เซียนอมตะหวนคืน

ระดับเทียบนภา
ช่วงเวลาประมาณบ่ายสามของวัน หวังเฉินที่เดิมทีนั่งอยู่ที่พื้นดินใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งพลันลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความยินดีเล็กน้อย “ในที่สุดข้าก็มาถึงระดับเทียบนภาขั้นต้น!”
ด้วยความเร็วการฝึกตนของเขา จากเมื่อวานที่อยู่เพียงระดับปฐพีขั้นปลายมาถึงระดับเทียบนภาขั้นต้น เพียงพอที่จะบอกได้ว่าความเร็วในการฝึกตนของเขา มันเกินกว่าระดับสัตว์ประหลาดไปแล้ว
ถ้าจะถามว่าทำไม เขาถึงได้มาถึงระดับเทียบนภาขั้นต้นในช่วงเวลานี้ ต้องย้อนกลับไปเมื่อวาน หลังจากช่วยเมิ่งฉิงซีกลับมาถึงบ้าน เขาก็อธิบายเหตุผลร้อยแปดให้แม่ของเขาฟังว่าช่วยเมิ่งฉิงซีออกมาได้ยังไง
จากนั้นเขาก็พาแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาล เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หวังเฉินก็ติดต่อไปหาหลี่คุนในทันที เขาต้องการสมุนไพรจำนวนมาก เพื่อแข็งแกร่งขึ้น
จากเหตุที่แม่ของเขาถูกทำร้าย มันทำให้หวังเฉินรู้ว่าเขาต้องรีบเพิ่มความแข็งแกร่งมากกว่านี้ เพื่อที่จะได้ปกป้องแม่ของเขา ไม่ให้ถูกทำร้ายอีก รวมไปถึงการแก้แค้นหวังเฉียนโดยเร็ว และหาทางกลับไปยังโลกแห่งเซียนด้วย
หวังเฉินยอมจ่ายเงินกว่าสี่ร้อยล้านหยวน เพื่อที่จะเข้าไปเลือกสมุนไพรด้วยตัวเองภายในสำนักฌานสมุนไพรสาขาปักกิ่งที่หลี่คุนรับผิดชอบอยู่
เดิมทีทางสำนักฌานสมุนไพรจะไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปเลือกสมุนไพร ถ้าต้องการซื้อเพียงแค่ส่งรายชื่อให้เท่านั้น แต่ที่หลี่คุนยอม หนึ่งเป็นเพราะว่าหวังเฉินจ่ายหนัก สองล้วนสืบเนื่องมาจากต้องการพัฒนาความสัมพันธ์อันดีกับหวังเฉิน
นี่จึงทำให้หวังเฉินได้สมุนไพรที่ต้องการมาสองชุด ทั้งสองชุดเขาปรุงเป็นเม็ดยาระดับสี่
หลังกินเม็ดยาโอสถระดับสี่ เขาก็นั่งเข้าฌานดูดซับจนเขาทะลวงจากระดับปฐพีขั้นปลายไปขั้นสมบูรณ์ จากขั้นสมบูรณ์มายังระดับเทียบนภาขั้นต้นอย่างที่เห็นอยู่นี้
“ใช้เวลาไปหลายชั่วโมงทีเดียว ต้องรีบไปอาบน้ำ จากนั้นจะได้ไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล” หวังเฉินพลันลุกยืนขึ้น
คิดถึงเรื่องนี้ แม่ของเขา หมอให้นอนพักที่โรงพยาบาล เพื่อดูว่ามีอาการแทรกซ้อนเพิ่มเติมหรือไม่จากการถูกตีที่ศีรษะ
หวังเฉินที่รักษาให้แม่ของเขาก่อนแล้ว ย่อมรู้ว่าไม่มีอาการอะไรพวกนั้นแน่ แต่เขาก็ปล่อยให้หยางชีหยูนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เพื่อให้แม่ของเขาสบายใจว่าได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี โดยมีเมิ่งฉิงซีคอยดูแลอยู่
เมิ่งฉิงซีตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมา เธอก็แปลกไปเล็กน้อย สายตาเวลาที่มองหวังเฉินมีความซับซ้อนและหวาดกลัวอยู่หลายส่วน แต่หวังเฉินไม่สนใจสักนิดว่าเธอจะมองเขายังไง เพราะเขาไม่ได้ให้ความสนใจอะไรต่อเธอแต่แรกอยู่แล้ว
แม้ว่าเขากับเธอตอนนี้จะเป็นคู่หมั้นกันเหมือนเดิมแล้วก็ตาม เขาเพียงแค่ทำตามความต้องการของหยางชีหยูแม่ของเขาเท่านั้น
หลังจากลุกยืนขึ้น หวังเฉินกลับไปที่บ้านของเขา จากนั้นก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินทางไปโรงพยาบาลด้วยรถ BMW i8 ของเขา
ใช้ขับรถไม่นาน หวังเฉินก็มาถึงโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงซี เมื่อนำรถเข้าไปจอดไว้ที่ลานจอดรถแล้ว เขาก็ไปที่ห้องที่แม่ของเขาพักรักษาตัวอยู่ในทันที
ห้องที่แม่ของเขาพักรักษาตัว ย่อมต้องเป็นห้อง Vip อยู่แล้ว ด้วยเงินที่มี เขาไม่มีทางให้แม่ของเขาพักรักษาตัวที่ห้องธรรมดาเด็ดขาด เขาต้องการให้แม่ของเขาได้พักรักษาตัวยังห้องที่ดีที่สุด
เคาะประตูสองสามครั้ง หวังเฉินก็ได้ยินเสียงบอกให้เข้าไปภายในห้อง ภายในห้อง แม่ของเขานอนอยู่ที่เตียงคนไข้ชั้นดี ใบหน้าสดใส มีผ้าพันแผลรอบศีรษะ ด้านข้างเมิ่งฉิงซีนั่งปอกผลไม้อยู่
เมื่อเห็นหวังเฉินเดินเข้ามา ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อ สีหน้าซีดลงไปส่วนหนึ่ง ภาพของเฟิงหลัวถูกฆ่าตายอย่างอนาถ ได้ปรากฏขึ้นมาในใจของเธอ
เรื่องนี้ บอกตามตรงว่ามันทำให้เธอหวาดกลัวต่อหวังเฉิน แต่นอกจากหวาดกลัวแล้ว เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาเช่นกัน เพราะถ้าหวังเฉินไม่มาช่วย เธอคงจะถูกเฟิงหลัวข่มขืนไปแล้ว เธอคงจะรู้สึกราวกับตกนรกทั้งเป็นเป็นแน่
อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้รู้เลยว่า นอกจากความหวาดกลัวและรู้สึกขอบคุณแล้ว ยังมีอีกความรู้สึกหนึ่งที่ก่อเกิดขึ้นมาในใจของเธอ
“มาแล้วเหรอเฉินเอ๋อร์?” หยางชีหยูมองลูกชายด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็มองสลับกับเมิ่งฉิงซี เธอรู้สึกว่าเด็กสองคนนี้เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ยิ่งเธอมองเมิ่งฉิงซี เธอก็ยิ่งชอบ อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้เร็วๆ
หวังเฉินถือกระเซ้าของเยี่ยมมาให้ ซึ่งเป็นพวกแบรนด์บำรุงร่างกาย ก่อนพยักหน้าตอบ “ครับแม่ อาการของแม่เป็นยังไงบ้าง?”
“ดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้หมอบอกให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” หยางชีหยูพูด “จริงสิลูก นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว หนูฉิงซียังไม่ได้ทานอะไรเลย ลูกพาเธอไปหาอะไรทานหน่อยนะ”
หวังเฉินมองเมิ่งฉิงซีแวบหนึ่ง ประจวบเหมาะกับที่เธอมองเขา สายตาสบกันชั่วครู่ ก่อนต่างคนต่างละไป หวังเฉินมองแม่ของเขา เมิ่งฉิงซีก้มหน้าลง
“ได้ครับแม่” หวังเฉินความจริงไม่อยากให้ความสนใจอะไรเมิ่งฉิงซีมาก แต่ในเมื่อแม่ของเขาออกปาก เขาย่อมต้องทำตามเป็นธรรมดา หันกลับไปมองเธออีกครั้ง “ไปหาอะไรทานกันเถอะ”
เมิ่งฉิงซีลังเล เธอไม่ได้ตอบรับในทันที เธอคิดว่าสมควรที่จะไปกับเขาดีหรือไม่ แต่เมื่อเธอคิดขึ้นมาได้ว่า นับตั้งแต่ที่เขาช่วยเธอออกมา เธอยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย เธอจึงตัดสินใจที่จะตอบตกลง “ดะ...ได้”
หลังจากนั้น หวังเฉินก็ออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับเมิ่งฉิงซี พาเธอมายังร้านอาหารที่หรูหราอยู่บ้างร้านหนึ่ง ร้านอาหารร้านนี้คนเยอะมากในชั้นแรก หวังเฉินจึงใช้ชั้นสองที่มีราคาแพงกว่า
เมื่อสั่งอาหารแล้วเสร็จ เขาก็นั่งนิ่งเงียบ ไม่ได้พูดอะไรกับเมิ่งฉิงซีสักคำ
เมิ่งฉิงซีรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก คิดในใจว่าหวังเฉินเปลี่ยนไปมากจริงๆ
“ขอบคุณนายมากที่ช่วยฉันไว้ ไม่อย่างนั้นฉันคงแย่” อยู่ๆ เธอก็พูดขอบคุณออกมา
หวังเฉินชะงักเล็กน้อย คล้ายกับว่าจะคาดไม่ถึงว่าเธอจะขอบคุณเขา อย่างไรก็ตาม เขาเพียงพยักหน้ารับ ไม่ได้ให้ความสนใจใดๆ ทั้งสิ้น
มองเห็นว่าเขาเฉยชาขนาดนี้ เมิ่งฉิงซีก็ได้แต่ถอนหายใจ คิดในใจว่า อาจบางทีหวังเฉินอาจจะโกรธเธออยู่ จึงได้มีท่าทีเฉยชาต่อเธอเช่นนี้
ถ้าจะถามทำไมเธอถึงได้คิดแบบนี้ได้ คำตอบล้วนสืบเนื่องมาจากเธอเคยไปถอนหมั้นของถึงตระกูลเขา เรื่องเช่นนี้สำหรับใครหลายๆ คน มันเป็นความอัปยศ
แต่จะห้ามเธอได้อย่างไร ในเมื่อตอนนั้นหวังเฉินทำตัวเสเพล เที่ยวผู้หญิงไปทั่ว คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากได้ผู้ชายแบบนี้มาเป็นสามีของตัวเองแน่
แต่เธอหารู้ไม่ว่าตัวเองคิดไปเองคนเดียวทั้งนั้น หวังเฉินไหนเลยจะนำเรื่องเล็กน้อยอย่างนั้นมาใส่ใจ ตัวเขาในเวลานี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเล็กน้อยขี้ปะติ๋วนี่เลยสักนิด
“ฉันขอถามอะไรนายได้ไหม?” เมิ่งฉิงซีมีท่าทีลังเล ก่อนรวบรวมความกล้าถาม
“ว่ามา?” หวังเฉินแม้ขี้เกียจพูดคุยกับเธอ แต่ในเมื่อเธอต้องการถาม เขาก็ไม่รังเกียจนักที่จะตอบให้สักคำสองคำ
“นายเป็นผู้ฝึกตนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หวังเฉินมองเธอ คิดในใจว่าคงเป็นชายชราเมิ่งฝางหลงที่บอกต่อเธอ
“ตั้งแต่แรก” หวังเฉินตอบส่งๆ ออกมา เขาไม่โง่พอที่จะบอกความจริงให้เมิ่งฉิงซีฟัง และก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกด้วย
จบบทที่ 36

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36 : ระดับเทียบนภา

นิยายแนะนำ

เซียนอมตะหวนคืน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36 : ระดับเทียบนภา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้