ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

หลังจากพวกเราปราบเจ้าจรเข้ยักษ์ ไคโด หนึ่งในขุนพลปีศาจเพื่อขจัดภัยให้มนุษย์ไปแล้ว อาราเอลก็เสนอตัวว่าจะไปช่วยผมต่อ ในขณะที่ซีบรา กับ มาเฟลก้า นำคนบาดเจ็บกลับสู่เมือง และผมก็บอกแผนการทั้งหมดให้อาราเอล อัศวินมังกรฟัง

ดังนั้น อาราเอล และผม จึงนำทหารประมาณ 100 นายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ รีบเดินทางไปที่หมู่บ้านทันที ทว่า.....ระหว่างทางที่จะไปนั้น
ดอกลิลลี่โรเดี้ยน ที่ปลูกอยู่ข้างทางแถวนั้นได้ส่งกลิ่นหอมออกมา มันจะทำให้คนที่สูดดมเห็นภาพหลอน อยู่ๆผมก็รุ้สึกว่าตัวเองไปอยู่ในอีกสถานที่หนึ่ง มันต้องเป็นภาพหลอนแน่ๆ มันเป็นตอนกลางคืนในบ้านของพ่อผม และภาพแม่ที่ถือมีดทำครัวก็ปรากฏ แม่ที่ดูโหดร้ายราวกับแม่มด แต่ผมสังเกตได้ว่านัยต์ตาของแม่เลื่อนลอยราวกับถูกสะกดจิต และแม่กำลังเดินเข้ามาเอามีดจ้วงแทงผม
อาคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
ความเจ็บปวดที่เหมือนจริงนี่มันอะไร ผมเห็นเลือดของตัวเองไหลออกมาเจิ่งนองราวกับน้ำ แล้วผมก็ล้มลง หายใจรวยริน และกำลังจะตาย แต่ในตอนนั้นเองก็ได้มีแสงสีแดง พุ่งเข้าไปเผาทำลาย ดอกลิลลี่โรเดี้ยน ใช่แล้ว มันเป็นพลังของภูตไฟ ข้ารับใช้ของอัศวินมังกร
" ตื่นเร็ว ริวจิ นั่นมันภาพดวงตานะ " อาราเอลกล่าว เขาสังเกตเห็นอาการผิดปรกติของทหารบริเวณโดยรอบที่สูดดมกลิ่นของ ดอกลิลลี่โรเดี้ยน เลยรีบมาช่วยผมก่อนเป้นคนแรก เพราะหากผมตายไป นอร์นจะเสียใจ
ผมมองดูบริเวณโดยรอบ ทหารต่างๆที่ตามมาด้วยต่างชักดิ้นชักงอน้ำลายฟูมปากตายไปหลายคน มันเป็นกับดักของชิอะจังนั่นเอง เพื่อป้องกันไม่ให้แผนการรั่วไหล และถ้าภารกิจของเธอสำเร็จ อาณาจักร โปปุรอน กับ อาณาจักรออโดนอสก็จะต้องทำสงครามกันอีกครั้ง ผมรีบกล่าวขอบคุณอาราเอลในทันที
"ขอบใจมาก อาราเอล " ผมกล่าวด้วยความซึ้งใจ ถ้าเรื่องนี้จบลงเราอาจได้เป็นสหายกัน แต่อาราเอลจะยอมหรือเปล่านั้นผมก็ไม่รู้
หลังจากพวกเราเผาดอกลิลลี่โรเดี้ยนจนหมดแล้ว ทางเข้าหมู่บ้านก็เปิดออก อาราเอลรีบย่ำเท้านำหน้าผมไป แม้เขาจะใส่เสื้อเกราะหนักทั้งตัวก็ตาม
จ๋อมแจ๋ม จ๋อมแจ๋ม ลำธารเลือดที่เกิดจากเนื้อมนุษย์หลายร้อยคนนอนกองทับกันอยู่ในหมู่บ้าน และกลิ่นสาปคนตายโชยมาแต่ไกล ทำให้พวกเรารุ้ว่ามาช้าเกินไป ช้าเกินกว่าที่จะช่วยชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ได้
เคร้ง เคร้ง เสียงดาบกับกระบองปะทะกันมาแต่ไกล อาราเอลจึงมุ่งหน้าไปทางนั้น เมื่อไปถึงเขาก็ต้องตกใจที่เห็นชายคนหนึ่ง เลือดท่วมตัวกำลังต่อสู้ กับ หญิงคนหนึ่งที่ขี่ สุนัขขนสีเงินอยู่ ใช่แล้ว อาสึกะ กำลังสู้กับ ชิอะจังอยู่นั่นเอง และข้างหลังของอาสึกะนั้นเอง ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่
" องค์หญิง จีร่า ? " อาราเอลกล่าวด้วยเสียงอันดัง ในสายตาของเขาถึงแม้อาสึกะจะตายไปก็ไม่เป็นไร ขอเพียงช่วยองค์หญิงน้อยจีร่าไว้ได้ก็พอ ดูจากรุปการแล้ว คณะขององค์หญิงจีร่าคงมาเยือนหมู่บ้านนี้เพื่อหาเสียง เพราะเธอเป็นตัวเก็งในการถูกคัดเลือกให้เป็นเลาห์คอน แห่งออโดนอส เพราะตอนนี้อาณาจักรออโดนอส ว่างตำแหน่งกษัตริย์อยู่
"อาสึกะ " ผมตะโกนสุดเสียงออกไปแล้วรีบวิ่งสุดแรง ไปคว้าอาสึกะที่กำลังล้มลง เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อช่วยองค์หญิงน้อย
" ริวจิคุง? " อาสึกะในอ้อมแขนผมพูดราวเสียงกระซิบ เขากำลังจะตาย ผมต้องรีบช่วยแล้ว ผมรีบใช้เวทย์ฮีลทันที และพลังของเวทย์ฮีลของผมก็ทำให้ ชิอะจังตกใจไม่น้อยถึงกับกล่าวว่า
" นี่สามีสุดที่รักของชั้น ไปทำอะไรมาคะ เวทย์ฮีลถึงได้Lv.max " ชิอะจังพูดทีเล่นทีจริงก่อนจะเป่านกหวีดให้ สุนัขป่า และคนจากลัทธิแม่มดนับสิบเข้าโจมตีอาราเอล แต่อาราเอลนักรบมังกร ก็สามารถจัดการพวกมันได้อย่างไม่ยากเย็น
" คนอะไรหน้าด้าน ถึงกับเรียกชายที่เป็นแฟนของหญิงอื่นว่าสามี " อาราเอลกล่าว ก่อนโยนองค์หญิงน้อย จีร่าให้ ฟาโก้ ที่วิ่งติดตามมาอยู่ไม่ไกล และการดวลของอาราเอลกับ ชิอะจัง ก็เริ่มต้นขึ้น ภายใต้พระอาทิตย์ที่เริ่มฉายแสงออกมา
เคร้ง ดาบกับกระบองปะทะกัน เสียงดังสนั่น แต่ในขณะที่ชิอะจัง พลิกกระบอง อาราเอล ก็กระแทกเธอด้วยโล่มังกร ทั้งสองสูสีกันมากถ้ามองจากตาเปล่า แต่ความจริงแล้วถ้าอาราเอลไม่ได้บาดเจ็บอยู่คงจะชนะ ชิอะจังไปแล้ว
1ชั่วโมงต่อมา......การต่อสุ้ใกล้สิ้นสุด
" 55555+ " ชิอะจังหัวเราะ ก่อนจะขี่สุนัขป่าวิ่งถอยหลังไป ยกนี้เราชนะ และขัดขวางการยุแยงให้เกิดสงครามของลัทธิแม่มดไว้ได้ เมื่อ ชิอะจังไปไกลแล้ว อาราเอลก็ทรุดลง มีเลือดไหลออกมาจากชุดเกราะของเขา เพราะแรงกระแทกเมื่อกี้ทำให้แผลเก่าของเขาเปิด
"ท่านอาราเอล " ฟาโก้ทหารคนสนิทเข้ามาประคองร่างของอาราเอล ตอนนี้เองที่พวกเอลซ่ามาถึง และนาจิมิ กำลังจูงมือองค์หญิงน้อยจีร่าเข้ามาหาอาราเอล
" ขอบใจท่านมาก ท่านอัศวินมังกร ถ้าไม่ได้ท่านข้าคงตายไปแล้ว " ว่าแล้วองค์หญิงจีร่าก็ถอดสร้อยคอสีทองอร่าม ประดับด้วยเพชรนิลจินดามาคล้องใส่ที่คอของ อาราเอล เพื่อเป็นรางวัล -*- แม่งแย่งบทตรูไปหมดเลยเจ้า อาราเอล
อาราเอลคุกเข่าลง แล้วยกดาบขึ้นมาเพื่อให้เกียรติ องค์หญิงน้อย พร้อมกับสั่งทหารให้ไปแจ้งข่าวกับทางออโดนอส
ทางด้านริวจิ....
ผมฮีลจนอาสึกะ จนเธอฟื้นขึ้นมา เธอแปลกใจในพลังความสามารถใหม่ของผม เวทย์ฮีลอันทรงพลังที่ผมได้มาจากการกินซิลวาเทียร์ ที่โรเซ่ให้มา เปล่งพลังของมัน จนบาดแผลของอาสึกะหายไปหมด
" ขอบใจมากนะ ริวจิ " อาสึกะกล่าวก่อนเข้ามาโอบกอดผมอย่างลืมตัว
" ไปบ้านของพวกเรากันเถอะ อาสึกะ ผมมีบ้านแล้วนะ แล้ว คุณต้องตกใจที่ผมมีเพื่อนเป็นผีน้อยอยู่ที่บ้านด้วย " ผมกล่าว โดยไม่สนใจเสียงบริเวณโดยรอบ
" ไม่ได้หรอก ชั้นยังมีภารกิจที่จะต้องส่งเจ้าหญิงน้อยจีร่า กลับสู่อาราจักรออโดนอส " อาสึกล่าว
" ถ้างั้น ไว้เจอกันนะ "
"อืมไว้เจอกัน "
และเรื่องคราวนี้ ก็ทำให้ผมกับ อาสึกะ แยกทางกันอีกครั้ง แต่ผมหวังว่าซักวันเราจะได้มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน และผมจะแนะนำ มิโนริ ผีน้อยให้เธอได้รุ้จัก
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป