ตอนที่ 25 ปรุงยาสำเร็จ
โพรทาเลียถอนหายใจอย่างอ่อนล้าเนื่องจากสองวันมานี้มีแต่เื่วุ่นวายทำให้มีแต่คนใเื่ของเธอและเื่ที่ทำให้เธอใเธอไม่นึกเลยจริงๆ ว่ามีแต่เื่ทำให้ใแต่เธอดีใจแค่การได้มองลูกสาวที่ตอนนี้นั่งอยู่ระหว่างขาเธอคาเร็นน่าเงยหน้ามองแม่ของตนก่อนจะหันไปหาแม่แล้วกอดทันทีโพรทาเลียกอดตอบอย่างรักใคร่ ทุกคนมองสองแม่ลูกอย่างมีความสุขเรอาเห็นภาพนี้แล้วต้องเข้าไปหาทันที พร้อมกับลูบหัวทั้งโพรทาเลียและคาเร็นน่า
“แม้ๆ แม่ไม่คิดเลยนะว่าเ้าจะมีลูกแล้วนะ แองเจิล”
โพรทาเลียได้ยินที่เรอาเรียกเธอเลยต้องหันไปหาเรอา“เอ่อ...ท่านเรอาข้าตอนนี้คือโพรทาเลียนะเ้าค่ะไม่ใช่-”
“แต่แม่...อยากเรียกเ้าแบบนั้นนี่น่าแล้วก็...เ้า...ทำไมไม่เรียกท่านแม่เหมือนเมื่อก่อนกัน...” เรอาทำสีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ที่ลูกของตนกับไม่ให้เธอเรียกชื่อเดิม
โพรทาเลยเห็นถึงกับช็อกไปเลยทำให้เธอต้องยอมอีกฝ่าย “ตามใจท่านละกัน ท่านเร-”
“อะแฮ่ม!” เรอากอดอกพองแก้ม
โพรทาเลียได้ยินเสียงกระแอมก็ใก่อนจะเปลี่ยนคำพูด “เอ๊ย...ท่านแม่...”
พอเรอาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขแล้วยิ่งซุกโพรทาเลียมากขึ้นไปอีกจนสามแฝดมองอย่างงงว่าพี่สาวเขาเป็สมบัติส่วนรวมกันเหรอลิซ่ามองโพรทาเลียที่กำลังโดนท่านแม่ลูบหัวอยู่อย่างชอบใจโครนอสมองลูกสาวที่มานั่งข้างๆการได้มองลูกสาวทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตเขานั้นได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
“ดูเ้ามีความสุขที่มองแม่และโพรทาเลียนะ”
“อ๊ะ...ท่านพ่อ...” ลิซ่าได้ยินแบบนั้นก็หันมามองผู้เป็พ่อทันที“ข้าก็แค่...การได้มองคนที่ข้ารักอย่างเงียบๆมันก็มีความสุขแล้วนะคะ”
“ก็จริงน่านะ แต่อย่าลืมทำให้ตัวเองมีความสุขด้วยล่ะ”
“อ๊ะ...ค่ะ” ลิซ่ายิ้มให้ผู้เป็พ่อโครนอสเห็นลูกสาวยิ้มเขาก็ลูบหัวเธอทันที
ลิซ่าที่กำลังโดนลูบเธอก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ “จริงสิ...เมื่อกี้...ท่านพ่อบอกว่ามีข้อแลกเปลี่ยนกับโพรทาเลียท่านหมายถึงข้อแลกเปลี่ยนยังไงกันหรือเ้าค่ะ?”
โพรทาเลียได้ยินก็หันไปทางโครนอสทันที
“อ๋อ...ก็...ข้อแลกเปลี่ยนคือ...พวกเ้าสองคน” โครนอสชี้ไปที่ลิซ่าและโพรทาเลีย “ต้องมาเป็บุตรของข้าอย่างเต็มตัว”
“!!!”โพรทาเลียกับลิซ่าใทันที
“เดียวสิท่านโครนอส ทำแบบนั้นทั้งค่ายจะไม่เกิดความวุ่นวายเหรอที่อยู่ๆมีการรับรองว่าเด็กสองคนที่เข้ามาใหม่เป็บุตรธิดาของท่านนะ!!” มาร์โคพูดขึ้นมาทันทีด้วยความกังวลใจเื่ที่เขาพูดออกมา
“ก็รู้น่านะ แต่ข้าอยากให้ลูกข้าสองคนอยู่ในความดูแลของข้าก่อนพวกเทพลูกหลานข้าจะรับรองไปนี่น่า” โครนอสพูดพร้อมกับพองแก้มทันที
โพรทาเลียถึงกับช็อกกับสีหน้าของโครนอส‘เขากำลังพองแก้มเหรอ!? เขากำลังพองแก้มเหรอ!?’
โพรทาเลียจ้องด้วยความขนลุกไม่นึกว่าจะเห็นสีหน้าที่คล้ายแซเทิร์นทำแบบนั้น ก่อนที่เธอจะกระแอมขึ้นมา
“อะแฮ่ม...ไม่นึกว่าเทพแบบท่านจะกล้าทำสีหน้าแบบนั้นนะ”
“อะไรกัน เ้าไม่ชอบเหรอ? ที่ข้าทำหน้าแบบนี้นะ ห๊า?”โครนอสเดินตรงมาหาโพรทาเลียแล้วทำหน้ายิ้มเ้าเล่ห์
ทำเอาโพรทาเลียสะดุ้งทันทีที่อีกฝ่ายเข้าใกล้เธอ“ไม่ต้องเข้ามาใกล้ข้าเกินไปเลยนะท่านโครนอส”
โครนอสได้ยินที่อีกฝ่ายเรียกเขาทำเอาใบหน้าเขาเปลี่ยนไปเป็สีหน้าน้อยใจโพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็อะไรไป
“เ้า...ทำไมกัน เ้ายังเรียกเรอาว่าท่านแม่ได้ แล้วข้าล่ะทำไมเ้าไม่เรียกท่านพ่อฉัน”
“!!”เหมือนมีสายฟ้าผ่าลงตัวโพรทาเลียทันทีที่เห็นเทพตรงหน้างอแงใส่เธอ “เฮ้อ...ก็ได้...ท่านพ่อ...”
“คิกๆ” โครนอสยิ้มอย่างมีความสุขทันที
โพรทาเลียถอนหายใจแล้วจ้องอีกฝ่าย "แต่ข้าบอกแล้วนะว่าข้าไม่ใช่แองเจิลแค่เป็คนที่เกิดใหม่ในชาตินี้เท่านั้น"
“ข้ารู้แต่ยังไง...เ้าก็เป็แองเจิลของพ่อตลอดไปไม่ใช่เหรอ?”
“ชิ!!” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นเลยทำเอาเธอเขินจนต้องหันหน้าหนีทันที
คาเร็นน่าเงยหน้ามองใบหน้าของแม่ก็ขำออกมาเบาๆ“คิกๆคุณแม่เขินใหญ่เลยค่ะ”
“คาเร็นน่า!!” โพรทาเลียมองลูกสาวที่พูดที่เธอเขินขึ้นมา
ทุกคนต่างยิ้มกันทันทีโครนอสก็ยิ้มทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนจะลูบหัวของโพรทาเลีย
“ถึงชาตินี้ข้าไม่ได้เป็พ่อของเ้าแต่ก็ขอเป็พ่อบุญธรรมที่จะคอยปกป้องเ้านะ โพรทาเลีย”
“...”โพรทาเลียหันไปมองสีหน้าเธอนิ่งไปก่อนจะก้มหน้าลง แล้วเงยหน้ายิ้มให้อีกฝ่าย “ขอบคุณขอรับ ท่านพ่อ!”
“เอ่อ...ขอขัดหน่อยครับ” มาร์โคพูดขึ้น
โพรทาเลียหันไปมองน้องๆที่ไม่มีบทพูดตั้งนาน จนมาร์โคหาจังหวะพูดขึ้นมาได้แล้ว
“มีอะไรล่ะ มาร์โค” โพรทาเลียถามมาร์โคที่อยากถามอะไรสักอย่าง
“คือ...เราช่วยคาเร็นน่าแล้ว งั้นตอนนี้ก็สามารถทำยาแก้ได้แล้วสินะครับพี่โพรทาเลีย”
“อ๊ะ!! จริงด้วย” โพรทาเลียตาโตทันทีเธอเกือบลืมเื่นั้นไปเลย เธอมองคาเร็นน่าทันที “คาเร็นน่า ส่วนวัตถุดิบล่ะ”
“ในนี้ค่ะ!” คาเร็นน่าปลดกระเป๋าที่คาดไหล่ไว้แล้วยื่นส่งให้แม่
โพรทาเลียรับมาก่อนจะล้วงมือเข้าไปข้างในกระเป๋าแขนเข้าไปถึงหัวไหล่ของเธอ ทำเอาคนอื่นๆจ้องมองอย่างสงสัยเลยว่ามันสามารถล้วงมือไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอพอโพรทาเลียค้นหาของจนจับเจอบางอย่างเธอก็หยิบมันออกมา มันเป็กล่องไม้
“กล่องนี้ล่ะค่ะที่หนูใส่ไว้นะ”
พอคาเร็นน่าพูดแบบนั้นโพรทาเลียเลยเปิดออกทันที พอเธอเห็นของข้างใน เธอถึงกับยิ้มทันทีแล้วหันหาลูกสาวแล้วลูบหัวเบาๆ
“ขอบใจมากนะ คาเร็นน่า”
“ค่ะ หนูไม่นึกว่าความซนของหนู จะทำประโยชน์ให้แม่ได้นะคะ” คาเร็นน่าเขินหน่อยๆ ที่แม่ขอบคุณเธอ
โพรทาเลียเข้าใกล้ลูกสาวแล้วหอมแก้มทั้งสองข้างของลูกสาว “ถึงซน แต่ลูกแม่ก็เก่งนะจ๊ะ คาเร็นน่า”
“แฮะๆ” คาเร็นน่ายิ้มอย่างดีใจที่แม่ชมเธอ
พอพวกมาร์โคมองพี่สาวดูส่วนผสมพวกเขาก็สงสัยเลยว่าพี่จะทำอะไรกับส่วนผสมพวกนี้ต่อ
“พี่จะทำยังไงต่อเหรอคะ พี่โพร” เรน่าถามพี่สาวอย่างสงสัย
“พี่จะเอาไปบด ต้ม ผสมเพื่อทำยานะ” โพรทาเลียตอบน้องสาวทันที
“งั้นเราก็กลับไปที่ค่ายกัน แล้วไปยังจุดอันตรายเพื่อปรุงยาแก้กันใช่ไหมคะพี่!” คารีเซลช่วยพี่สาวกลับค่ายทันที
พอได้ยินที่น้องสาวพูดโพรทาเลียคิดบางอย่างที่เธอไม่ชอบใจขึ้นมา จนทำให้เธอพูดบางอย่างออกมา
“พี่จะไม่ไปจุดอันตราย...”
“เอ๋! ?” พวกมาร์โคใทันที
“ทำไมล่ะครับ พี่!!” มาร์โคงงเลยว่าทำไมพี่สาวถึงจะไม่ไปที่จุดอันตรายนั้น
“จริงด้วยนะคะ ถ้าพี่ไม่ปรุงยาขึ้นมาไม่งั้นทุกคนได้กลายเป็เ้าหญิงเ้าชายนินทาไปแน่ๆ”
“พี่ก็ไม่ได้บอกนะว่าไม่ปรุงยา แต่แค่ไม่ไปปรุงที่จุดอันตรายเท่านั้น” โพรทาเลียหันไปมองน้องๆ อย่างเคร่งเครียด
“เอ๋? หมายความว่าไงนะครับ/ค่ะ”พวกมาร์โคถึงกับงงทันที
ลิซ่าที่ฟังอยู่ถึงกับขำออกมาก่อนจะพูดขึ้นแทนโพรทาเลีย “โพรทาเลียก็หมายถึงจะไม่ทำที่จุดอันตรายแต่จะทำจุดอื่นที่น่าจะปลอดภัยกว่า เพราะถ้านูอัสรู้ว่าโพรทาเลียมียาแก้พวกนั้นคงเล่นงานเธอแน่ๆ”
“จริงด้วยสิ...” พวกมาร์โคนึกออกทันทีว่าทำไมพี่ไม่อยากไปทำที่จุดอันตราย
“นูอัส...นี่...” โครนอสสงสัยทันทีก่อนจะนึกออก “เอ่อ...หมายถึงตัวปลอมของโพรทาเลียสินะ”
“ค่ะ ท่านพ่อ”
สามแฝดต่างคิดกันอย่างครุ่นคิดก่อนจะถามพี่สาวพร้อมกัน “แล้วพี่จะทำยังไงเหรอคะ/ครับ?”
“อืมมม ไม่รู้สินะ...” โพรทาเลียคิดเลยว่าจะทำที่ไหนดี
“งั้น!” โครนอสพูดขึ้นทุกคนหันไปมองโครนอสที่ลุกขึ้นมา “ใช้ที่นี้เป็ที่ปรุงยาสิ!”
“เอ๋! ?” โพรทาเลียสงสัยสิ่งที่อีกฝ่ายพูดทันที“แล้วท่านโคร...เอ่อ...ท่านพ่อมีห้องว่างเหรอ?”
“ยิ่งกว่าว่างอีก ข้ามีห้องปรุงยาด้วยนะ”
“หือ!?” โพรทาเลียถึงกับตาโตทันทีก่อนที่เธอจะยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ เธอคิดออกแล้วว่าจะทำยังไงต่อทันที “งั้นข้าขออยู่ที่นี้ 1 อาทิตย์เพื่อปรุงยานะ ท่านพ่อ!”
“จัดไปเ้าลูกชาย!!” โครนอสยิ้มออกมาอย่างชอบใจ
ทั้งสองคนมองกันและกันเหมือนทั้งสองคนมีอะไรสื่อถึงกันและเข้าใจกันทำให้เรอามองแล้วปลื้มใจขึ้นมา
“เหมือนสมัยก่อนจริงๆ เลยนะ”
“สมัยก่อนเหรอเ้าค่ะ?” ลิซ่ามองผู้เป็แม่ที่ยิ้มอย่างชอบใจ
“จ๊ะ พ่อกับแองเจิล ชอบทำอะไรที่เหมือนกันเสมอจนเป็พ่อลูกที่รักกันมากๆตอนที่มีน้องๆ ทั้งสองก็ต่างช่วยกันดูแลจนทุกคนเติบใหญ่ขึ้นจนเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น” สีหน้าของเรอาดวงตาของเธอตกเล็กน้อย ริมฝีปากที่ยิ้มอ่อนๆเหมือนคนกำลังคิดถึงเื่ทำให้เศร้าใจ
“ท่านแม่...” ลิซ่าจ้องมองอย่างเป็ห่วง
“แต่ตอนนี้ทุกคนก็กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วนี่น่า” เรอาหันหน้ามายิ้มให้ลูกสาว
“แต่...โพรทาเลีย...เขา...”
“แม่รู้จ้ะ...ถึงแองเจิลจะตายไปแล้ว และเด็กคนนั้น...” เรอาหันไปมองโพรทาเลีย “ถึงจะเป็แองเจิลกลับมาเกิด แต่ยังไงก็ไม่ใช่แองเจิลถึงจะมีนิสัยคล้ายๆกัน แต่แม่ก็ดีใจที่ได้เจออีกครั้ง”
ลิซ่าได้ยินที่ท่านแม่พูดทำให้เธอคิดเหมือนกันการที่ได้เจอคนที่เรารักอีกสักครั้งมันมีความสุขแค่ไหนลิซ่าเข้าไปกอดคนเป็แม่แล้วซบที่ไหล่ เรอานำศีรษะซบที่ศีรษะอีกฝ่ายแล้วลูบหัวเบาๆ
“แม่รักเ้านะ อลิซ่าเบ็ธ แม่ดีที่เ้ายังอยู่นะ”
“ค่ะ ท่านแม่ข้าก็ดีใจที่ได้เจอท่านแม่และท่านพ่อในรอบหลายพันปีที่ข้าโดดเดี่ยวมานานแสนนาน” ลิซ่าพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
เวลาต่อมาพวกมาร์โคขอกลับไปในค่ายส่วนโพรทาเลียขออยู่นี้เพื่อทำยา ส่วนลิซ่าโดนเรอาจองตัวเพื่ออยู่ที่นี้กับเธอทำเอาพวกมาร์โคต้องเตรียมเก็บเงียบเื่ที่ทั้งสองคนอยู่นี้เพื่อไม่ให้พวกนูอัสรู้ พวกมาร์โคก็ขอตัวกลับกันทันที พอสามแฝดกลับไปแล้วโครนอสก็พาโพรทาเลียไปยังที่ที่เขาบอกว่าเป็ห้องปรุงยา คาเร็นน่าตามแม่ไปทันทีเทพีทั้งสองมองทั้งสามคนเดินกันไปแล้ว ก็เหลือแค่พวกเธอสองคน
“แม่ว่าเหลือแค่พวกเราแค่สองคนแล้วนะเ้าก็สามารถกลับร่างเดิมของเ้าได้แล้วนะ ลูกรัก” เรอาเอยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่น
“อ๊ะ...เ้าค่ะ” ลิซ่าจับไปที่กำไลก่อนที่มนต์จะคลายหายไปเผลอให้เห็นร่างหญิงสาวใบหน้ารูปไข่ ผมยาวสีฟ้าเข้ม ดวงตาสีฟ้าเข้มเงยหน้าขึ้นมามองผู้เป็มารดา “กลับร่างเดิมแล้วค่ะ ท่านแม่”
“ว้าววววว เ้าช่างงดงามยิ่งนัก” เรอาประทับใจที่ลูกสาวของตนงดงามมากๆ จนเธอละสายตาไม่ได้เลยก่อนจะจับมือลูกสาวไปยังห้องครัว "งั้นไปห้องครัวกับแม่กันไปทำอาหารให้พวกผู้ชายทานกันตอนเย็นดีกว่าเนอะ"
“เ้าค่ะ” ลิซ่าตามแม่ของตนเองไปทันที
โพรทาเลียเดินตามโครนอสที่พาเธอออกมาจากห้องโถงชั้น2 แล้วตรงไประเบียบข้างนอกแล้วปีนบันไดไม้ข้างนอกขึ้นไปยังอีกชั้นหนึ่งที่คล้ายๆ ชั้น 3 แต่อยู่ข้างนอก โครนอสปีนบันไดนำขึ้นมาก่อนโพรทาเลียให้คาเร็นน่าปีนขึ้นตามไปก่อน แล้วเธอก็เดินตามไปทันทีจนพวกเขาขึ้นมาถึงหน้าบ้านเล็กๆ สี่เหลี่ยมชั้นเดียวตรงหน้า โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่านี่เหรอคือสถานที่ที่โครนอสบอกว่าเป็ห้องปรุงยาเหมือนบ้านมากกว่าโครนอสเดินไปเปิดประตูเพื่อเข้าไปทันที
“เชิญเข้ามาเลย” โครนอสเชิญชวนทั้งสองเข้ามาข้างในพวกเขาก็ค่อยๆ เดินเข้ามา
พอเดินเข้ามาโพรทาเลียมองห้องรอบๆมันยังดูมืดๆ อยู่เลยมองไม่ค่อยเห็น ก่อนที่โครนอสจะไปเปิดหน้าตางทำให้แสงเข้ามาแล้วส่องเข้าตาของโพรทาเลียโพรทาเลียเอามือมาบังตาเพื่อให้แสงไม่เข้าตา ก่อนจะมองห้องรอบๆที่สะอาดแล้วก็มีอุปกรณ์ที่เธอไม่เคยเห็นเยอะไปหมดมันเหมือนอุปกรณ์ที่จุดอันตรายไม่มีผิด
“นี่มัน...” โพรทาเลียหันไปมองโครนอส
“เป็สิ่งที่พวกลูกข้าส่งมานะ บอกว่าถ้าอยากได้อะไรก็บอกข้าเลยอยากได้อุปกรณ์เพื่อศึกษาการปรุงยาเหมือนเมื่อก่อนโลกนี้มันเปลี่ยนไปเยอะจนทำให้ข้าชอบใจที่มีสิ่งที่ข้าเคยศึกษาโดนแก้ไปแล้ว…” โครนอสพูดด้วยเสียงอันร้อนแรงเหมือนเขามีบางอย่างกำลังกระตุ้นตัวเขา"แต่มันยังไม่สมบูรณ์แบบเลยจนทำให้ข้าอยากทำให้มันสมบูรณ์มากกว่า!!"
โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาประทับใจเธอก็ชอบแนวเดียวกับโครนอสที่จะศึกษาทุกอย่างเพื่อให้ได้ยาที่สมบูรณ์เหมือนกับที่อีกฝ่ายคิด
“เ้าก็เหมือนข้าใช่ไหมล่ะ” โครนอสหันมาถามโพรทาเลีย
โพรทาเลียสะดุ้งที่อีกฝ่ายพูดขึ้น“เปล่าซะหน่อย!!ขอบคุณที่ให้ข้ายืมที่นี้ ข้าจะรีบทำให้เห็นแล้วก็...ข้าจะได้ทำให้พ่อข้าเห็นว่าข้าเก่งแค่ไหน”
โครนอสมองอย่างเอ็นดูเขาลูบหัวอย่างเบาๆ คาเร็นน่ากอดแม่ของตัวเอง เธอก็ลูบหัวลูกสาว
“เอาล่ะ ข้าจะไปล่ะ เ้าก็ตั้งใจทำยาแก้นะ”
“ขอรับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างขอรับ ท่านพ่อ”
โครนอสได้ยินแบบนั้นทำให้เขายิ้มมุมปากก่อนจะยกมือโบกมือลาพอโพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายไปแล้ว เธอก็เตรียมตัวเอาวัตถุดิบทุกอย่างเตรียมการมาปรุงยาคาเร็นน่ามาช่วยเตรียมของทุกอย่างที่แม่เคยทำ โพรทาเลียยิ้มให้ลูกสาว ก่อนจะเตรียมทำงานที่เธอจะต้องทำทันทีเตรียมปรุงยาแก้เพื่อช่วยทุกคน
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าคาเร็นน่าจะลงมาจากบ้านปรุงยาทุกๆ 3ถึง 4 ชม. เพื่อมาเอาน้ำหรือลงมาเอาอาหารตามเวลาที่เธอหิว แล้วก็นำไปให้แม่ที่ทำงานอยู่เรอาและลิซ่ามองเด็กน้อยอย่างสงสัยว่าทำไมโพรทาเลียถึงไม่ลงมามั้งทำเอาลิซ่าสงสัยเลยว่าจะมาลงตอนไหน
“โพรทาเลีย...” ลิซ่าเงยมองข้างบน
ลิซ่าอยากรู้ว่าโพรทาเลียเป็อะไรมั้งไหมก่อนที่เรอาจะแตะไหล่ลูกสาว
“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ เด็กคนนั้นไม่เป็อะไรแน่ๆ ล่ะ”
“ท่านแม่...ค่ะ...” ลิซ่ายิ้มให้ผู้เป็แม่อีกครั้งแล้วมองข้างบนอีก
จนเวลาผ่านไปถึง1 อาทิตย์เพอร์ซีย์สงสัยขึ้นมา เพราะรายงานจากบ้านเฮอร์มีสทำให้เขาต้องเรียกลูกชายคนโตของเขามาเพื่อคุยบางอย่างโอราอุสสงสัยว่าพ่อมีอะไรจะคุยกับเขา เขาเดินทางไปหาพ่อที่อยู่ที่บ้านใหญ่พอมาถึงก็เคาะประตู เขาค่อยๆ เปิดเข้าไปข้างใน
“พ่อมีอะไรหรือครับ...” โอราอุสเดินเข้ามาหาพอทันที
“โอราอุส มาแล้วสินะ ่นี้ลูกได้ติดตามคีย์มั้งไหม?” เพอร์ซีย์ถามลูกชายทันที
“่นี้ไม่นะครับ ผมยังไม่ได้ตาม เพราะไม่เจอคีย์เลยนะครับ”
“ทางบ้านเฮอร์มีสบอกว่า สองพี่น้องวันเดอร์เลอร์หายไป 1 อาทิตย์ แล้วนะ” เพอร์ซีย์เงยมองลูกชาย
“จริงเหรอครับ?” โอราอุสตาโตขึ้นมาเขาสงสัยอยู่ว่าน้องเขาหายไป
“ใช่ งั้นลูกไปตรวจสอบดูว่าสองคนนี้หายไปไหน” เพอร์ซีย์สั่งลูกชายทันที
โอราอุสรับงานที่พ่อสั่งเขารีบออกจากห้องนั้นไปเขาคิดเยอะเลยว่าโพรทาเลียหายไปไหนกัน เขางงสุดๆ จนเขาไปถามทุกคนว่าใครเห็นสองพี่น้องวันเดอร์เลอร์มันมีแต่คนบอกไม่เห็นเขาล่ะคิดหนักเลยว่าโพรทาเลียหายไปไหน หรือว่าเธอหนีออกไปแล้วจนบางคนซุบซิบกันว่าวันเดอร์เลอร์อาจจะเป็คนทำให้เกิดเื่นี้ขึ้นแต่ดาบของโพรทาเลียกับโฟกัสยังอยู่ที่เดิมอยู่เลย โพรทาเลียคงไม่ทิ้งดาบตัวเองแน่ๆจนเขาเดินมาที่บ้านพักแล้วได้ยินเสียงที่คุ้นเคยพูดขึ้น
“พี่เขายังไม่กลับมาสักที...”
“จริงด้วยนะ มาร์โคนายจะไม่ดูหน่อยเหรอ นี้ก็1 อาทิตย์แล้วนะ”
“พี่เขาบอกให้รอ น่าจะรอนะ เดียวเขาก็กลับมาน่านะ” มาร์โคตอบไปทั้งยังอ่านหนังสืออยู่
สองสาวถอนหายใจก่อนจะมีเงาดำมาบังแสง ทำให้ทั้งสองคนเงยหน้ามอง จนทำให้ใ แล้วสะกิดมาร์โคทันที
“อะไรพี่ ผมอ่านหนังสืออยู่” มาร์โคกำลังอ่านแต่ก็โดนสะกิดอยู่ “พี่ผมอ่านหนังสืออยู่”
เขาหันมามองพี่สาวสองคนก่อนจะเห็นทั้งสองคนมองบางอย่างก่อนจะหันไปมองจุดที่พี่สาวมอง พอหันไปเห็นก็ใทันที
“พี่!!”
โอราอุสจ้องทั้งสามคนด้วยสายตาที่นิ่งอย่างน่ากลัว ก่อนจะถามทั้ง 3คน “พวกนายรู้ใช่ไหมว่าพวกคีย์หายไปไหน!?”
สามแฝดต่างพากันเหงื่อตกทันทีแล้วหันหน้าหลบพี่ชาย
“จะบ้าหรือคะ พวกเราจะรู้ได้ไง...” คารีเซลไม่มองพี่ชายเลย เอาแต่มองไปทางอื่น
“แล้วเมื่อกี้พวกนายพูดว่าเมื่อไรคีย์จะกลับมาหรือที่บอกว่า 1 อาทิตย์แล้วทำไมยังไม่กลับมา หมายความว่าไง คารีเซล!! เรน่า!! มาร์โค!!”
“อึ้ก!!! บอกก็ได้” มาร์โคพูดขึ้น!!
“มาร์โค!!” สองสาวมองมาร์โคทันที
“ว่ามา! มาร์โค” โอราอุสจ้องมาที่มาร์โคอย่างน่ากลัวทำเอาพวกสามแฝดกอดกันทันที
“คือว่า…” มาร์โคทำสีหน้าลำบากใจ
“มาร์โค”
“พี่เขาอยู่กับโครนอสครับ!!”
“ว่าไงนะ!”
โอราอุสได้ยินถึงกับขมวดคิ้วทันทีก่อนจะวิ่งไปที่ทางเข้าบ้านของโครนอสทันที สามแฝดมองกันก่อนจะวิ่งตามไปทันทีโอราอุสพอเข้ามา เขาวิ่งตรงไปทางเข้าบ้านโครนอสทันทีเขามองซ้ายมองขวาว่าโพรทาเลียอยู่ไหน
“โพรทาเลียอยู่นี้ใช่ไหม!!” โอราอุสะโเสียงดังออกมา
ทำเอาคนที่อยู่ห้องโถงใกับเสียงะโนั้นขึ้นมาทำให้เธอต้องหันไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าใคร เธอเลยลุกขึ้นเพื่อไปหาคนรู้จัก
“พวกเ้าก็มาด้วยเหรอ ไม่นึกว่าจะมาเร็วแบบนี้นะ”
โอราอุสจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ อีกฝ่ายมีใบหน้าที่งดงามแล้วรอยยิ้มที่เป็มิตรรอยยิ้มนั้นเหมือนกำลังจะขโมยหัวใจเขา แต่เขารู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายชอบกล
“เธอคือ?” โอราอุสถามชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่าย
“อ้าว...อ๋อ..พึ่งเคยเจอกันในร่างนี้นี่เนอะ? ข้าเองลิซ่า”
“ลิซ่า?” ทุกคนเอ่ยชื่อพร้อมกันแล้วมองกันอย่างงงก่อนจะนึกถึงหญิงสาวผมสั้นหน้าม้าสีน้ำตาลทันที
“เอ๋!!!! ลิซ่าคนนั้นนะน่านะ”
โอราอุสยิ่งจ้องอีกฝ่ายเขาไม่นึกว่าหญิงสาวที่คอยช่วยน้องเขาจะมีรูปลักษณ์ที่งดงามมากกว่ารูปร่างเดิมที่เขาเคยเห็นนั้นทำให้หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างบอกไม่ถูกก่อนที่โครนอสจะโผล่มาตรงหน้าโอราอุส
“เ้าจ้องลูกสาวข้า นานไปแล้วนะ โอราอุส!”
“เย้ย!” โอราอุสใจนต้องถอยหนีทันที“โครนอสท่านทำข้าใหมด!!”
“เ้าต่างหาก มาทำอะไรมายุ่งกับลูกสาวข้าหรือไง?” โครนอสกำลังจะหยิบดาบออกมา เขากำลังหวงลูกสาวมากๆ
“เดียว! โครนอสข้ามาหาน้องสาวข้าต่างหาก!!”
“โพรทาเลียเหรอ?” ลิซ่าหันไปมองข้างบน“ข้ายังไม่เห็นนางลงมาเลยั้แ่ขึ้นไปข้างบนเลยน่านะ”
“ใช่ๆ มีแต่เ้าหนูตัวน้อยลงมาตลอดน่านะ”
“เ้าหนูตัวน้อย?” โอราอุสงงว่าหมายถึงใคร
“หลานพี่ไงล่ะ พี่โอราอุส” มาร์โคพูดขึ้น
“เอ๋! ? คาเร็นน่านะเหรอ!?” โอราอุสใทันที “ดะ...เด็กคนนั้นออกมาจากลูกแก้วแล้วเหรอ?”
“อืม ท่านพ่อช่วยคาเร็นน่าออกมาได้นะ”
“ท่านพ่อ...เดียวนะเมื่อกี้โครนอสบอกว่าลูกสาว” โอราอุสงงกับลิซ่าพูด แล้วก็โครนอสเรียกลิซ่าว่าลูกสาว
โครนอสโผล่มาตรงหน้าโอราอุสแล้วเอาหน้าผากชนกับอีกฝ่าย “ใช่!! อลิซ่าเบ็ธเป็ลูกข้า เ้าจะทำไมหรือไง โอราอุส”
“ไม่มีขอรับ ไม่มีจริงๆ” โอราอุสส่ายหน้า เขาถึงกับเหงื่อแตกเขาไม่อยากมีเื่กับโครนอสเด็ดขาด
ระหว่างโอราอุสกำลังโดนโครนอสจ้องเล่นกันอยู่นั้นมาร์โคอยากไปดูพี่สาว ก่อนจะหันไปทางบันไดไปชั้นสองเขาถึงกับตาโตเมื่อเห็นคนกำลังลงมาจากบันได
“พี่โพร!!”
ทุกคนต่างมองมาร์โคแล้วหันไปทางจุดที่มาร์โคมอง ก่อนที่เขาจะเห็นสภาพของโพรทาเลียทุกคนอึ้งไปทันทีที่เห็นโพรทาเลียเป็แบบนั้นแต่ลิซ่ามองนั้นกับเป็สภาพที่เธอเห็นบ่อยอยู่แล้วสภาพของโพรทาเลียคือมีผมยุ่งอยากมาก และ ใบหน้าที่คล้ำ เพราะไม่ได้นอนเลย
“โพร! น้องไปทำอะไรมานะ!?”
พอโพรทาเลียได้ยินเสียงพี่โอราอุสเธอมองทุกคนก่อนจะยิ้มขึ้นมา พร้อมกับยกขวดบางอย่างขึ้นมา
“ยาแก้เสร็จแล้วล่ะ!!”
จบตอนที่25 โปรดติดตามตอนที่ 26ต่อไป
ข้อความจากไรท์
ขอบคุณทุกคนตามกันมาถึงตอนที่25 แล้วนะคะถึงแม้บางครั้งไรท์อาจจะไม่ค่อยลงนิยายตามกำหนด เพราะติดงาน ครั้งนี้ก็เหมือนกันพรุ่งนี้วันที่ 27 ธ.ค. ไรท์ก็คงไม่ได้ลง เพราะมีงานเข้ามา
ส่วนศ / ส / อา หน้าไม่ได้ลงนะคะ แล้วก็มีกำหนดมาใหม่ เพราะเหมือนว่างานจะเข้ามาตลอดเลยต้องเปลี่ยนวันลงเป็ ส กับ อา แค่ 2วันนะคะ แต่บอกคำเดียวไม่ทิ้งทุกคนที่ตามนิยายแน่ๆ ค่ะถึงจะเคยเมื่อหลายปีก่อน แต่ครั้งนี้จะทำให้จบแน่ๆ ค่ะ
งั้นเจอกันอีกทีวันที่9 ม.ค. 2564 แล้วก็Happy New Year ล่วงหน้านะจ๊ะ
2K
![[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574870095_63974173.webp)
![อันธพาลแห่งตระกูลเคานต์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778747351_39381022.webp)
