วันนี้มีเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่นิวเกลียดแสนเกลียดเช่นเคยแต่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะมันอาจจะทำให้เขาติดอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่ได้ไปไหนแต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่ได้น่าเบื่ออย่างเคยเพราะเขามีเป้าหมายที่ต้องทำคือช่วยรุ่นน้องตัวสูงจีบเพื่อนร่วมคณะทำให้ร่างเพรียวบางมานั่งอยู่ในห้องเรียนเร็วกว่าเดิมเป็พิเศษ ไม่ได้มาสายเช่นเคย
แม้ว่าไม่อยากจะช่วยแต่ทำไงได้อีกฝ่ายยัดเงินมัดจำมาให้แล้ว แม้จะแค่ร้อยเดียวก็ตามจำนวนเงินยังไม่ได้ตกลงกันแน่ชัด ขึ้นอยู่กับผลงาน
นิวไม่รู้เลยว่าคนที่เตชอบเป็คนยังไงลักษณะบุคลิก ชอบอะไรไม่ชอบอะไร รวมถึงเื่ที่ว่าเขาคนนั้นชอบผู้ชายหรือไม่รุ่นน้องร่างสูงไม่มีข้อมูลมาให้เลยสักนิด
เพราะฉะนั้นต้องสืบเอง
ร่างเพรียวบางลุกจากที่นั่งของตัวเองที่นั่งอยู่ข้างรุ่นน้องตัวสูงเตมองตามอย่างสงสัย มือหนาดึงชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกคนไว้เพื่อรั้งไม่ให้ไปเพราะกลัวว่านิวจะโดดเรียน เห็นว่าเ้าตัวขาดเช็คชื่อไปครั้งหนึ่งแล้วหากครบสามครั้งจะไม่มีสิทธิ์สอบ ซึ่งเตยอมไม่ได้เขาไม่อยากให้การติวของเขาต้องเสียเปล่า
“ไปไหน โดดเรียน?”
“เปล่าวันนี้ขอนั่งเรียนที่อื่นนะ”
“นั่งลงนั่งเรียนที่อื่นเดี๋ยวไม่รู้เื่” เตสั่งเสียงเข้ม
“รู้เื่”
“เื่ของนาย” เขายอมปล่อยให้อีกคนเป็อิสระเตไม่ใช่คนขี้ตื้อเขาเพียงแต่จะเตือน ในเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ดื้อดึงไม่มีประโยชน์ที่จะรั้งไว้เช่นกัน
“เดี๋ยวคาบเื่มาบอก”
“อะไร”
นิวไม่ตอบคำถามของร่างสูงเดินตรงไปทางประตูด้านหน้าห้องเรียนเตมองตามไป ไหนว่าจะไม่โดดเรียนเดินจะออกนอกห้องอยู่แล้ว คน ๆนี้ไว้ใจไม่เคยได้เลยสินะ
แต่ผิดคาด เพราะร่างเพรียวบางของรุ่นพี่หยุดอยู่แค่โต๊ะที่อยู่ริมประตูไม่ได้จะหนีเรียนอย่างที่คิด
“สวัสดีครับ ขอนั่งด้วยคนนะ”ด้วยความอัธยาศัยดีนิวเข้าไปทักทายรุ่นน้องต่างคณะกลุ่มของคนที่เตชอบ
“ค่ะ” เมื่อได้รับอนุญาตนิวนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างผู้ชายตัวเล็กซึ่งเป็เป้าหมายทันที
มองดูใกล้ๆ คนที่เตชอบมีรูปร่างใกล้เคียงกับเขาเลยแต่น่าจะเตี้ยกว่าเล็กน้อย ใบหน้าตี๋หวานผิวขาวเนียนละเอียดไม่มีสิวเสี้ยนให้เห็นเลยสักนิด แก้มมีเืฝาดอมชมพูธรรมชาติ
โดยรวมถือว่าน่ารักเลยทีเดียว
“พวกเรานี่ชื่ออะไรกันบ้างเรามาเรียนคนเดียวเหงามาก อยากทำความรู้จักไว้...เรานิว” นิวเริ่มเอ่ยแนะนำตัวก่อนพร้อมกับร้อยยิ้มที่เป็มิตรพาสองสาวยิ้มตอบกลับอย่างเอียงอาย
“แป้งค่ะ” สาวผมสั้นสีทองเอ่ยแนะนำตัว
“ออยค่ะ”ส่วนคนนี้คือสาวผมสีน้ำตาลที่เขาเข้าใจผิดคิดว่าเตจะชอบ พอเห็นใกล้ๆ เธอสวยกว่าเดิมอีก
“มีนครับ” ผู้ชายตัวเล็กตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“อ่อ ชื่อมีนสองคนนี้เป็แฟนกันหรือเปล่าเห็นอยู่ด้วยกันตลอดเลย” ทำเป็แซวไปอย่างนั้นเพื่อสำรวจดูว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้วหรือยังทำเอาคนถูกพาดพิงถึงปฏิเสธเป็พัลวัน
“บ้าพี่ คิดได้ไง เพื่อนกันอีกอย่าง...มีนมันชอบผู้ชาย” สาวผมน้ำตาลป้องปากบอกราวกับกลัวใครจะได้ยินเข้าเธอจึงได้รับฝ่ามือตีรัวไปที่แขนยกใหญ่
ได้เื่โดยไม่ต้องเปลืองแรงเพราะสาวสวยนามว่าแป้ง เฉลยเสร็จสรรพ เป็โชคดีของเตที่คนนั้นชอบผู้ชาย และเป็โชคดีของนิวด้วย
“เพิ่งรู้จักแกไปบอกพี่เขาแบบนั้นได้ไง”เสียงเล็กต่อว่าเพื่อนก่อนจะเหลือบมองนิวไม่รู้ว่ารุ่นพี่ต่างคณะที่เพิ่งรู้จักกันจะรับได้ไหม
“ฮ่า ๆ เราไม่ถือเรามีเพื่อนแบบนี้เหมือนกัน ไม่ซีเรียส”
“มันเคยบอกด้วยว่าพี่อ่ะ...อื้ออ..”ก่อนจะได้พูดอะไรมากไปกว่านี้สาวสวยที่สุดในกลุ่มถูกมือเล็กของเพื่อนชายหนึ่งเดียวในกลุ่มปิดปากไว้
“ไอแป้ง! แกก็เคยบอกว่าพี่เขาน่ารัก”
“แต่แกบอกว่าชอบคนแบบนี้”
“ก็เขามีสไตล์ พี่นิวแป้งมันเคยบอกด้วยมันมันอ่ะ...”
“เปล่า!”
สองเพื่อนรักกัดฟันพูดเสียงเบาเฉือดเฉือนกันเกิดาขนาดย่อมของกลุ่มเพื่อนซี้ที่อยู่ปี 3 แต่ตีกันราวกับเด็กป.3 ก็ไม่ปานอันที่จริงไม่ได้ตีแบบใช้กำลังกันหรอกแต่เถียงกันไปกันมาอย่างไม่มีใครยอมใคร นิวอมยิ้มและหัวเราะน้อยๆตามบทสนทนา
มันทำให้เขาเก็บข้อมูลได้เยอะเลยทีเดียว
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากจากกลุ่มที่นั่งอยู่ริมประตูหน้าห้องทำให้เตที่นั่งมองจากมุมหนึ่งของห้องรู้สึกหมันไส้ขึ้นมาอะไรจะอ้อร้อขนาดนั้น ทำราวกับว่าสนิทกันมาแรมปีทั้งๆ ที่เพิ่งเข้าไปทักได้ไม่นานเขาเรียนรวมกับมีนมาตั้งสามปียังไม่แม้แต่จะได้คุยกันเลย
“หน้าบูดเชียวมึงมีนหัวเราะใหญ่เลย ไม่ยิ้มตามแล้วหรอ” ธันวาเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด
“เหอะ”
ยิ้มตามหรอ แค่เห็นนิวยิ้มกว้างขนาดนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว
ว่าแต่...เขาจะมองนิวทำไม
เรียนจบคลาสอังกฤษทั้งสามคนนั่งด้วยกันตรงจุดนัดพบประจำแม้ว่าจะยังไม่ถึงวันพฤหัสบดีเพราะวันนั้นนิวไม่ว่างจึงต้องเลื่อนมาติวกันหลังเลิกเรียนแทน
“มา!” รุ่นพี่ต่างคณะตบโต๊ะ ทำหน้าตาตั้งอกตั้งใจเสียเต็มประดา
แต่ไม่ใช่ตั้งใจเรียนหรอกนะ...
“เปิดหนังสือสิ” เตเงยหน้าบอกรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ยังนั่งเฉยไม่หยิบหนังสือขึ้นมาสักที
“ช่างก่อนช่วยให้นายสมหวังก่อน”
“ข้ออ้างชัดๆเดี๋ยวก็เรียนไม่จบ”
“มีนายอยู่ทั้งคนคงไม่ยอมให้ฉันสอบตกเสียเครดิตนายหรอก ใช่มะ”
เตถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งกระแทกปิดหนังสือเรียนก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋าดังเดิม
“ฉันพร้อมจะเป็พ่อสื่อให้นายแล้วเพราะนายอาจจะมีโอกาส”
“ยังไงหรอพี่” ธันวาถามด้วยความกระตือรือร้นราวกับเป็คนจะไปจีบเสียเองส่วนเตเองก็มองหน้าร่างบางตั้งใจฟังด้วยอีกคน
“มีนเขาชอบผู้ชายเหมือนกันถือว่าเป็การเริ่มต้นที่ดี แต่จะเริ่มจากยังไงดีนี่สิ”ว่าจบมือสวยยกขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มของตัวเองพลางทำหน้าครุ่นคิด “ไปหลอกถามมาแล้วด้วยว่าคนที่มีนชอบเป็ยังไง”
“เป็ยังไง”
เตจ้องใบหน้าของคนที่หรี่ตามองพิจารณาตัวเองด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มทีหัวใจเขาเต้นระรัวเพราะความตื่นเต้น แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ตัวเขาฟีบลงราวกับลูกโป่งถูกปล่อยลม
“ไม่เป็แบบนี้อ่ะมันอึมครึมไป”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาของนิวทำเอาเตแอบหน้าเสียเล็กน้อยชาตินี้เขาจะได้มีแฟนอย่างคนอื่นเขาบ้างไหมเนี่ย
“อย่าเพิ่งหมดกำลังใจ มีนิวอยู่ทั้งคนนายได้มีแฟนชาตินี้แน่นอน” ราวกับรู้ว่าร่างสูงกำลังคิดอะไรอยู่ นิวจึงพูดปลอบส่วนธันวาได้แต่ตบบ่าเป็กำลังใจให้เพื่อน
“พี่เคยมีแฟนแล้วกี่คน” ธันวาเอ่ยถามขึ้นมาคนที่ดูเ้าชู้และมองคนอื่นเป็น่าจะผ่านมาหลายคนแน่นอน
“คนเดียว”
“คิดว่ามีมาแล้วหลายคน” เตว่า
แล้วทำเป็เซียน แบบนี้ที่แอบอ้างว่าตัวเองทำให้คนอื่นรักกันได้หลายคู่แล้วมันจริงอย่างที่โม้ไว้หรือเปล่า
“เขาเรียกว่ารักเป็”
“คบกันมากี่ปีแล้วพี่ถามได้ไหม”
“หกปี”
“โห นานมาก”
“เห็นแบบนี้มีคนต่อคิวเรายาวนะบอกไว้ก่อนมีแฟนแล้วเรายังเนื้อหอมนะ”
“เหอะ” ถึงจะทำหน้าเอือมเขาต้องยอมรับเลยว่าคนแบบนิวดูน่าคบหาอยู่พอตัวทั้งหน้าตาและการวางตัว
“ว่าแต่คนนั้นใคร” นิวชี้ไปทางใครคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาเอาการกำลังยืนเลือกน้ำอยู่ที่ตู้กดอัตโนมัติ
“อคิณ รองเดือนคณะรุ่นเราครับ”ธันวาตอบ
“ก็ว่า...” นิวเว้นคำพูดไว้จนธันวาต้องถาม
“ทำไมหรอ”
“เห็นกลุ่มนั้นสะกิดกันตอนคนนั้นเดินผ่านคิดว่าหล่ออย่างเดียว มีดีกรีด้วยนี่เอง”
“เหมือนจะสนิทกับพวกนั้นด้วยเห็นคุยกันบ่อย”
“มีนดูชอบเขานะ” คำพูดของนิวสะกิดต่อมความหึงหวงของเตเข้าเต็มๆ
“รู้ได้ไง”
“แกลองมองในตาเขาถ้ามีสายตาแบบเดียวฉันที่มองแกตลอดมาก็แปลว่ารักหมดทั้งใจ” นิวร้องออกมาเป็ทำนองเพลง ‘ดูดี’ ของโพลี่แคท ศิลปินวงโปรด ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ที่เห็นเตหันควับจับตามองกิริยาของมีนทันที
จริงด้วยมีนแอบมองไปทางอคิณบ่อยๆ
“เห้อ” เตถอนหายใจออกมาอย่างคนสิ้นหวังก่อนจะเงยหน้าทิ้งตัวไปกับพนักพิงเก้าอี้ด้านหลัง
ท่าทางจะแพ้ั้แ่ยังไม่เริ่มเลยสิเนี่ย..
ธันวามองเพื่อนอย่างเห็นใจเขายังไม่เคยเห็นเตเป็แบบนี้มาก่อนเลยสักครั้งเคยเห็นแต่คนที่ชอบทำหน้านิ่งราวกับคนไร้ความรู้สึก ไร้จิติญญา
นิวเอื้อมมือข้ามโต๊ะไปดึงคอเสื้อของรุ่นน้องตัวสูงให้กลับมานั่งดีๆมือเล็กกำเสื้ออีกฝ่ายไว้พลางจ้องเข้าไปในดวงตาดำลึก หากเป็คนภายนอกมองมาคงจะคิดว่าพวกเขากำลังจะมีเื่กัน
หัวใจของรุ่นน้องตัวสูงเต้นแทบไม่เป็จังหวะเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายอยู่ไม่ไกล
“มีนิวอยู่ทั้งคน นายมีแฟนแน่”ประโยคเดิมถูกพูดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก เตดึงข้อมือเล็กให้ปล่อยจากคอเสื้อของตัวเองออกตาคมมองร่างบางด้วยสายตาที่ไม่พอใจเนื่องจากทำให้เสื้อเขายับ ข่มความรู้สึกเขินที่เกิดเมื่อสักครู่
“เอ่อ แล้วพี่จะช่วยเตมันยังไงอ่ะ”
“ที่มีนมองอคิณอะไรนั่นมันไม่ได้แปลว่ามีนจะชอบมันจริงๆสักหน่อย อาจจะมองเพราะแค่หล่อ หรือเพราะเป็คนรู้จักก็ได้ ดูดิ...”
เตมองตาม
“คนนั้นใคร หน้าตาดีมาก”
“นั่นมาวิน เดือนคณะ”ธันวาตอบเช่นเคย ดูท่าทางแล้วธันวาน่าจะเป็คนรู้อะไรหลายๆอย่างจากคนรอบตัวได้เป็อย่างดี
“ดูมีนมองสิ...ง่ายๆ เลยมีนชอบคนที่หน้าตา ชัวร์”
ทั้งสามคนมองไปทางผู้ชายตัวเล็กที่นั่งมองเดือนคณะจนแทบจะเหลียวหลัง
“คนเราจะคบใครคบด้วยใจใช่ใบหน้า”เตว่า
“ใครจะชอบคนที่นิสัยหรือหน้าตาก่อนเราไม่รู้หรอกนะแต่คนที่นายชอบดูคนที่หน้าตาไง”
“แล้ว...หน้าแบบนี้มีนจะชอบไหม”มือหนาชี้เข้าที่ใบหน้าของตัวเอง
เตไม่ได้มั่นใจในใบหน้าของตัวเองเลยสักนิดแม้จะเคยมีคนชมอยู่บ้างก็ตาม แต่คนที่ชมคือแม่ของเขาไงเขาไม่รู้ว่าแบบเขาในสายตาของคนอื่นจะเป็อย่างไร
“อืมม..” นิวลากเสียงในลำคอยาวพลางทำหน้าครุ่นคิดยื่นใบหน้าเข้าไปมองอีกฝ่ายที่เสตาหลบไปทางอื่น
“ไม่รู้ ต้องลอง”
826
![ขอ 3 เหตุผลที่ฉันต้องเป็นของนาย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1669174272_82808139.webp)
