต่อไปไม่มีวันจบ
ทันใดนั้น—
เสียงต่ำลึกของ The Hunger ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้—
มันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“…อุ่น…”
ทั่วจักรวาลหยุดนิ่ง
Origin กระเพื่อมผิดจังหวะ
[UNKNOWN RESPONSE DETECTED]
ดวงตาสีดำมหึมาของผู้ล่าจับจ้องแสงในมือโนอาไม่กะพริบ
ก่อนมันจะค่อยๆ ลดระดับตัวลง
ราวกับสัตว์ร้ายกำลังก้มลงหาเปลวไฟเล็กๆ
เศษซากจักรวาลรอบตัวมันเริ่มหยุดหมุน
ความหิวมหาศาลที่เคยแผ่ออกมาทั่วจักรวาล—
เริ่มสงบลงชั่วคราว
ติ๊ง!
[Universe Border Integrity :
Stabilizing]
[58% → 61%]
ทั่ว Eternal Tower เกิดเสียงฮือฮาทันที
คาอินถึงกับอ้าปากค้าง
“…ล้อเล่นใช่ไหม…”
“…มันสงบลงจริงๆ?”
เซราฟิน่าหรี่ตาแน่น
“…ไม่ใช่เพราะพลัง”
“…แต่มันตอบสนองต่ออารมณ์”
Observer ชายแก่พูดเสียงเบา
“…เป็นไปได้ไหมว่า…”
“…ตลอดเวลานี้ มันไม่เคยได้รับอะไรเลย นอกจากซากจักรวาล”
ความเงียบปกคลุม
ก่อนทุกคนจะเริ่มเข้าใจ
The Hunger ไม่เคยรู้จัก “การสร้าง”
มันมีแต่การกัดกิน
มีแต่ความว่างเปล่า
และเป็นครั้งแรก—
ที่มันสัมผัสพลังที่ “มอบ” บางอย่างให้มันโดยไม่ใช่การต่อสู้
โนอาค่อยๆ เดินเข้าไปอีกก้าว
แม้จางฟานจะยังจับข้อมือเธออยู่
เธอก็มองผู้ล่ามหึมาตรงหน้าอย่างจริงจัง
“…นายหยุดกินได้ไหม…”
The Hunger เงียบไปนาน
ก่อนเสียงต่ำลึกจะดังขึ้นช้าๆ
“…ไม่รู้…”
คำตอบนั้น—
ทำให้ทั่วจักรวาลเงียบลงอีกครั้ง
เพราะเป็นครั้งแรกที่ผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงันแสดง “ความคิด”
ไม่ใช่แค่สัญชาตญาณ
แต่เหมือนมันกำลังพยายามตอบจริงๆ
Origin สั่นอย่างรุนแรง
[THE HUNGER IS EVOLVING]
ทันใดนั้น—
ดวงตาสีดำมหึมาของผู้ล่าก็เริ่มเปลี่ยน
ตรงกลางความมืดสนิท—
มี “แสง” เล็กๆ ปรากฏขึ้น
เล็กมาก
แต่ชัดเจน
เหมือนประกายแรกของจิตสำนึก
จางฟานหรี่ตาทันที
“…เดี๋ยวนะ”
แต่ก่อนใครจะทันพูดอะไร—
ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!
ทะเลแห่งความเงียบด้านนอกจักรวาลก็สั่นสะเทือนรุนแรง
เงาขนาดมหึมาอีกหลายเงาเริ่มขยับในความมืด
Origin ส่งสัญญาณเตือนทันที
[ADDITIONAL SILENT SEA PREDATORS DETECTED]
ทั่ว Eternal Tower หน้าซีดพร้อมกัน
เพราะลึกลงไปในความมืดด้านหลัง The Hunger—
มี “ดวงตา” อีกนับสิบคู่กำลังค่อยๆ เปิดขึ้น