Call me the best chef เรียกผมว่าสุดยอดเชฟ

“ใจเย็นๆไดสุเกะ ข้ารู้แล้ว” เจ้าอาวาทพูดออกมาอย่างสงบ

“เอ๋ ท่านรู้หรอครับว่าเกิดอะไรขึ้น” ไดสุเกะถามอย่างสงสัย

“เหล่าๆน้องของเจ้าอยู่ข้างในแล้วเจ้าตามพวกเขาไปและแอบกันดีๆเมื่อจบเรื่องแล้วข้าไปหาเจ้าเอง” เจ้าอาวาทพูดออกมาขณะชี้เข้าไปในวัด

“ครับผม ขอบคุณท่านมาก” ไดสุเกะโค้งคำนับเจ้าอาวาทและเดินเข้าไปข้างใน

“หืม” ใบหน้าเจ้าอาวาทพลันจริงจังขึ้นมา ขณะที่ไดสุเกะเดินหายเข้าไปในวัด

พระทุกคนที่อยู่รอบๆก็ได้แสดงใบหน้าจริงจังออกมา ทุกคนต่างถืออาวุธขึ้นมาทีละคน ทีละคน จนครบทุกคน

“เรื่องราวในครั้งนี้เป็นพวกเราที่ก่อ ขึ้นมาเอง เราจะไม่ให้ผู้อื่นมาแบกรับแทนเรา” เจ้าอาวาทพูดออกมาเสียงดัง

“เฮ้” พระทุกคนต่างโห่ร้องออกมา

“นี่มันอะไรกัน จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ไดสุเกะได้ยินเสียงเขาก็สงสัย

ในห้องๆหนึ่ง

“แกร๊ก แกร๊ก” ไดสุเกะเดินเข้ามาในห้อง

“พี่ไดสุเกะ” เหล่าน้องๆร้องเรียกออกมา

“พี่มีอะไรเกิดขึ้นด้านนอกงั้นหรอ” โทยะถามออกมาขณะมองไปที่ไดสุเกะที่ร่างกายมีแต่เหงื่อไหลออกมา

“อืม ไม่มีอะไรหรอก พวกเจ้าไม่ต้องกังวล พี่ชายคนนี้จะอยู่ปกป้องพวกเจ้าเอง” ไดสุเกะยิ้มแล้วพูดออกมา

“พี่ชายเยี่ยมที่สุด” มิกิและเซนะยิ้มแล้วเข้าไปกอดพี่ชายของเธอ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แน่นอนอยู่แล้วก็เป็นพี่ของพวกเราซะอย่าง” อากิโตะหัวเราะแล้วพูดออกมา

มีแต่โทยะ อากิโตะ และโคโมเอะเท่านั้นที่รู้ว่าไดสุเกะนั้นปกปิดความจริงเอาไว้แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา

ด้านนอกวัด

“เจ้าพวกกลุมกบฏอิคโค อิคิพวกเจ้ายอมจำนนต่อเราจอมารฟ้าผู้นี้แต่โดยดี ข้าสัญญาว่าแม้พวกเจ้าจะตายข้าก็ไว้ชีวิตพวกชาวบ้านที่อาศัยอยู่บนภูเขาแห่งนี้ หากเจ้าไม่ยอมข้าจะเผาทำลายทุกอย่างบนเขาลูกนี้ให้สิ้นซาก” นักรบโอวาริผู้ส่งสารพูดออกมาขณะเปิดอ่านข้อความให้เหล่าพระนักสู้ทุกคนฟัง

“ชวิ้ง” หลังจากผู้ส่งสารพูดจบหัวของเขาก็ล่วงลงจากคอของเขาทันที

“ไปเอากล่องมาใส่หัวนี้” เจ้าอาวาทพูดขึ้นมา หลังจากที่วาดดาบใส่ผู้ส่งสาร

“ครับ” พระนักสู้คนหนึ่งได้หยิบกล่องสีเหลี่ยมออกมาใส่หัวของผู้ส่งสารในทันที

“พะ พวกเจ้า คิดทำอันใด” พรรคพวกคนส่งสารอีกคนหนึ่งพูดออกมาอย่างเกรงกลัวพระพวกนี้ เพราะเพื่อนของเขาเพิ่งถูกตัดหัวไปเขาจะไม่กลัวได้อย่างไร

“นำกล่องนี้ไปให้โนบุนางะบอกมันว่าข้าผู้นำเหล่าพระนักรบจะไม่ยอมจำนนต่อมัน” เจ้าอาวาทพูดออกมาขณะโยนกล่องใส่หัวไปเบื้องหน้าทหารโอวาริที่ยืนอยู่

“ตึก ตึก ตึก” ทหารคนนั้นหยิบกล่องและวิ่งลงเขาในทันที

สถานที่ตั้งค่ายของทหารโอวาริ

“เจ้าพวกกบฎพวกนั้นไม่คิดยอมรับความเมตตาจากเราก็ดีในเมื่อพูดด้วยวาจากันไม่รู้เรื่องข้าก็จะเผาทำลายพวกมันให้สิ้นซากด้วยเพลิงความโกรธของจอมมารฟ้าผู้นี้” โนบุนางะในชุดนักรบพูดขึ้นมาอย่างโหดเหี้ยม

ในการทำสงครามกวาดล้างสำนักสงฆ์ของกลุ่มกบฏอิคโค อิคิ โนะบุนะงะสั่งการให้กองกำลังทหารจำนวนมากกว่า 30,000 นาย เข้าโอบล้อมเทือกเขาฮิเออันก่อนจะตีโอบตะลุยขึ้นไปยังวัดซะกะโมะโตะ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักสงฆ์ของอิคโค อิคิ และเป็นจุดศูนย์กลางของพระนักรบ และการกวาดล้างพระนักรบในครั้งนี้เองที่โนะบุนะงะได้แสดงความโหดร้ายออกมาอย่างชัดเจน เขาออกคำสั่งให้ฆ่าทุกคนที่อาศัยอยู่บนเทือกเขาฮิเออันจนหมดสิ้น ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงหรือเด็กทารก สั่งให้กองกำลังทหารของตน เผาทำลายบ้านเรือนทุกหลังจนวอดวาย และให้กองกำลังทหารของเขาบุกโจมตีพระพุทธสถานแห่งอื่น ๆ ที่มีทีท่าว่าจะก่อการกบฏต่อเขา

ขณะที่กองกำลังของโนบุนางะเข้ามาใกล้ๆกับวัดซะกะโมะโตะ

“โทยะ อากิโตะ โคโมเอะ มิกะ เซนะ พวกเรามาเล่นซ่อนแอบกันเถอะ” ไดสุเกะที่เห็นท่าไม่ดียิ้มแล้วพูดออกมา

“พี่ไดสุเกะ” โทยะเห็นไดสุเกะมีสีหน้าแปลกเขาก็อดรู้สึกไม่ดีไม่ได้

“แกร็กๆ” ไดสุเกะเปิดประตูลับใต้พื้นห้องตามที่เจ้าอาวาทบอกขึ้นมา

“ทุกคนเข้าไปแอบในนี้กัน ส่วนพี่จะนับ1ถึง10 หลังจากพี่นับถึง10แล้วทุกคนไม่สามารถพูดออกมาได้ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรขึ้นมาก็ห้ามส่งเสียงเข้าใจไหม” ไดสุเกะยิ้มให้กับมิกิและเซนะขณะบีบแก้มของพวกเธอเบาๆ

“อืม” เด็กทั้งสองพยักหน้าให้ไดสุเกะพวกเธอคิดว่าไดสุเกะจะเล่นกับพวกเธอจริงๆ

ขณะที่ไดสุเกะส่งเด็กหญิงทั้งสองเข้าไปในห้องลับแล้วเขาก็หันไปทางคนที่เหลทอ

“ไม่น่ะ พี่ไดสุเกะผมจะอยู่กับพี่” โทยะพูดออกมาขณะน้ำตาของเขาเริ่มไหล

“ไม่ได้แกเป็นพี่แกต้องอยู่ดูแลน้องๆที่เหลือแทนฉัน” ไดสุเกะพูดออกมาอย่างเด็ดขาด

“พี่งั้นผมจะอยู่กับพี่แทนโทยะเอง” อากิโตะพูดออกมาขณะที่เขาทำหน้าตาที่มุ่งมั่น

“ไม่ได้แกยังเด็กเกินไป” ไดสุเกะหาข้ออ้างบอกปฎิเสธอากิโตะ

ในขณะที่โคโมเอะกำลังจะพูด เธอก็ถูกห้ามโดยไดสุเกะ

“พวกเจ้าทุกคนต้องอยู่ต่อไปเพื่อดูแลมิกะและเซนะคอยดูแลกันและกันและเติบโตอย่างแข็งแรงไปพร้อมๆกันพี่จะคอยปกป้องพวกเจ้าเอง” ไดสุเกะพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มออกมาขณะที่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเขา

“พี่ไดสุเกะ ข้าไม่อยากจากพี่ไป” โทยะที่อยู่กับไดสุเกะร้องไห้ออกมาขณะเข้าไปกอดไดสุเกะ

“นี้คือความโหดร้ายในสงครามข้าที่เป็นพี่ชายของพวกเจ้าและเป็นหัวหน้าครอบครัวข้ามีหน้าที่ปกป้องพวกเจ้า จงไปจงเข้าไปในห้องลับ ข้าจะปกป้องประตูทางเข้านี้เอง” ไดสุเกะได้พาน้องๆทั้งสามคนเข้าไปในห้องลับ

โคโมเอะ โทยะ และ อากิโตะทั้งสามได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้เพื่อไม่ให้มิกิและเซนะสงสัย

“เอี๊ยดด” ไดสุเกะปิดประตูทางเข้าพร้อมกับเอาข้าวของมากั้นประตูทางเข้าเอาไว้

ด้านนอกวัดเหล่าขุนพลของโนบุนะงะได้ฝ่าเข้ามาในวัดพร้อมโยนคบเพลิงเข้าที่พักต่างๆเพื่อเผาทำลายทุกอย่างตามที่ได้รับคำสั่งจากโนบุนะงะ

“เผาทุกอย่างและฆ่าทุกคนจะไม่มีใครรอดไปจากที่นี้ได้” ขุนพลในชุดเกราะซามูไรพูดออกมาเสียงดัง

“เฮ้” เหล่าทหารที่เหลือก็โห่ร้องออกมาด้วยความฮึกเฮิม

“ท่านขุนพลพบผู้รอดชีวิต1คนครับ” นายทหารเดินเข้ามารายงาน

“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่มีผู้รอดชีวิต มันหนีไปที่ใดแล้ว” ขุนพลพูดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

“ไม่ครับ มันไม่ได้หนีแต่มันยังคงอยู่ในห้องๆหนึ่งครับ มันไม่ยอมออกมาเลยแม้แต่ก้าว ไม่ว่าพวกเราจะฟันแทงมันเท่าไหร่ชายคนนั้นก็ไม่มีท่าทีจะหนีหรือหวาดกลัวพวกเราแม้แต่น้อยเลยครับ” นายทหารรายงานออกมาเขารู้สึกชื่นชมชายหนุ่มผู้ไม่ยอมแพ้

“พาข้าไปดู” ขุนพลพูดออกมาและเดินตามนายทหารขึ้นทันที

ทันใดนั้นเอง

“ออกไปจากที่นี้ซะ ไอพวกสารเลว” ชายหนุ่มผู้ที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลตะโกนออกมาขณะที่เลือดสดๆของเขาไหลลงมาบนพื้นเขายังคงหยิบดาบฟาดฟันเหล่าทหารที่ย่างกรายเข้ามาในห้องนี้

“นี่มันหมาบ้าอะไรกัน” ขุนพลตกใจกับภาพที่เห็น

ชายหนุ่มคนหนึ่งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเข่นฆ่าเหล่าทหารของเขาไปไปเป็นสิบ

“ดูเหมือนแกจะปกป้องผู้คนที่แกหลบซ่อนเอาไว้สินะ” ขุนพลพูดขึ้นมา เขาเคยเจอเหตุการณืแบบนี้มาแล้วแต่ไม่เคยเจอชายหนุ่มแบบนี้มาก่อน

“ออกไปจากที่นี้ซะ เจ้าพวกสารเลว” ไดสุเกะไม่มีสติแล้วตอนนี้เขาพูดได้แค่ประโยคเดียวทั้งนั้น เขายืนฟาดดาบไปทั่วแบบไม่สนใจชีวิตเขาคิดเพียงแค่จะปักหลักอยู่แบบนี้จนกว่าเขาจะตายเพื่อปกป้องเหล่าน้องๆของเขา

“ตายซะ” ขุนพลพุ่งเข้าไปฟาดดาบใส่แขนของไดสุเกะ

“ตุบ” แขนของไดสุเกะหล่นลงบนพื้นทันที

แต่ว่า

“ปัง” ไดสุเกะใช้มืออีกข้างฟาดดาบสวนกลับไปที่ขุนพลคนนั้น

“เหอะ เจ้านี่มันหมาบ้าชัดๆ” ขุนพลได้กระโดดออกมาเพื่อหลบดาบ

“ออกไปจากที่นี้ซะ เจ้าพวกสารเลว” ไดสุเกะยังคงตะโกนแล้วใช้มือที่เหลืออยู่ข้างเดี่ยวฟาดฟันที่อากาศที่ไม่มีใคร

“พวกเจ้าเผ่ามันซะ หากมันอยากอยู่ในห้องก็ให้มันอยู่ซะ โยนคบไฟเข้าไปในห้องและเผาพวกมันให้เป็นจุล” ขุนพลสั่งออกมา

“ครับ” เหล่าทหารกว่าร้อยคนได้พากันโยนคบเพลิงในมือเข้าไปในห้องที่ไดสุเกะอยู่

“ออกไปจากที่นี้ซะ เจ้าพวกสารเลว” ไดสุเกะเห็นท่าไม่ดีเขารีบพยายามดับไฟทันที

แต่ว่า

“ฉึก” มีดาบเล่มหนึ่งแทงเข้ามาที่หน้าอกของเขา

“ตายซะเจ้าหมาบ้า” ขุนพลได้ลอบแทงไดสุเกะขณะที่เขาก้มลงดับไฟ

“อ๊อกกก” ไดสุเกะพ่นเลือดออกมากองใหญ่

“ไป” ขุนพลพูดกับเหล่าลูกน้องเมื่อมั่นใจว่าไดสุเกะไม่รอดแล้ว เขาพาทุกคนลงจากเขาไปรายงานโนบุนางะ

ที่ห้องลับใต้ดิน

ชายหญิงทั้งห้านั่งกอดกันพวกเธอได้ยินทั้งหมดทั้งห้าคนร้องไห้ออกมา

“แปะ แปะ” รอยเลือดของไดสุเกะไหลลงมานากเพดานห้องและหยดลงมาที่พื้น

“พี่ไดสุเกะ ฮือ ฮือ” ทุกคนคนร้องไห้ออกมาทันที

“จงอย่าร้องไห้” เสียงไดสุเกะลอดผ่านแผ่นไม้เข้ามา

“พี่ไดสุเกะแข็งใจเอาไว้” โทยะพูดขึ้นขณะพยายามดันประตูห้องลับเปิดออกแต่ไร้ประโยชน์เพราะประตูด้านนอกถูกล๊อคไว้แน่นหนาโดยไดสุเกะ

“โทยะ” เสียงไดสุเกะลอกผ่านแผ่นไม้เข้ามา

“พี่ไดสุเกะ” โทยะตอบกลับ

“เจ้าอย่ากินแต่เนื้อล่ะเจ้าจงหัดกินผักด้วยเจ้าจะได้สารอาหารที่ครบถ้วน” ไดสุเกะพูออกมาอย่างเบาๆ

“ฮือ ฮื ฮือ” ทุกคนร้องไห้โหออกมา

“อากิโตะ” ไดสุเกะพูดออกมาเบาๆ

“ครับ พี่ไดสุเกะ” อากิโตะตอบกลับ

“เจ้าเป็นคนฉลาดเจ้าต้องเรียนหนังสือเยอะๆเพื่อที่จะได้มีงานดีๆทำจะได้ดูแลเหล่าพี่น้องได้” ไดสุเกะพูดออกมา

“ครับ” อากิโตะตอบรับทั้งน้ำตา

“โคโมเอะ” ไดสุเกะพูดออกมา

“พี่ไดสุเกะ” โคโมเอะตอบเขา

“เจ้าต้องดูแลน้องสาวทั้งสองคนให้ดีๆให้พวกเธอได้เติบโตมาแข็งแรงและสวยงามเหมือนเจ้าให้ได้ล่ะ ข้าจะได้มีเรื่องคุยกับคนอื่นๆว่าเหล่าน้องน้องของข้าเก่งกันแค่ไหน” ไดสุเกะพูดออกมาขณะที่เลือดและน้ำตาไหลนองไดสุเกะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดใดๆขณะที่เขาพูดเขายิ้มอย่างยินดีอย่างน้องเขาก็สามารถปกป้องน้องๆของเขาได้

“ข้าขอโทษที่ไม่สามารถดูแลพวกเจ้าไปมากกว่านี้ได้...” ไดสุเกะพูดไม่ทันจบเขาก็ขาดใจตาย

“ฮือออ ฮืออออออ” เหล่าน้องชายน้องสาวของไดสุเกะร้องไห้ออกมามาเสียงดันลั่น ทุกคนนึกถึงครั้งแรกที่เขาพบกับไดสุเกะครั้งแรก มีคำๆหนึ่งที่ไดสุเกะมักจะพูดกับทุกคนเหมือนกันนั้นก็คือ

“เจ้ามาเป็นเป็นน้องของข้าไหมล่ะ ต่อไปนี้ข้าจะดูแลพวกเจ้าเอง” นี้เป็นคำพูดที่เขาพูดกับทุกคน

“ฮืออออ พี่ชายคนโกหก” มิกะกับเซนะตะโกนออกมาขณะร้องไห้

“ข้าขอโทษ” ไดสุเกะที่เป็นวิญญาณพูดออกมาขณะเฝ้ามองน้องๆของเขา

"วิ้งง" ทันได้นั้นก็มีแสงสีดำปรากฎขึ้น

เหล่าพี่น้องทั้ง5ก็หายตัวไป