ตอนที่ 10 — ความทรงจำของเงา
เสียงลมจากเครื่องปรับอากาศในสถานฟื้นฟูดังเบา ๆ จนเหมือนเสียงหายใจของใครบางคนในห้องที่ไม่มีคนอยู่ เมฆาเดินนำทีมเข้ามาในอาคารสีขาวสะอาดตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจืออยู่ในอากาศ บนผนังมีภาพวาดฝีมือผู้ป่วยเรียงราย บางภาพเป็เพียงรอยเส้นขีดมั่ว แต่บางภาพกลับมีโครงร่างของ “เด็กหญิงสองคน” ที่ยืนอยู่กลางน้ำ
“โอ้โห… นี่ห้องคนป่วยหรือแกลเลอรีผีวาดเล่นกันแน่เนี่ย” วรุฒพึมพำพลางหันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้จิตรา “เธอว่านั่นวาดด้วยสีน้ำหรือเื?”
จิตราเหล่ตา “ถ้าไม่อยากฝันร้ายคืนนี้ แนะนำให้พูดเบา ๆ หน่อย”
เมฆาเดินเข้าไปใกล้ภาพที่สุด ภาพนั้นมีรอยนิ้วมือเล็ก ๆ ที่ลากจากขอบกระดาษลงไปถึงกรอบด้านล่าง เหมือนคนวาดกำลังจะดึงใครออกจากน้ำ แต่ดึงไม่ขึ้น
“ฝีมือของวิรดาใช่ไหม?” เขาถามเ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งที่พาเดินตรวจพื้นที่
“ค่ะ คุณวิรดาวาดตอนเข้ามาใหม่ ๆ หมอบอกว่าเธอจำเหตุการณ์ได้เป็่ ๆ แต่เวลาพยายามเล่า เธอมักชะงักกลางประโยค เหมือนมีใครปิดเสียงไว้ในหัว”
เมฆาขมวดคิ้ว “น่าสนใจดี… สมองมนุษย์สามารถปิดกั้นความทรงจำที่เ็ปได้เอง แต่ในบางกรณี มันก็เหมือนมี ‘มือ’ จากข้างนอกมากดสวิตช์ปิดไว้แทน”
วรุฒยกกล้องขึ้นบันทึก “พูดซะผมรู้สึกเหมือนจะโดนผีมารีเซ็ตความจำเลยนะพี่”
“ถ้านายลืมรหัสไวไฟอีก ผมจะเชื่อว่าโดนจริง” เมฆาพูดเรียบ ๆ จนจิตราหลุดหัวเราะเบา ๆ
เ้าหน้าที่พาไปยังห้องพักของวิรดา ประตูไม้บานเล็กเปิดออกอย่างช้า ๆ ภายในห้องมีหน้าต่างบานเดียว ม่านสีซีดปลิวตามแรงลม เธอนั่งอยู่บนเตียง มองออกไปข้างนอกโดยไม่ขยับ
“วิรดา” เมฆาเรียกชื่อเสียงนุ่ม “ฉันชื่อเมฆา มาจากหน่วยสืบพิเศษ พวกเรามาช่วยเธอ”
หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาเธอแดงคล้ำเหมือนไม่ได้นอนหลายคืน “เมื่อคืน... เสียงเขาดังในหัวอีกแล้วค่ะ เหมือนเรียกให้ไปดูบางอย่างใต้สะพาน”
“เสียงของใคร”
“ไม่รู้... แต่เขาร้องว่า ‘พี่... ทำไมปล่อยหนูไว้ตรงนั้น’”
จิตราสบตาเมฆา — แววตาเต็มไปด้วยทั้งความสงสารและความหวาดระแวง “เธออาจกำลังสื่อสารกับน้องสาวจริง ๆ”
เมฆายังคงเสียงเรียบ “หรืออาจเป็ภาพหลอนจากความทรงจำที่ถูกกดไว้... แต่ไม่ว่าแบบไหน มันต้องมีจุดเริ่ม”
เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้าม “วิรดา จำได้ไหมว่าก่อนวันเกิดเหตุ เธอกับน้องทำอะไรอยู่”
หญิงสาวนิ่งไปนาน ราวกับกำลังฟังเสียงใครซักคนในหัว ก่อนพูดช้า ๆ
“เราไปเล่นน้ำ... แล้ว... แล้วก็—”
เธอสะดุ้งกะทันหัน มือกุมศีรษะ “เจ็บ...เหมือนมีใครจับหัวฉันแน่น!”
วรุฒรีบถอยหลัง “เฮ้ยๆ พี่เมฆา ผมว่ามันมาแล้ว!”
แต่เมฆากลับพูดอย่างใจเย็น “ไม่ใช่ผี... เป็การตอบสนองของสมองต่อความทรงจำที่โดนปิดไว้”
เขาหยิบเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าสมองแบบพกพาจากกระเป๋า “จิตรา เอาชิปเสริมมาเสียบช่องซ้าย เดี๋ยวฉันจะจับจังหวะคลื่นตอนเธอพูดถึงสะพานอีกที”
“พี่ครับ…” วรุฒยกกล้องถ่ายไปยังหน้าต่าง “แต่ผมเห็นเงาเด็กคนหนึ่งยืนอยู่นอกห้องนะครับ”
“อย่ากลัว” เมฆาตอบโดยไม่หัน “ถ้าเงาอยากให้เรากลัว มันคงไม่ยืนอยู่เฉย ๆ แบบนั้นหรอก”
วรุฒเบ้ปาก “งั้นมันคงรอจังหวะให้ผมกะพริบตาแล้วโผล่ใกล้ ๆ พอดีแน่เลย”
ทันใดนั้นเสียงกระจกดัง แกร๊ก เหมือนมีนิ้วเคาะจากข้างนอกจริง ๆ ทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหัวใจของวิรดาที่เต้นแรงขึ้น
เมฆาหันมามอง “วิรดา... เขาพูดว่าอะไรกับเธอ”
“เขาบอกว่า... อย่าปล่อยให้คนพวกนั้นลืมเราอีก...”
และทันใดนั้น เครื่องจับคลื่นสมองที่เมฆาถืออยู่ก็ดับวูบ พร้อมกับไฟในห้องที่กระพริบแรง
วรุฒร้องลั่น “ผีตัดไฟอีกแล้วพี่เมฆา!!”
เมฆาเพียงถอนหายใจ “ไม่ใช่ผีตัดไฟ วรุฒ — ระบบมันโอเวอร์โหลด... แต่ถ้าเธอพูดถูก เราไม่ได้สู้กับผีธรรมดาแล้วล่ะ”
ตอนต่อไป — ตอนที่ 11 “รอยจำใต้สะพาน” พวกเขาจะกลับไปที่สะพานครั้งที่สาม พร้อมพบหลักฐานว่ามี “คนมีชีวิต” เกี่ยวข้องกับการตายของเด็กหญิง และบางส่วนของิญญาอาจถูกกักไว้ในสิ่งของ — ซึ่งจะเริ่มคลี่คลายทั้งคดีและอดีตของวิรดา
307
