ใน่เย็นที่เงียบสงัดจนมาสามารถได้ยินเสียงของสายลมเสียงของใบไม้ที่ถูกลมพัดผ่านไปในคืนนั้นมีสายตาจับจ้องไปที่สิ่งมีวิตขนาดเล็กอย่างแน่วแน่ เป็สายตาของเด็กชายที่พึ่งจะได้ออกหาอาหารเป็ครั้งแรกแววตาของเขานั้นมุ่งมั่น จับจ้องไปที่หมูป่าตัวหนึ่งที่กำลังเดินหลงทิศอยู่กลางป่าในมือของเด็กชายถือธนูขนาดใหญ่ ซึ่งไม่เหมาะกับขนาดตัวของเขาเสียเลยเด็กชายหยิบลูกธนูที่อยู่บนหลังของเขาและเล็งไปที่หมูป่าตัวนั้น ง้างสายธนูสุดแรงแขนทั้งสองข้างของเขาสั่น รอจังหวะให้หมูป่าตัวนั้นนิ่งที่สุดเพื่อที่จะไม่พลาดเป้า
เด็กชายง้างสายธนูอยู่ 10 วินาทีแขนทั้งสองข้างเริ่มควบคุมไม่ได้เค้าไม่ง้างได้นานกว่านี้แล้วจึงตัดสินใจยิงธนูไปทันที ลูกธนูที่ถูกยิงออกไปปักอยู่ที่ต้นไม้ห่างจากอยู่ป่าราว 2 เมตร หมูป่าใวิ่งหนีเข้าไปในป่าลึก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงของชายวัยกลางคนหัวเราะออกมาดังลั่นกลางป่าในคืนนั้น
“ลูกเล็งได้แม่นอย่างเหลือเชื่อเลยนะจิน” ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเดินออกมาจากหลังหินก้อนใหญ่พร้อมกันรอยยิ้มที่เอ็นดูลูกของเขา
เด็กชายยืนนิ่ง ใบหน้าเหนียมอายพร้อมกับพูดว่า “โธ่พ่อธนูใหญ่ขนาดนี้เด็กที่ไหนจะไปยิงไหว”
พ่อของจินเดินเข้าหาไปจินพร้อมกับลูบหัวอย่างเอ็นดู“วันหนึ่งหลังจากลูกโตขึ้นก็จะสามารถใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนกับพ่อเองแหละ”
“แล้วคืนนี้เราจะกินอะไรกันละครับพ่อ” จินถามพ่อเพราะว่าหมูป่าตัวนั้นหนีไปแล้ว
“ส่งธนูมาให้พ่อซิ” พ่อพูดขึ้นมา ส่วนจินนั้นก็ถอดซองธนูที่สะพายอยู่ด้านหลังพร้อมกับยื่นธนูไปให้พ่อ
พ่อรับธนูจากจินและหยิบลูกธนูขึ้นมาเขาหลับตา ยืนนิ่ง จินมองดูพ่อด้วยความสงสัยว่าพ่อของเขาทำอะไรเพราะว่าในบริเวณนั้นไม่มีสัตว์ชนิดใดอยู่เลย เวลาผ่านไปไม่ถึง 5 วินาทีพ่อของจินยกธนูขึ้นพร้อมกับเล็งไปที่แนวต้นไม้อันมืดมิด ทันใดนั้นพ่อลืมตาและยิงเข้าไปบริเวณที่เขาเล็งเอาไว้
“ไอหนู คืนนี้เรากินกระต่ายกันเถอะ” พ่อหันมาพูดกับจินพร้อมกับเดินไปยังแนวต้นไม้ที่ยิงลูกธนูออกไปจินงงแต่ก็วิ่งตามพ่อไปและพบว่ากระต่าย 1 ตัวถูกลูกธนูปักอยู่ “พ่อทำได้ยังไง!! พ่อรู้ได้ยังไงว่ากระต่ายอยู่ตรงนี้”
จินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นเป็ที่สุดพ่อก้มลงไปหยิบกระต่ายแล้วหันไปจิน
“เอาไว้ลูกพร้อมแล้วพ่อจะสอนให้นะ”
“ครับ” จินตอบรับด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับรับกระต่ายจากพ่อพลางะโโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจ
“กลับกันเถอะแม่กับน้องคงจะหิวกันแล้ว” พ่อพูดขึ้นพร้อมยื่นมือไปลูบหัวจินด้วยความเอ็นดูอีกครั้ง
ทั้งสองเดินออกจากป่าเพื่อกลับเข้าหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลจากป่ามากนัก
“กลับมาแล้ว” จินพูด
“เย้ พี่จ๋ามาแล้ว” เด็กน้อยตาโต หน้าตาหน้ารักหน้าชัง วิ่งเข้ามาโผลกอดจินด้วยความดีใจ
“ดูนี่สิจีน่ากระต่ายตัวเบ่อเร้อเลย”
“โอ้โหพี่จ๋าเป็คนจัดการเองเลยหรอ” จีน่าถามด้วยความตื่นเต้น ส่วนจินได้แต่แสยะยิ้มพร้อมกับพูดเสียงแ่ๆว่า“พ่อเป็คนจับมาได้น่ะ แฮ่ะๆ”
“แต่ว่านะอีกไม่นานพี่จะจับตัวที่ใหญ่กว่านี้มาให้จีน่าเอง”จินพูดด้วยความมั่นใจ ส่วนจีน่าก็ดีใจ พากันะโโลดเต้นอยู่อย่างนั้น
“จ้า จ้าส่งกระต่ายมาเดี๋ยวแม่จะทำอาหารเย็น ไปล้างเนื้อล้างตัวได้แล้ว”
“คร้าบบบ”จินตอบกลับแม่พร้อมกันนั้นพ่อก็เดินเข้ามาในบ้านพอดี
“เหนื่อยมั้ยคะ ที่รักไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวอาหารก็พร้อมแล้ว”
“จ้ะ”พ่อตอบพร้อมกับเดินไปจูบหน้าผากแม่เบาๆ และเดินไปพักผ่อน
เวลาผ่านไปราว1 สัปดาห์ ใน่รุ่งเช้าของหมู่บ้าน ทรีล่า ( Thila ) มีออค 1 ตัว บุกเข้ามาที่หมู่บ้าน ตัวของมันสูงราว 3 เมตร มันเข้ามาทำลายข้าวของทุกอย่างชาวบ้านต่างพากันวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด ทุกคนวิ่งกันชุลมุนและจู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งะโขึ้นมา
“ไปตามจีโน่มาเร็ว” ในระหว่างที่ออคทำลายหมู่บ้าน มันหันไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งหลบอยู่ในบ้านกำลังร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว มันเดินตรงไปที่บ้านหลังนั้นทันทีหวังที่จะฆ่าเด็กน้อยคนนั้นเสียมันใช้กระบองที่มันถืออยู่ ทำลายกำแพงบ้านด้านหน้าได้ในไม่กี่วินาทีมันจ้องไปที่เด็กน้อยคนนั้น ในมือยกขวานขึ้นมาพร้อมจะฟัน
“ฉึก”ลูกธนูพุ่งทะลุแขนของมันมันกรีดร้องด้วยความเ็ปพร้อมกับหันหน้าไปยังทิศที่ลูกธนูพุ่งมา
มันเปลี่ยนเป้าหมายทันที มันเดินตรงไปที่จีโน่หวังจะฆ่าเขาด้วยขวานในมือของมันจีโน่หยิบลูกธนูขึ้นมาหนึ่งดอก เล็งไปที่หัวของมันเพียงแค่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นลูกธนูพุ่งแหวกอากาศทะลุหัว มันสิ้นชีพทันที
ชาวบ้านทุกคนโห่ร้องอย่างสุดเสียงด้วยความดีใจมีเพียงชาย 2 คนที่มีสีหน้าเคร่งเครียด คนนึงคือจีโน่ อีกหนึ่งคือ ดามุสหัวหน้าหมู่บ้านผู้จะโกนให้ไปตามจีโน่มา
“ไม่เคยเกิดเื่แบบนี้มาก่อนออคไม่มีทางจะมาไกลถึงหมู่บ้านแห่งนี้ได้”
“ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่แต่ตอนนี้เรามาจัดการความเสียหายที่เกิดขึ้นก่อนเถอะ” ดามุสพูดขึ้นพร้อมเดินไปดูชาวบ้านบริเวณนั้น
เวลาล่วงเลยไปประมาณ1 เดือน มีรถม้ามาเยือนที่หมู่บ้านทรีล่า และไปจอดอยู่หน้าบ้านครอบครัวของจีโน่ชายฉกรรค์รูปร่างสูงใหญ่ กำยำ หนวดเคราถูกตัดแต่งอย่างสวยงามเครื่องแต่งกายของเขาดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดาลงมาจากรถม้าคันนั้น
“รออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวชั้นมา”
เขาเดินไปที่หน้าประตูและเคาะมันประตูถูกเปิดออกพร้อมรอยยิ้มของหญิงสาวที่สวยราวกับรูปสลัก
“ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ กาซัล”
“นั่นสินะ เรโอน่าขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย”
“เชิญเลย คงจะมีธุระกับจีโน่สินะคะแต่ว่าตอนนี้เขาออกไปล่าสัตว์กับจินน่ะ เข้ามานั่งดื่มชาก่อนเถอะ”
“กลับมาแล้ว แม่ครับวันนี้ผมล่ากระต่ายได้ด้วยล่ะ” เสียงของจินดังมาจากนอกบ้านในขณะที่เขาเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับพ่อของเขา จินเห็นกาซัลนั่งดื่มชาอยู่
“คุณลุงเป็ใครครับ”
“ไม่เจอกันนานเลยนะ กาซัล เกือบ 10ปีแล้วสินะ”
“ลูกเอากระต่ายไปให้แม่ก่อนเถอะ”
“ครับพ่อ”
“การที่คนระดับนายเดินทางมาไกลขนาดนี้คงมีเื่อะไรเกิดขึ้นใช่มั้ยกาซัล”
“นั่งก่อนเถอะเดี๋ยวชั้นจะเล่าลายละเอียดให้ฟัง”
หลังจากล้างเนื้อล้างตัวเรียบร้อยจินเดินไปยังไปยังห้องนอนของจีน่า
“ตื่นได้แล้วเ้าเด็กขี้เซา”
“พี่จ๋า ข้าวเสร็จหรือยัง?”
“ไอเ้าเด็กนี่ ตื่นมาก็หิวเลยนะ”
“มาเรียกหนูเด็ก ตัวเองโตตายแหละแบร่”
ทั้งสองเดินไปยังโถงใหญ่เตรียมทานมื้อเย็นจีน่าเห็นกาซัลคุยกับพ่อของตนนั่งอยู่
“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณลุงเป็ใครหรอคะ”
“สวัสดีสาวน้อยลุงเป็เพื่อนของพ่อกับแม่หนูน่ะ”
“ทานข้าวกันก่อนเถอะ” เรโอน่าพูดขึ้นพร้อมกับยกสำรับอาหารที่ตระเตรียมไว้ไปที่โต๊ะอาหาร
“คุณลุงเป็เพื่อนกับพ่อกับแม่มานานหรือยังครับ” จินถามขึ้นหลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย
“อืม ลุงเองก็ไม่แน่ใจนักแต่น่าจะประมาณ 21 ปีละมั้ง”
“โหอย่างนี้ลุงก็อยู่กันพ่อกับแม่ั้แ่เด็กเลยน่ะสิ”
“ใช่แล้วล่ะพวกเราเคยออกผจญภัยด้วยกันน่ะ”
“จริงหรอครับ! เล่าให้ฟังบ้างสิ พ่อกับแม่เค้าไม่ยอมเล่าเื่สมัยก่อนให้ผมฟังเลย”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าถ้าพ่อกับแม่ยังไม่เคยเล่า ลุงเองก็พูดอะไรมากไม่ได้หรอกนะจิน แต่ลุงบอกได้เลยพ่อกับแม่หนูน่ะไม่ใช่คนธรรมดา”
“หยุดเลยเราออกไปคุยกับข้างนอกเถอะ ลูกๆ ก็ช่วยแม่เค้าทำความสะอาดด้วยล่ะ”
“คร้าบ / ค่า”
“ฮิฮิ มาเถอะจ้ะจีน่าต้องช่วยแม่ล้างจานด้วยนะ”
“รับฉาบค่า”ทุกคนต่างยิ้มให้กับความน่ารักของเรโอน่าหลังจากนั้นจีโน่และกาซัลเดินออกไปที่หน้าบ้าน
“เด็กๆเหมือนนายกับเรโอน่ามากเลยนะ โดยเฉพาะจิน อย่างกับถอดแบบนายมาเลย”
“หึ ชั้นรู้ โดยเฉพาะความหล่อเ้าเด็กนั่นได้ชั้นไปเต็มๆ ฮ่า ฮ่า”
“......”
“อะแฮ่ม เข้าเื่เถอะ”
“นายได้ยินข่าวเกี่ยวกับมอนเตอร์บุกเมือง่นี้บ้างมั้ย”
“ไม่ใช่แค่ได้ยิน เมื่อ 1เดือนก่อนจู่ๆก็มีออคบุคมานี่ที่เหมือนกัน ยังโชคดีที่มาแค่ตัวเดียว ไม่งั้นอาจจะมีคนเจ็บตายแน่”
“หลุดมาถึงนี่เลยงั้นรึ”
“หมายความว่ายังไง”
กาซัลยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดต่อว่า
“ประมาณ 2 เดือนที่แล้วนักผจญภัยในกิลของชั้นกลับมาจากทำภารกิจ ตอนที่กำลังรายงานเสร็จสิ้นภารกิจพวกเขาเล่าว่าจำนวนมอนเตอร์แรงค์ต่ำมันดูเยอะผิดปกติ ชั้นคิดว่าคงเป็แค่เหตุบังเอิญเลยไม่ได้ถามรายละเอียดเพิ่มเติมมากนักแต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีข่าวลือว่ามีคนเห็นฝูงออครวมกันเป็กลุ่มใหญ่น่ะ”
“ใหญ่ขนาดไหน”
“จำนวนไม่แน่ชัด แต่คาดว่าประมาณ100 ตน”
“เป็ไปไม่ได้”
“ถูกต้องโดยปกติแล้วออคจะรวมตัวอย่างมากก็แค่ 3 – 4 ตน นี่ไม่ใช่เื่ปกติแล้วที่ชั้นมาที่นี่เพราะชั้นอยู่ในระหว่างสำรวจพื้นที่เพื่อหาว่าพวกมันรวมตัวกันอยู่ที่ไหนจนเดินทางมาใกล้หมู่บ้านของนาย”
“ไม่น่าล่ะถึงมีออคหลุดมายังหมู่บ้านแห่งนี้ เื่นี้ต้องมีเื้ัแน่นายระวังตัวหน่อยนะกาซัล”
“นายก็ด้วยนะ่นี้สถานการณ์เริ่มแปลกขึ้นไปทุกที จะทำอะไรก็ระมัดระวังหน่อย”
หลังสิ้นคำพูดกาซัลขึ้นรถม้าที่จอดรอเขาอยู่เพื่อเดินทางกลับไปยังกิลนักผจญภัย
ในระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวงกาซัลพบรอยเท้าของฝูงมอนเตอร์จำนวนมากมุ่งหน้าไปที่เมือง เขารีบสั่งให้คนขับรถม้าเร่งความเร็วสูงสุดเมื่อกาซัลไปถึง เมืองหลวงถูกมอนเตอร์โจมตีอย่างรุนแรง จำนวนมอนเตอร์มากถึง 100 ตัว ทั่วทั้งเมืองถูกทำลายเกือบครึ่งหัวหน้าองครักษ์ กีมัส ได้รับมอบหมายให้เป็แนวหน้าในการสู้รบเพื่อปกป้องเมืองหลวงจากการทำลายของมอนเตอร์ กิมัส หัวหน้าองครักษ์ประจำเมืองและทหารของเขาได้ใช้กำลังในการต่อสู้กับมอนเตอร์แต่สิ่งที่พวกเขาไม่สามารถคาดคิดได้เกิดขึ้นมอนเตอร์ทำลายสิ่งของอย่างไม่มีวันสิ้นสุด การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างดุเดือดเหล่าทหารของกิมัสเสียชีวิตจำนวนมากเมื่อพยายามปกป้องเมืองและชาวบ้าน กาซัลที่เห็นดังนั้นพุ่งทะยานจากรถม้าเข้าร่วมการต่อสู้ทันที ในขณะเดียวกัน ทรีล่าก็ถูกโจมตีเช่นกันแม้จำนวนมอนเตอร์ไม่เยอะ แต่ด้วยความที่เป็หมู่บ้านเล็กๆอีกทั้งทรีล่าเป็หมู่บ้านที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง การที่จะมีกำลังเสริมนั้นไม่มีทางเป็ไปได้เลย
คนที่พอจะต่อสู้ได้มีเพียงจีโน่ และเขาเป็คนเดียวที่เตรียมตัวมาก่อนเหตุการณ์เกิดขึ้นด้วยความสามารถในการต่อสู้ที่เก่งกาจและเป็ผู้มีประสบการณ์จากในอดีตเขาหยิบธนูและดาบสั้น ออกไปที่หน้าหมู่บ้านทรีล่าที่ถูกโจมตีโดยมอนเตอร์ เมื่อเขาเผชิญหน้ากับมอนเตอร์ที่โจมตีหมู่บ้านทรีล่าเขาใช้ความชำนาญของตนในการปลดปล่อยธนูและดาบสั้นออกมาต่อสู้จีโน่ต้องเผชิญหน้ากับฝูงมอนเตอร์จำนวนมากแต่เขายังมีความสามารถในการต่อสู้มากพอที่จะเอาชนะฝูงมอนเตอร์ที่จำนวนไม่เยอะมากนักโดยใช้ธนูและดาบสั้นเป็อาวุธในการต่อสู้ ซึ่งเป็อาวุธที่เขาได้ใช้มาตลอดชีวิตของเขาโดยจีโน่มีความเฉียบแหลมและมีเทคนิคในการใช้ธนูและดาบสั้นเพื่อเอาชนะฝูงมอนเตอร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพนอกจากนี้เขายังมีความเร็วและความแม่นยำที่สูง จีโน่สามารถรับมือกับฝูงมอนเตอร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างไรก็ตาม ด้วยความที่ต้องต่อสู้เพียงลำพัง ชาวบ้านที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้เท่ากับเขาเสียชีวิตรับาเ็จากการโจมตีของมอนเตอร์ไปจำนวนหนึ่งในขณะนั้น จิน จีน่า และ เรโอน่า และชาวบ้านคนอื่น วิ่งหนีไปที่ด้านหลังของหมู่บ้านแต่ถูกออค จำนวน 5 ตัวเข้ามาขวางทางไว้
“ทุกคนวิ่งมาข้างหลังชั้น” เรโอน่าะโขึ้นพร้อมกับร่ายเวทย์มนต์ “Wind Blade” ทันใดนั้นก็มีคมมีดแห่งสายลมพุ่งไปตัดหัวของออคในทันที ออค 3ตนถูกตัดหัวด้วยเวทย์มนต์ของเรโอน่า ส่วนอีก 2ตนที่เหลือวิ่งปรี่เข้ามาเพื่อที่จะฆ่าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น มันวิ่งตรงไปหาเรโอน่าที่กำลังร่ายเวทย์อีกครั้งแต่ก็ไม่ทัน
“WindBlade” เวทย์มนต์ถูกร่ายอีกครั้ง พวกมันถูกตัดหัวในทันที
ในระหว่างนั้นจีโน่ก็สามารถจัดการฝูงมอนเตอร์ได้ทั้งหมดแต่ก็ไม่สามารถปกป้องทุกคนได้ ชาวบ้านบางคนเสียชีวิตจากการถูกโจมตีในครั้งนี้
จบตอนที่ 1.
1K
![[จบ] เก้าพี่น้องเลี้ยงซาลาเปาสุดแสบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665036869_61001246.webp)
