จอมเวทย์สุวรรณภูมิ (ฉบับสมบูรณ์)

    ตอนที่ 44 พิการ กำพร้า ยาจก


    ใจกลางเมืองหลวง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
    error loadedชีวิตน่าสมเพช
    เหมือนเช่นทุกวัน 'ธนาธร' ต้องตื่นแต่ตี 4 เพื่อรีบมาโหนรถเมล์ให้ทันเวลางาน
    ชีวิตในกรุงเทพมหานครไม่เรียบง่ายนัก เพราะมีการแข่งขันที่สูง แม้ค่าตอบแทนจะดีกว่าที่บ้านในชนบทก็ตามอันที่จริง ไม่อาจเรียกได้ว่า 'บ้าน' เพราะ 'ธนาธร' คือเด็กกำพร้า ไม่รู้ว่าตนกำเนิดมาจากใคร เขาโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างจังหวัด แม้หน้าตา 'ธนาธร' คล้ายคมคายหล่อเหลา แต่กลับซูบผอม ที่แย่กว่านั้นคือร่างกายที่พิการ แขนขาที่หลีบเล็กบิดงอ และดวงตาที่ใช้ได้เพียงข้างเดียวเขามักถูกรังเกียจ และถูกรังแกอยู่เสมอ แต่ด้วยความพิการก็ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง เพราะบริษัทพัฒนาซอฟท์แวร์แห่งนี้ จึงจ้างผู้พิการเพื่อสิทธิ์บางประการจากรัฐบาลไทย
    'ต้าหลง' บริษัทซอฟท์แวร์ข้ามชาติจากประเทศจีน
    หลังจากสแกนนิ้วมือเพื่อเข้างานตอน 6 โมงเช้า 'ธนาธร' รีบไปชงกาแฟ พร้อมหยิบขนมคุ๊กกี้ 2 ชิ้น เป็นอาหารเช้า ตามสวัสดิการที่บริษัทได้จัดสรรให้พนักงานทุกคน
    สำหรับคนมัธยัสถ์ที่ส่งเสียตัวเองจนได้รับปริญญา วิทยาศาสตร์-คอมพิวเตอร์ อย่างเขา ถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นมากๆกับชีวิตที่ขาดแคลน
    ตำแหน่งโปรแกรมเมอร์ฝึกหัด อายุงาน 1 ปี กับอีก 3 เดือนของเขา แม้เงินเดือนไม่เยอะมาก แต่หากใช้จ่ายอย่างประหยัด ก็ยังพอมีเงินเก็บสำหรับชีวิตที่ไม่สมประกอบเช่นเดียวกับร่างกายของเขา
    ขาดซึ่งสิ่งสนับสนุนทุกประการ จะมีก็แต่ความสามารถด้านการเขียนโปรแกรมของเขาที่ค่อนข้างโดดเด่นกว่าคนอื่นซึ่งอาการครบ 32
    ข้างโต๊ะทำงานของ 'ธนาธร' คือสาวสวย ผิวขาวสวย อกโต สะโพกกลมกลึงน่าสัมผัส ..ไม่มีชายใด ไม่ปรารถนาดอกไม้งาม !
    "สุดารัตน์ ทานข้าวกลางวันกับผมไหม ?"'ธนาธร' เอ่ยถามครั้งที่ 12 ในรอบปี กับหญิงสาวที่เขาชอบ แต่ไม่เคยสำเร็จ
    ...ไม่มีแม้แต่การส่ายหน้าหรือสั่นศีรษะ..
    และความเฉยเมยคือคำตอบที่ได้รับ ด้วยรูปร่างหน้าตา และลักษณะอื่นๆทั้งหมดของเขา มันช่างน่าสมเพช
    แม้แต่ความเป็นเพื่อนยังไม่คู่ควร และเชื่อเถอะว่า คนยากจนแถมคนขี้เหนียวอย่างเขายังไงก็ไม่มีทางเลี้ยงอะไรหรูๆ
    ..สาวสวยมองเค้าด้วยสายตาสังเวช..
    แต่เขาไม่มีวันเลิกความพยายาม ! มันต้องมีซักวัน.. วันที่เขาจะหลุดพ้นจากสภาพที่น่าสงสารนี้ !

    คล้ายกับเรื่องจอมเวทย์สุวรรณภูมิ (ฉบับสมบูรณ์) ที่คุณอ่าน