การที่เล็กถามหารหัส WiFi ของโรงเเรมตรงๆ โดยอ้างว่าอยากจะดู YouTube ผ่านมือถือนั้น ทำให้กอล์ฟรู้สึกได้ถึงพิรุธอะไรแปลกๆ รวมถึงการพูดจาตะกุกตะกักดูมีพิรุธของเล็กนั้นทำให้กอล์ฟเพ่งเล็งสายตาจับจ้องไปที่เธอด้วยความกดดัน เล็กััได้ถึงการมีพิรุธของเธอจนคิดว่ากอล์ฟอาจจะจับได้ เธอจึงรีบเปลี่ยนเื่พูดอย่างอื่นแทน เพื่อเปลี่ยนประเด็นให้เขาเลิกสนใจเื่มือถือของเธอ
"ก็...ในเมื่อกลับมาแล้วก็ดี เล็กหิวแล้วอ่ะ เราลงไปทานข้าวกันดีกว่าไหม กอล์ฟหิวหรือยังหรือว่าทานมาจากข้างนอกกับคิมแล้ว งั้นเล็กลงไปทานข้าวคนเดียวก็ได้ เราไปนะ"
"เดี๋ยว!!" เล็กโดนกอล์ฟกระชากมือข้างที่เธอกำมือถือไว้แน่น กอล์ฟค่อยๆแกะมือเล็กออกและเอามือถือของเธอไปใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อของเขา ก่อนจะปล่อยมือของเล็กลง
"ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์จากไทยหรอก เพราะฉะนั้นมือถือนี่ก็คงไม่จำเป็ งั้นเดี๋ยวกอล์ฟจะเก็บไว้ให้เอง อ่อ..และถ้าเล็กอยากโทรหาแม่บัวก็ติดต่อที่ประชาสัมพันธ์ของโรงแรมได้เลยที่นั่นมีโทรศัพท์สำรอง เอาไว้ใช้ติดต่อระหว่างประเทศได้ ทานข้าวให้อร่อยนะ กอล์ฟขอตัวไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะตามลงไป" ก่อนเดินผ่านเล็กเข้าไปในห้องพร้อมกับยึดมือถือของเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอสามารถติดต่อใครได้อีกด้วย แต่โชคดีที่เล็กจำเบอร์ของเกมได้เธอจึงรีบลงลิฟต์และตรงพยางค์ประชาสัมพันธ์เพื่อขอติดต่อกับเกม เเต่เธออ้างว่าเธอ้าที่จะติดต่อกับแม่ของเธอ ด้วยความที่ตอนนี้เธออยู่ในฐานะแฟนของหุ้นส่วนใหญ่โรงแรม พนักงานที่ประจำอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์จึงยอมให้เธอใช้โทรศัพท์แต่ดูดี
"081-841-1148 รับสิเกม เล็กคิดถึงจะเเย่แล้ว..เล็กมีเื่อยากคุยกับเกมต้องหลายเื่นะ ช่วยรับทีเถอะ ขอร้อง!!" ตุ๊ดๆๆๆ สายโทรศัพท์ถูกถอดออก พร้อมกับการปรากฏตัวขึ้นบนหน้าของเธอ แววตาของเขาดูขัดใจเเละรู้สึกโมโหนิดๆ
"กอล์ฟ!!"
"ว่าแล้ว!!..จะโทรหาเกมงั้นหรอ? ผู้หญิงที่นั่งกินข้าวด้วยกันตอนนั้นสินะ สำคัญมากหรอผู้หญิงคนนั้นน่ะ!"
"เข้าใจผิดแล้ว เล็กจะโทรหาแม่ต่างหากล่ะ เล็กจะบอกแม่ว่าเรามาถึงแล้วต่างหากล่ะ" เล็กพยายามบ่ายเบี่ยงเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ จะแล้วเธอก็ต้องตาเหลือกด้วยความใเพราะมือถือที่ก๊อปยื่นมาตรงหน้าเธอนั้นกดโทรออกหาแม่บัวอยู่และคนที่พูดสายก็คือ
"แม่!!" กอล์ฟรีบเอาโทรศัพท์ที่เขาให้เล็กดูกลับขึ้นไปคุย อย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ไม่มีหรอกครับแม่บัว มันเป็เื่เข้าใจผิดกันนะครับ ตอนนี้ผมกับเล็กมาถึงโรงแรมเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวยังไงแค่นี้ก่อนนะครับ พอดีว่าผมมีเื่ที่จะต้องจัดการ เื่ของฝากแม่บัวไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวขา กลับผมจะซื้อไปฝากครับ แม่บัวอย่าลืมดูแลสุขภาพด้วย สวัสดีครับ" กอล์ฟกดวางสายและยื่นโทรศัพท์ทั้ง 2 เครื่องให้กับคิม ก่อนจะเดินเข้ามาหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องจากเล็กนำกลับไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ กอล์ฟหันไปมองพนักงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อเป็สัญญาณให้พวกเขาลุกออกไปจากตรงนี้ ซึ่งตอนนั้นเล็กก็รู้ตัวดีว่าโดนจับได้แล้ว
"เล็กโทรหาแม่บัวหรอ อ๋อ..ที่เล็กโทรไม่ติดน่ะ สงสัยจะเป็เพราะว่า กอล์ฟก็กดโทรออกหาเเม่บัวอยู่พอดียังไงล่ะ!! เเต่เอ้ะ!..แล้วเมื่อกี้ทำไมพูดถึงคนชื่อเกมล่ะ เขาเป็ใครกันน้อ?"
"..........."
"เอ้า!!เงียบทำไมล่ะหรือว่าเล็กอยากให้กอล์ฟตามสืบเอง ใช่ไหม? คิม!!เอาโทรศัพท์ไปเสียบสายและค้นหาเบอร์ที่โทรออกล่าสุด ใช้มือถือส่วนตัวของนาย ติดต่อเ้าของเบอร์นั้นและถามว่าเขาชื่ออะไร เป็ใคร อยู่ที่ไหน เพราะอยู่ดีๆฉันก็อยากจะทำความรู้จักกับ เ้าของเบอร์นั้นเอาดื้อๆเลยล่ะ!!"
"ครับ!!" เล็กรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ เพราะกลัวว่ากอล์ฟจะจับได้ว่าเบอร์นั้นเป็เบอร์ของเกม ซึ่งเมื่อคิมได้ค้นหาเบอร์นั้นเจอ เขาก็รีบเอาโทรศัพท์ของตัวเอง มากดเบอร์นั้นแล้วโทรออกทันที
"อีกไม่กี่วินาที เราก็จะได้รู้แล้วว่าเ้าของเบอร์นั้นเป็ใคร เอ้!..จะใช้แม่บัวหรือเปล่านะ ก็เล็กบอกเองนี่นา ว่าเล็กโทรหาแม่บัว..ไม่ใช่หรอ เนาะ ฮึฮึ!!" ตอนนี้เล็กรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันร้อนผ่าวขึ้นมาก เม็ดเหงื่อที่กำลังผุดขึ้นมาเยอะแยะนั้น ทำให้เล็กอยู่นิ่งไม่ได้อีกแล้ว เธอต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อที่จะพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์ความอึดอัดนี้ให้ได้ ในตอนนั้นเลยก็ได้สังเกตเห็นสีหน้าและแววตาของคิมมีความตึงเครียดคล้ายกับว่าปลายสายไม่ยอมรับโทรศัพท์และนั่นจึงทำให้เล็กมั่นใจว่า เกมจะไม่มีทางรับสายแน่นอน ถ้าเบอร์ที่โทรไปไม่ขึ้นชื่อของคนที่เธอรู้จัก
"ไม่มีคนรับครับคุณกอล์ฟ"
"งั้นหรอ?..แปลกจัง...หรือว่าเขาอาจจะไม่รับสายจากเบอร์แปลกๆ อืม...ถ้าเอาเครื่องนี้โทรล่ะ..จะรับสายไหมนะ?" กอล์ฟหยิบมือถือของเล็กที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาออกมาและทำท่าจะกดเบอร์ของเกมเพื่อโทรออก..ถึงแม้ว่ามือของเขาจะกำลังกดเบอร์อยู่ แต่สายตาของเขานั้นก็ไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเล็กเลย เล็กที่เริ่มทนต่อความอึดอัดนี้ไม่ไหว เธอจึงได้แกล้งทำเป็ว่าเธอกำลังโกรธกอล์ฟอยู่ เพื่อให้เขาหยุดหาเื่เธอสักที
"พอได้แล้วกอล์ฟ!! ถ้ากอล์ฟจะหาเื่เล็กอยู่แบบนี้ กอล์ฟก็ไม่ต้องให้เล็กออกมาเจอใครหรอกและถ้าไม่ไว้ใจเล็กถึงขนาดนั้น กอล์ฟก็เชิญเก็บมือถือของเล็กไว้เลย เล็กไม่ใช้ก็ได้ เอาเป็ว่าต่อจากนี้เล็กก็จะไม่ติดต่อใคร ไม่คุยกับใคร ไม่เจอหน้าใคร ไม่กินอะไร ทีนี้พอใจกับหรือยัง!!" เล็กทำท่าโกรธและเดินชนไหล่กอล์ฟผ่านไปยังลิฟท์ เธอกดลิฟท์ขึ้นไปบนชั้น 6 และตรงไปยังห้องที่กอล์ฟเตรียมไว้ให้เธอ พร้อมกับเปิดประตูห้องเข้าไปและกดล็อกประตูเพื่อไม่ให้ใครเข้ามารบกวนอีก..ในขณะที่กอล์ฟยืนนิ่งอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ สถานการณ์ทุกอย่างเลวร้ายลงไปกว่าที่เขาคิดไว้เพราะเขาคิดว่าเล็กโกรธเขาจริงๆ
"เอายังไงต่อดีครับคุณกอล์ฟ ให้ผมพยายามติดต่อเบอร์นี้อีกครั้งไหมครับ เผื่อว่าเ้าของเบอร์นี้อาจจะรับสาย"
"ไม่ต้อง! เอาโทรศัพท์ไปเสียบสายไว้ที่เดิม แล้วก็เอามือถือของเล็กไปคืนเธอด้วย ฉันจะออกไปข้างนอกซักหน่อย ฝากดูแลความเรียบร้อยในโรงแรมด้วย แล้วก็อย่าลืมเอาเงินให้ธนู เพื่อปิดข่าวเื่ไอ้บ้านั่นด้วย เข้าใจไหม?"
"เข้าใจครับ" กอล์ฟเดินออกจากโรงแรมไปอย่างหัวเสีย ในขณะที่คิมขึ้นลิฟท์ตรงมายังห้องของเล็ก เขากดออดไป 2-3 ครั้ง แต่เล็กก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกมาเปิดประตูห้องให้ ทำให้คิมเริ่มใจไม่ดี คิมลงลิฟท์ตรงไปยังชั้นใต้ดิน เพื่อเอากุญแจสำรองของห้องมาเปิด เพราะเขากลัวว่าเล็กจะเผลอทำอะไรไม่ดีเข้า เเต่เเล้วทันทีที่เปิดประตูเข้ามาเหตุการณ์ที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น..สาเหตุที่เล็กไม่ยอมไปเปิดประตูให้คิมจะเป็เพราะอะไรนั้น ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
683
