“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรยืนมองพี่กรที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง หัวใจยังเต้นไม่เป็๲จังหวะจากความคิดวนเวียนเมื่อกี้

แต่แพรตัดสินใจแล้วว่า... วันนี้ต้องกลับไปใช้ชีวิตปกติ ต้องไปทำงาน ต้องไม่ปล่อยให้เ๱ื่๵๹เมื่อคืนทำให้ทุกอย่างพังทลาย

แพรเดินไปที่ข้างเตียง ค่อย ๆ นั่งลงขอบเตียงเบา ๆ มือยกขึ้นแตะไหล่พี่กรเบา ๆ สะกิดสองสามครั้ง

“พี่กรคะ... ตื่นได้แล้วค่ะ”

เสียงแพรแ๶่๥เบา แต่ชัดเจนพอที่จะปลุกคนที่นอนหลับลึก

“ใกล้เวลาทำงานแล้วนะคะ พี่ต้องไปทำงานเหมือนกันใช่ไหมคะ”

พี่กรขยับตัวนิดหนึ่ง เปลือกตากระพริบ แล้วลืมขึ้นช้า ๆ

เห็นหน้าแพรที่ยิ้มอ่อน ๆ แต่แฝงความเขินและความรีบร้อน 

พี่กรยิ้มง่วง ๆ แล้วลุกขึ้นนั่ง มือเกล้าผมยุ่ง ๆ ของตัวเอง

“อืม... ตื่นแล้วครับ แพร”

เสียงทุ้มต่ำเพราะเพิ่งตื่น พี่กรมองหน้าแพรตรง ๆ แล้วยิ้มอ่อนโยนขึ้นนิด

“ขอบคุณที่ปลุกนะครับ... เมื่อคืนพี่หลับลึกเลย”

พี่กรมองนาฬิกาที่วางข้างเตียง แล้วถอนหายใจเบา ๆ

“จริงด้วย... ใกล้ 8 โมงแล้ว พี่ต้องรีบกลับบ้านเปลี่ยนชุด แล้วไปมหาลัยเหมือนกัน”

พี่กรลุกขึ้นจากเตียง ค่อย ๆ เดินไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจายเกลื่อนพื้น (เสื้อเชิ้ต กางเกง บ็อกเซอร์) 

เขาสวมกางเกงก่อน แล้วหันมามองแพรที่ยังยืนนิ่งอยู่

“แพร... เมื่อคืน...”

พี่กรหยุดชั่วครู่ แล้วเดินเข้ามาใกล้แพร มือยกขึ้นแตะแก้มแพรเบา ๆ 

“พี่ไม่เสียใจเลยนะครับ และพี่หวังว่าแพรก็ไม่เสียใจเหมือนกัน

ถ้าแพรอยากคุยกันชัด ๆ หลังจากนี้ พี่พร้อมคุยทุกเมื่อเลยนะครับ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”

พี่กรก้มลงจูบหน้าผากแพรแ๶่๥เบา 

“วันนี้เจอกันที่ทำงานแบบปกติก่อนนะครับ พี่จะไม่ทำให้แพรอึดอัด

ถ้าแพรอยากคุยเ๱ื่๵๹เมื่อคืน หรืออยากให้พี่ถอยห่าง พี่ก็ทำตามที่แพรสบายใจได้เลย”

พี่กรหยิบเสื้อเชิ้ตมาสวมคร่าว ๆ แล้วหันมามองแพรอีกครั้ง

“แพรไปทำงานด้วยกันไหมครับ พี่ขับรถมาส่งแพรได้ หรือแพรอยากไปคนเดียวก่อน”

แพรยืนมองพี่กรที่นั่งสวมเสื้อเชิ้ตเรียบร้อยแล้ว แล้วพูดเสียงเบา ๆ แต่ชัดเจน

“พี่กร... ไปเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปเอง”

พี่กรชะงักมือที่กำลังเก็บของ แล้วหันมามองแพรตรง ๆ ดวงตาพี่อ่อนลงนิดหนึ่ง แต่ยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม

“โอเคครับ แพร”

พี่กรพยักหน้า ไม่มีท่าทีผิดหวังหรือกดดัน 

“พี่จะไม่ทำให้แพรอึดอัดนะ วันนี้เจอกันที่ทำงานแบบปกติเหมือนคนอื่น ๆ

ถ้าแพรอยากคุยอะไรเพิ่ม หรือเปลี่ยนใจอยากให้พี่มาส่งเมื่อไหร่ แค่ส่งข้อความมาพี่ก็ได้เลย”

พี่กรเดินเข้ามาใกล้แพรช้า ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบหัวแพรเบา ๆ 

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ แพร... พี่ไปก่อน แล้ว เจอกันที่ทำงาน”

พี่กรยิ้มให้อีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องนอนไปทางประตูหน้าบ้านช้า ๆ

แพรยืนมองหลังพี่กรจนหายไป แล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะรีบเปลี่ยนชุดทำงาน เก็บของ แล้วขับรถออกไปมหาลัยเอง

ที่ทำงาน — ประมาณ 08:45 น.

แพรเดินมาถึงโต๊ะตัวเอง หอบกาแฟเย็นแก้วใหญ่จากร้านหน้าตึกมาวางลงบนโต๊ะ

ยังไม่ทันนั่งดี ข้อความจากพี่เอกเด้งขึ้นมาบนไลน์ (ที่ยังไม่ได้อ่าน๻ั้๹แ๻่เมื่อวาน)

พี่เอก:

สวัสดีจ้าาา แพร ????

วันนี้ว่างมั้ยครับ กลางวันนี้พี่เอกอยากชวนไปกินข้าวเที่ยงอีกสักรอบนะ ร้านใหม่แถวสยามอร่อยมากเลย

หรือถ้าแพรยุ่ง พี่รอได้นะ ไม่รีบ ????

คิดถึงแพรจังเลยยย

แพรอ่านข้อความจบ แล้วมองไปรอบ ๆ ห้องทำงาน

พี่กรยังไม่มา (อาจจะยังเปลี่ยนชุดที่บ้าน)

เพื่อนร่วมงานเริ่มทยอยเข้ามา บรรยากาศปกติเหมือนทุกวัน

แต่ในหัวแพรยังวนเวียนอยู่กับเ๹ื่๪๫เมื่อคืน

"ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย...

ส่วนพี่เอก... ฉันควรตอบยังไงดี..."