เฉินเซี่ยยืนมองหน้าชิวสุ่ยอยู่นานเพราะเขาไม่รู้เเน่ชัดว่าสิ่งที่นางพูดนั้นเป็ความจริงเเค่ไหน ทว่าชิวสุ่ยนั้นกลับอาศัยจังหวะที่เฉินเซี่ยเผลอค่อยๆเข้าหาเฉินเซี่ย..นางพยายามจะให้เรือนร่างของนางแนบชิดกับตัวของเฉินเซี่ยมากที่สุด เเต่ทว่าเฉินเซี่ยรู้ตัวเขาจึงถอยออกห่างโดยการเดินออกจากจวนรับรองไป ทิ้งให้ชิวสุ่ยอารมณ์ค้างอยู่แบบนั้น
“อ้าว..ท่านพี่!! โอ้ย!!..อะไรกันเนี้ย..แล้วใครจะเก็บข้าวของพวกนี้ หลิงๆ!! โอ้ย!! ข้าต้องเก็บเองสินะ!! ท่านพี่!!” ชิวสุ่ยโวยวายอยู่คนเดียวเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่กับนางแล้ว ด้านเฉินเซี่ยเขาเดินครุ่นคิดมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงจวนหมอหลวง เฉินเซี่ยแวะเข้ามาดูอาการของหลิงๆเพราะเขาก็ถือว่าเป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้หลิงๆต้องมาเจออะไรแบบนี้
“ิคัง หลิงหลิงเป็อย่างไรบ้าง?”
“หลิงหลิงมีาแฟกช้ำตามตัวและ..เอ่อ..”
“อะไร?”
“ที่หัวของนางมีรอยร้าวคล้ายกับโดนของแข็งกระแทกอย่างแรงขอรับ”
“โหดร้ายที่สุด..ิคังดูเเลนางจนกว้านางจะหายเป็ปกติ…อ่อ..และข้ามีเื่บางอย่างให้เ้าช่วย”
“คุณชายเชิญสั่งมาได้เลยขอรับ” เฉินเซี่ยสั่งให้ิคังไปทำอะไรบางอย่างให้ ทางด้านชิวสุ่ย ณ ตอนนี้แม่ของนางก็ได้นำยาบางอย่างมาให้แล้ว ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้ไม่มีใครรู้เื่ของนางเพราะทั้งจวนมีนางอยู่คนเดียวนั่นเอง”
“ท่านแม่..มันจะได้ผลจริงๆหรือเ้าคะ?”
“มันต้องได้ผลสิ..เพราะแม่เคยใช้มาแล้ว เออ..แม่ว่าจะถาม..ที่นี่ไม่มีคนอื่นนอกจากเ้าหรอ คนใช้ของเ้าล่ะ”
“นางโดนข้าตี ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลยเ้าค่ะ”
“ทำไมเ้าทำแบบนั้นล่ะ แล้วนี้ท่านเ้าัรู้รึเปล่า?”
“ก็เพราะท่านพี่รู้เื่นั่นแหละเ้าค่ะ ถึงสั่งให้นางออกห่างจากข้า รวมถึงทุกคนด้วย เจ็บใจนัก..คราวนี้แหละ! หวังเฉินเซี่ย..ท่านไม่รอดจากมือข้าแน่!!” เมื่อได้สิ่งที่้าแล้วชิวสุ่ย ก็รีบออกไปส่งแม่ที่เกวียนผัก ก่อนจะรีบมาเตรียมการวางแผนที่จะเอายานั่นให้เฉินเซี่ยกิน นางทำทีเป็ปวดท้องหนักและ้าความช่วยเหลือ ซึ่งทหารที่เฝ้าอยู่หน้าจวนก็ได้รีบไปแจ้งกับิคังทันที ด้านิคังไม่รู้ว่าเป็อุบาย เขาจึงได้นำเื่นี้ไปบอกเฉินเซี่ย
“คุณชาย!!”
“แม้แต่เ้าก็ลืมแล้วหรือว่า ข้าไม่ชอบให้ใครมารบกวน เวลาที่ข้าอ่านตำรา มีเื่อะไร?”
“คุณหนูหลี่มีอาการปวดท้องหนักขอรับ ทางด้านห้องครัวเเจ้งมาว่า วันนี้ทั้งวันนางไม่ยอมกินอะไรเลยขอรับ ถ้าเป็อย่างนี้ต่อไป ข้าเกรงว่า….”
“อืม..เช่นนั้นเ้าก็ไปดูนางเถอะ..”
“คุณชาย!!!….”
“เ้าอยากให้ข้าไปดูเเลนางด้วยตัวข้าเองใช่หรือไม่?”
“มิได้ขอรับ เพียงเเต่ข้าคิดว่า เวลานี้คนที่นางอยากให้ดูเเลมากที่สุดน่าจะเป็…”
“ข้าเข้าใจแล้ว..เ้าเอายาไปให้นางก่อนละกัน…เดี๋ยวเสร็จทางนี้แล้วข้าจะตามไป” เฉินเซี่ยยังคงนิ่งเฉยต่ออาการป่วยของชิวสุ่ยเพราะเขายังมีเื่ที่คลี่คลายไม่ได้อยู่สองเื่ ซึ่งมันยังติดอยู่ในหัวและเเก้ไม่ได้เสียที เพียงไม่นานเสียงประตูห้องนอนของชิวสุ่ยก็ได้ถูกเปิดออก ชิวสุ่ยรีบทำท่าทางเจ็บปางตายเพื่อให้เฉินเซี่ยสงสาร
“ท่านพี่ ข้าปวดเหลือเกิน ข้าไม่ไหวแล้วเ้าค่ะ ท่านพี่!”
“คุณหนูหลี่ ข้าิคังขอรับ” เมื่อได้ยินว่าไม่ใช่คนที่นางอยากเจอ ชิวสุ่ยก็เผลอลุกพรวดขึ้นด้วยความโมโห จนลืมตัวว่านางแกล้งปวดท้องอยู่ เมื่อเรียกสติกลับมาได้นางจึงแกล้งปวดท้องต่อ
“โอ้ย..แล้ว..ท่านพี่เฉินเซี่ยล่ะ..เขาไม่คิดที่จะมาดูเเลข้าเลยหรืออย่างไร โอ้ย!!”
“คุณชายกำลังเร่งอ่านตำราและตอบจดหมายจากหัวเมืองน้อยใหญ่อยู่ เสร็จจากนั้นคุณชายหวังจะรีบมาที่นี่ทันทีขอรับ นี่เป็ยาที่คุณชายให้ข้าเตรียมมาให้คุณหนูหลี่ขอรับ เดี๋ยวข้าจะ..”
“ท่านวางยาไว้ที่โต๊ะนั่นแหละ เดี๋ยวข้าจัดการเอง”
“แต่ว่าคุณหนู…..”
“ท่านไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง ข้าบอกว่าข้าจะจัดการเอง!! หากไม่มีธุระอะไรแล้วก็ออกไปซะ!!ข้าจะพักผ่อน”
“ขอรับ..แต่ถ้าหากมีอะไรที่คุณหนูหลี่้า ก็ให้….”
“ข้ารู้แล้ว!! ออกไปสักที….!!” ิคังรีบถอยหลังแล้วเดินออกไป เขาแปลกใจมากที่พฤติกรรมของชิวสุ่ยแปลกไป ต่อหน้าเฉินเซี่ยนางไม่ทำตัวเช่นนี้ เเต่พออยู่ต่อหน้าสาวใช้หรือคนอื่น นางกลับกลายเป็อีกคนไปเลย เมื่อเห็นว่าิคังออกไปแล้ว ชิวสุ่ยรีบนำยาที่แม่ของนางเอามาให้ ผสมลงในกาน้ำชาที่ิคังเตรียมมาให้แล้วกลับไปนอนซมต่อ เพราะนางรู้ว่าหลังจากนี้เฉินเซี่ยจะมาหานางนั้นเอง ไม่นานเฉินเซี่ยก็มาจริงๆ
“ชางไห่..เ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
“ท่านพี่…ข้าปวดเหลือเกินเ้าค่ะ”
“เ้ากินยาที่ข้าเตรียมให้รึยัง?”
“ข้าไม่มีแรงเลยเ้าค่ะ” ชิวสุ่ยทำท่าไร้เรี่ยวเเรงที่จะลุกไปกินยาเพื่อที่เฉินเซี่ยจะได้ป้อนยาให้กับนาง ด้วยความที่เห็นว่านางกำลังอ่อนแอเฉินเซี่ยจึงไม่มีทางเลือก
“เฮ้อ!!..มา..เดี๋ยวข้าช่วย!”
“ช้าก่อนเ้าค่ะ…เห็นท่านิคังบอกว่ายาที่เตรียมมามีรสขมมาก ข้าไม่เเน่ใจว่าขมมากเเค่ไหน ข้าก็เลย..อยากให้ท่านลองชิมก่อนแล้วบอกข้าว่ามันขมแค่ไหน”
“ข้าไม่ได้ป่วย…ข้าจะต้องกินยาทำไม?”
“ก็เเค่ลองชิมแล้วบอกข้า ไม่ได้หรือเ้าคะ?”
“เฮ้อ!!.เ้านี่มันเื่มากเสียจริง!!” เฉินเซี่ยรินยาที่อยู่ในกาใส่จอกพร้อมกับดื่มลงไปโดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นไม่ใช่ยาที่เขาเตรียมมาให้นาง ชิวสุ่ยอาศัยจังหวะที่เฉินเซี่ยเผลอรีบกินยาถอนพิษก่อนที่เฉินเซี่ยจะหันหน้ามา
“เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ?”
“ก็ไม่ขมนิ…อ่ะ..ตาเ้าแล้ว” เฉินเซี่ยรินยาใส่แก้วเเล้วรีบป้อนชิวสุ่ยทันที ในตอนนั้นชิวสุ่ยจิบไปแค่นิดเดียวแล้วนางก็ทำเป็สำรักและบ้วนทิ้งไป…แต่ด้วยความที่กินยาถอนพิษเข้าไปแล้ว ชิวสุ่ยจึงไม่ได้เป็อะไร ทางด้านเฉินเซี่ยนั้น..เริ่มมีอาการมึนหัวเล็กน้อย ชิวสุ่ยรีบชวนคุยและชวนให้เฉินเซี่ยรอทานอาหารค่ำกับนางเพื่อไม่ให้เป็ที่สงสัย เฉินเซี่ยตบปากรับคำก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป….
6K
