หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 87: พฤกษาเรืองแสงในความมืด, ทรัพยากรและการค้นพบใหม่

เส้นทางภายใน "โพรงหยกพรางเมฆ" (玉隐云洞) ที่เจี้ยนหลิน (剑林) เลือกเดินนั้น, ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งมืดมิดและคับแคบลง. แสงสว่างจากพืชคลุมดินเรืองแสงที่เคยพอมีให้เห็นบ้างในตอนต้น บัดนี้กลับเลือนหายไปจนเกือบหมดสิ้น. มีเพียงความเย็นเยียบชื้นแฉะของผนังหิน และเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นเป็นระยะเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเขามิได้หยุดนิ่งอยู่กับที่.

"ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเขา ดูจะมิได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อความมืดมิดนี้เลยแม้แต่น้อย. ตรงกันข้าม, มันกลับดูตื่นตัวและสนใจสภาพแวดล้อมรอบกายเป็นพิเศษ. บางครั้งมันจะใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่อกของเจี้ยนหลินเบาๆ, ราวกับจะชี้ทางหรือเตือนให้เขาระมัดระวังบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในความมืด.

เจี้ยนหลินอาศัย "สัมผัสแห่งพฤกษา" ที่เฉียบคมขึ้นของตนเองในการนำทาง. เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังชีวิตอันแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากรากไม้หรือพืชพรรณขนาดเล็กที่ขึ้นอยู่ตามซอกหิน, แม้จะมองไม่เห็นพวกมันด้วยตาเปล่า. การรับรู้นี้ช่วยให้เขาสามารถหลีกเลี่ยงการเดินชนผนังถ้ำหรือสะดุดรากไม้ที่ยื่นออกมาได้เป็นอย่างดี.

หลังจากที่เดินทางอย่างระมัดระวังอยู่หลายชั่วยาม, ในที่สุดเขาก็เริ่มสังเกตเห็นแสงสว่างริบหรี่อยู่เบื้องหน้า. มันมิใช่แสงจากคบเพลิงหรือดวงอาทิตย์, แต่เป็นแสงสีเขียวอมฟ้าที่นุ่มนวลและแปลกตาอย่างยิ่ง.

เมื่อเดินเข้าไปใกล้, เขาก็พบว่าแสงนั้นมาจาก "เห็ดราเรืองแสง" (发光菌类) ขนาดเท่าฝ่ามือ, ขึ้นอยู่เป็นกลุ่มตามผนังถ้ำที่ชื้นแฉะ. หมวกเห็ดของมันมีสีฟ้าอ่อน, และส่วนล่างของหมวกนั้นเปล่งแสงสีเขียวอมฟ้าออกมาอย่างสม่ำเสมอ, ส่องให้เห็นบริเวณโดยรอบได้รำไร.

'พืชเรืองแสงในความมืด...ในตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" (太古草木秘谱) ก็เคยมีการกล่าวถึงพืชที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้อยู่บ้าง' เจี้ยนหลินครุ่นคิด, แววตาฉายประกายใคร่รู้. 'เห็นว่าบางชนิดสามารถใช้เป็นโอสถหรือวัตถุดิบในการปรุงยาหรือสร้างอาคมได้.'

เขาลองใช้พลังธาตุพฤกษาสัมผัสกับเห็ดราเรืองแสงเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา. เขารู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่บริสุทธิ์และเย็นสบายแผ่ออกมาจากพวกมัน. มันเป็นพลังงานที่สอดคล้องกับพลังธาตุพฤกษาของเขาเป็นอย่างดี.

ด้วยความระมัดระวัง, เจี้ยนหลินค่อยๆ เก็บเกี่ยวเห็ดราเรืองแสงเหล่านั้นมาจำนวนหนึ่ง. เขามิได้เก็บมาทั้งหมด, แต่เลือกเฉพาะดอกที่ดูสมบูรณ์และมีพลังงานเข้มข้นที่สุดเท่านั้น, โดยเหลือส่วนที่ยังอ่อนเยาว์ไว้ให้มันได้เติบโตต่อไป. นี่คือความเคารพต่อธรรมชาติที่เขาได้เรียนรู้มา.

หลังจากได้ทรัพยากรชิ้นใหม่โดยไม่คาดฝันแล้ว, เขาก็เริ่มสำรวจบริเวณนั้นต่อไป. แสงจากเห็ดราเรืองแสงช่วยให้เขามองเห็นเส้นทางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น. และแล้ว, เขาก็พบกับการค้นพบใหม่ที่น่าสนใจยิ่งกว่าเดิม.

ณ ใจกลางของโพรงถ้ำเล็กๆ ที่อยู่ถัดเข้าไป, มีแอ่งน้ำขนาดไม่ใหญ่นัก. น้ำในแอ่งนั้นใสสะอาดจนมองเห็นพื้นเบื้องล่าง, และที่น่าประหลาดใจคือ, มี "ผลึก" สีเขียวอ่อนขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนฝังตัวอยู่ในเนื้อดินรอบๆ ขอบแอ่ง, เปล่งประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงจากเห็ดราเรืองแสง.

'ผลึกพฤกษาวิญญาณ! และดูจากความบริสุทธิ์ของพลังงานแล้ว...น่าจะเป็นของที่มีคุณภาพไม่เลวเลยทีเดียว!' เจี้ยนหลินอุทานในใจ. ผลึกเหล่านี้เกิดจากการควบแน่นของพลังธาตุพฤกษาที่เข้มข้นเป็นระยะเวลานาน, สามารถนำมาใช้ในการบ่มเพาะพลัง, เสริมสร้างความแข็งแกร่งของวิถีพฤกษา, หรือแม้กระทั่งใช้ในการ "ปลูกกระบี่" (种剑) ที่เขาเคยอ่านเจอในตำรา.

นี่คือขุมทรัพย์ที่แท้จริงสำหรับผู้ที่ฝึกฝนพลังธาตุพฤกษาเช่นเขา!

ทว่า, ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้แอ่งน้ำนั้น, สัญชาตญาณก็พลันร้องเตือนถึงอันตรายอีกครั้ง! "ขาวน้อย" ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาก็ส่งเสียง "ฟู่ๆ" แผ่วเบาออกมา, พร้อมกับขนที่ตั้งชันขึ้นเล็กน้อย.

เจี้ยนหลินหยุดชะงักทันที, สองตาสอดส่ายมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง. ในความมืดสลัวที่อยู่อีกฟากหนึ่งของแอ่งน้ำนั้น, เขาเห็น "ดวงตา" คู่หนึ่งกำลังจับจ้องมายังเขา...ดวงตาสีเหลืองขุ่นที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและกระหายบางอย่าง.

(จบตอนที่ 87)