/Cow’s milk doesn’t always have to be fishy/
“พี่เร็น อันนี้อาไรหรอ” ผมมองเด็กน้อยที่วิ่งหน้าตั้งมาหาผมพร้อมกับกล่องเพลง
“อันนี้เขาเรียกว่ากล่องเพลง”
“กล่องเพลงคือไร”
“ถ้าหมุนกุญแจตรงนี้ไปเรื่อยๆจนสุดแล้วปล่อยมันก็จะมีเพลงขึ้นมา เห็นมั้ย”
“หูวววววว”
เด็กน้อยจ้องกล่องเพลงที่กำลังเล่นอย่างตื่นเต้นก่อนจะรับมันมาเอาไว้ในมือแล้วเดินจากไป ผมมองถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสนใจงานตัวเองต่อ วันนี้เป็วันหยุดไม่ได้เปิดคาเฟ่โดยปกติผมก็จะใช้เวลานี้ในการเคลีย์บิลหรือเคลียร์สต็อคแต่โชคดันไม่เข้าข้างญาติสนิทติดต่อมาบอกว่าต้องไปดูงานาต่างจังหวัดดูแลลูกไม่ได้เลยอยากจะฝากให้ผมดูแลแทน ตอนแรกก็อยากจะปฏิเสธอยู่หรอกแต่เอาจริงๆผมก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น เพราต่อให้ทำงานผมก็ดูแลได้อยู่เลยตัดสินใจรับมา
“พี่เร็นนนน มาเล่นกัน”
“หือ? อ่าโอเคๆ เดี๋ยวพี่ไป”
ผมอกกับจิมมี่ที่ยืนโผล่หน้าอยู่ที่หน้าประตูห้องรอคนพี่ ดีที่ผมจัดการเคลียร์งานเสร็จ เสร็จั้แ่ที่รู้ว่าจะต้องเลี้ยงจิมมี่แล้ว เพราะผมรู้ว่าถ้ารับจิมมี่มาเลี้ยงงานคงไม่ได้ทำหรอก เล่นทั้งวัน
ผมเดินไปอุ้มเ้าตัวแสบขึ้นอกจะว่าไปไม่ได้เจอกันนานหลานผมดูอ้วนขึ้นะเนี่ย เดินพากันลงมาชั้นล่างสายตาเห็นหลายสิ่งที่วางกระจัดกระจายทั้งบนพื้นบนโต๊ะบนโซฟหน้าทีวี
เวร ทำไมมันรกอย่างนี้วะ
“จิมมี่ พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเล่นเสร็จให้เก็บของ”
”หนูยังเล่นไม่เสร็จเลย”
“จิม”
“งือ”
ทำเสียงงอแงอีกแล้วรู้เลยได้ใครมาคงไม่เป็จาที่สอน บ่นไปงั้นสุดท้ายก็ผมนี่แหละที่เป็คนเก็บให้ เสียงมือถือดังขึ้นผมหยิบขึ้นมาเช็คก่อนจะรับ
“ฮัลโหล”
[เร็น เครื่องชงกาแฟให้เอาไปให้เลยมั้ย]
“ได้แล้วหรอ”
[ใช่ พึ่งได้เลย]
“เอาไปให้ที่ร้านพรุ่งนี้ได้มั้ย”
[พรุ่งนี้ไม่ว่างอ่ะ มีนัดสัมภาษณ์กับทีวีต่างประเทศ]
“งั้นเอามาเลยก็ได้”
[เคๆ ให้ซื้ออะไรเข้าไปมั้ย]
“เอาข้าวกล่องกับโจ๊ก”
[เค]
“ย๊ากกกกกกกกกก นี่แหนะ”
ยังไม่ทันที่จะวางสายดีเลยเ้าตัวแสบก็วิ่งเอาหัวมาชนขา ผมก้มมองคนตัวเล็กก่อนจะย่อตัวลงที่ใส่ชุดวัวตัวน้อย
“เล่นเป็ลูกวัวหรอ”
“ใช่ พี่เร็นเป็แม่วัว”
“พี่ไม่มีชุดนะ จะเป็ได้ไง”
“นี่ไง”
จิมมี่วิ่งไปหยิบบางอย่างในที่ในถุงไม่นานก็กลับมาพร้อมกับถุงผ้าบางอย่าง ผมว่าลางสังหรผมแม่นนะ จิมมี่วิ่งมายื่นใส่มือผมรับมันมองอย่างพินิจชุดวัวที่ยังไม่แกะผมมองสลับกับเ้าเล็ก
สรุปต้องใส่ใช่มั้ย จิมมี่มองกลับด้วยสายตาแป๋วเหมือนรอให้ผมใส่
อ่ะโอเค กูใส่ก็ได้
ผมจัดการแกะมันกางชุดมองมันอย่างพินิจขนาดชุดพอเอามาทาบกลับพอดีอย่างน่าเหลือเชื่อ เอาเถอะมาถึงขนาดนี้มันคงถอยไม่ได้แล้วล่ะนะ
“แม่วัว”
จิมมี่โผเข้ากอดผมที่ตอนนี้อยู่ในชุดวัวเรียบร้อย ผมเหลือบมองตัวเองในทีวี แม่งโคตรจะมุ้งมิ้ง บอกตามตรงไม่ได้อยากใส่มันเลยแม้แต่น้อยแต่เพื่อหลานใส่มันหน่อยก็ได้ มันคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง
“เราต้องมีพ่อวัวด้วย”
“แค่แม่วัวคนเดียวไม่ได้หรอ”
“ไม่ได้ ต้องมีพ่อวัวด้วย”
อ่า เื่เยอะชิบ
เสียงกดออดหน้าบ้านให้ผมหันไปมอง ผมเดินออกไปหน้าบ้านเปิดจะทำการเปิดรั้วสงสัยจาคงมาแล้วแหละ เปิดประตูออกเผยให้เห็นใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู คิ้วขมวดมองอีกคนเพราะคนตรงหน้ามันต้องเป็จาไม่ใช่…
“ไง วันนี้เป็แม่วัวหรอ”
…เวย์
|
เสียงแจ้วๆของจิมมี่ยังคงดังเรื่อยๆ และจะดังมากกว่านี้ ภาพที่เห็นเรียกได้ว่าปวดหัวยิ่งกว่าเก่าก็เพราะตอนนี้เวย์พาเ้าตัวแสบเล่นเล่นพิเรนทร์เลยล่ะ ทั้งหกสูง เครื่องบินหรือแม้กระทั่งปาดป้ายเอาเมจิกมาเขียนตามตัว เละเทะยิ่งกว่าเดิมอีก
“พี่เร็น มาเล่นด้วยกันจิ”
“พี่เหนื่อยอ่ะ ขอพักก่อนได้มั้ย”
“ง่า ก็ได้”
ปกติจิมมี่จะไม่ยอมง่ายขนาดหรอก เขาจะตื้อจนกว่ามีคนเล่นด้วยแต่ครั้งนี้ที่ยอมคงเป็เพราะมีเวย์เล่นเป็เพื่อนเลยยอมง่ายๆ หรือไม่ก็คงโดนอีกคนหลอก
ผมเอนกายพิงกับโซฟาด้วยความหนื่อยล้าจากงานก็ไม่ใช่ปวดหัวก็ไม่เชิง ไม่คิดว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งจะสามารถสูบพลังกายมากขนาดนี้ ปิดตาลงปรับลมหายใจให้คงที่ในเมื่อเ้าตัวแสบมีเพื่อนเล่นแล้วงั้นผมก็คงของีบก่อนพักเอาแรงก่อนละกัน แต่คงหวังว่าตื่นมาจะไม่เจออะไรที่ทำให้ผมในะ
way part
เกมกระดานเศรษฐียังคงดำเนินเรื่อยๆแต่อีกไม่นานก็คงจบแล้วล่ะ ผมนั่งจ้องกระดานเกมเศรษฐีก่อนจะหยิบลูกเต๋าขึ้นทอยผลออกมาเป็เลข 12 ผมจัดการเดินหมากเมื่อถึงที่หมายผมก็จัดการยึดทรัพย์ของจิมมี่ทันที
“พี่เวย์ขี้โกงงงงง”
“พี่ขี้โกงตรงไหน”
“ไม่รู้ แต่พี่โกง”
เด็กหนอเด็กแพ้ก็ยังไม่ยอมรับอีก
จบเกมเกมกระดานก็คงต้องเก็บผมจัดการเก็บทุกอย่างให้เข้ากล่องเหมือนเดิมโดยมีจิมมี่ช่วยเก็บด้วย
“พี่เวย์ เป็เพื่อนพี่เร็นหรอ” เสียงแจ้วเอ่ยถามผมเงยหน้าจากเกมกระดานมองเด็กน้อยตาแป๋วก่อนจะหันไปมองอีกคนที่ตอนนี้เหมือนจะหลับไปแล้วที่โซฟาพยักหน้าเป็คำตอบให้เขา
“ใช่ พี่เป็เพื่อน”
“รู้จักกันได้ไงอ่ะ”
“พี่เป็เพื่อนของจาน่ะ ญาติเรานั่นแหละ”
ผมตอบเด็กอีกคนไป ผมรู้จักเร็นผ่านจาเราเจอกันตอนงานรับปริญญาของจา นั่นเป็ครั้งแรกที่พวกเขารู้จักกันแบบรู้จักจริงๆ รู้จักชื่อรู้จักว่าใครเป็ใคร แต่ถ้าถามว่าเจอกันครั้งแรกที่ไหนก็คงตอบว่าเป็ตอนวันเกิดของเพื่อน เราเจอกันที่ผับแล้วเราก็เจอกันในห้องน้ำ ผมจำได้อย่างดีวันนั้นเร็นเมาและเหมือนจะโดนลวมลามแล้วก็เป็ผมที่ไปช่วยจากนั้นด้วยความเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์มันเลยทำให้เราพลาดมีเซ็กส์กัน
แต่เชื่อมั้ยว่ามันดีมากเลย ผมยังจดจำได้ทุกท่วงท่า กลิ่นของและความหวานนั่น มันดีจนผมลืมมันไม่ลงเลย
“แล้วพี่จาไปไหน”
“พี่จาไปทำธุระมาไม่ได้”
“งือ อดเจอเลย”
เด็กน้อยอวดครวญจะว่าไปนิสัยของจิมมี่ก็เหมือนจาเด๊ะๆนะ ไม่รู้ว่าจิมมี่ติดนิสัยจากจาหรือจาที่ติดนิสัยน้องมาแน่ ผมหยิบมือถือเพื่อดูเวลาเลขขึ้นโชว์ว่าตอนนี้เป็เวลาบ่ายกว่า สายตามองไปรอบๆจะว่าไปก็พึ่งสังเกตว่าทั้งจิมมี่และเร็นต่างก็ใส่ชุดเหมือนกัน ตอนแรกที่ผมเห็นเร็นในชุดนี้ก็แอบใเหมือนกันไม่คิดว่าคนนิ่งๆจะใส่ชุดมุ้งมิ้งค์แบบนี้ได้
“จิมมี่ ทำไมเรากับพี่เร็นถึงใส่ชุดนี้ล่ะ”
“เราเล่นแม่วัวลูกวัวกัน”
“แล้วพ่อวัวล่ะ”
“ไม่มี”
จิมมี่เอ่ยเสียงอ่อย แสดงว่ายังไม่มีพ่อวัวล่ะสิท่าหน้าหงอยเชียว
“พี่เป็ได้นะ พ่อวัวอ่ะ”
“ไม่ให้” จิมมี่ตอบเสียงแข็ง
“ทำไมอ่ะ พี่อยากเป็นะ”
“พี่จาบอกว่าห้ามใครเล่นเป็พ่อคู่กับพี่เร็นเด็ดขาด”
พอได้ยินคำตอบผมนี่แทบจะวิ่งไปทุบหัวคนที่น้องเอ่ยทันที หวงจังนะพี่ชายคนนี้เนี่ยขนาดตัวไม่ได้อยู่ยังมีฝากคนอื่นอีก
“แต่พี่อยากเป็อ่ะ
“งื้ออออ ไม่ได้”
“ไม่สน พี่จะเป็”
จิมมี่เริ่มงอแงทำปากเบะก่อนจะลุกวิ่งไปหาเร็นที่กำลังนอนอยู่โผเข้ากอดราวกับเด็กหวงของ ผมเห็นดังนั้นเดินตามไปก่อนจะแกล้งแหย่เ้าตัวเล็กโดยการดึงจิมมี่อออกก่อนจะจับคนที่นอนหลับพิงอกแกร่ง แน่นอนว่าเด็กหวงของอย่างจิมมี่ไม่ยอมแน่ๆเขาพยามแกะมือหนาของผมออกแต่ด้วยแรงเด็กอันน้อยนิดไม่สามารถแงะมือผมออกจากอีกคนได้ แต่ดูเหมือนว่าจิมมี่ยังไม่ยอมแพ้จัดการปีข้ามตัวเร็นผลักด้านผมจนสุดแรงเกิดกลายเป็ว่าตอนนี้เราตีกันไปแล้ว
“ขี้โกงอ่ะ อย่าดันพี่ดิ”
“ออกไปนะ”
เหมือนการตีกันครั้งนี้จะทำให้อีกคนตื่น เร็นเริ่มขยับตัวหรี่ตามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงงและใบหน้าที่ยุ่งเหยิง เหมือนได้โอกาสที่คนพี่ตื่นคนน้องก็ทำการฟ้องทันที
“พี่เวย์แย่งหนู”
“แย่งอะไร”
“แย่งพี่เร็น”
เร็นฟังแล้วพร้อมกับขมวดคิ้วเหมือนจะยังงงกับเหตุการณ์อยู่ผมไม่รีรอให้อีกคนได้เอ่ยตอบจัดการรวบเอวแล้วซุกหน้าลงไล่เพื่อแกล้งเ้าตัวเล็ก แน่นอนแหละการทำแบบนี้ผมได้กำไรและชนะเห็นๆ จิมมี่ร้องแงเสียงดังลั่นส่วนผมก็ได้สูดดมกลิ่นหอมจากตัวของอีกคน
เห็นป่ะ ผมชนะใสๆ
“จิมได้เวลานอนกลางวันแล้วนะ”
“งึ โป้ง”
พอเร็นทักเท่านั้นหน้าก็ง่วงขึ้นมาทันที จิมมี่หันมายกโป้งให้ผมกับหน้าง่วงนั่นพร้อมกับทำปากเบะ ผมยีหัวจิมมี่ด้วยความหมั่นเขี้ยวเด็กหนอเด็ก
ไม่นานเร็นก็เดินลงมาจากชั้นสองแต่ยังคงอยู่ในชุดแม่วัว?
“ภาพเมื่อกี้น่าจะถ่ายรูปเก็บไว้นะ”
“เพื่ออะไร”
“ป่าว ก็แค่ไม่เคยเห็นมุมนี้”อีกคนไม่ตอบดันอกผมให้ถอยห่าง
“เขินหรอแม่วัว”
ประโยคเรียกทำให้เร็นหันไปมองด้วยใบหน้าที่หงุดหงิดจะว่าไปก็นึกขึ้นได้ว่าเขาใส่ชุดวัวนี่อยู่ เร็นยกมือขึ้นรูดซิบเพื่อจะจัดการถอดผมเห็นดังนั้นจู่ๆมือมันก็ไปรั้งแขนของอีกคนอย่างอัตโนมัติ ความรู้สึกด้านในมันบอกว่ายังแยากเห็นเขาใส่ชุดนี้ต่อ ไม่อยากให้ถอดเพราะมันออกจะน่ารัก
“ปล่อย” เร็นเงยหน้ามองผมเราสบตานิ่งก่อนจะไล่สายตามองั้แ่หัวจรดเท้าก่อนจะยกยิ้มออกมา
เชี่ย น่ารักสัส
“ยิ้มอะไร”
“อยากกินนมวัว”
คำตอบที่ออกจากปากผมเหมือนจะทำให้อีกคนไปไม่เป็ ผมไม่รอให้อีกฝ่ายได้แย้งจัดการออุ้มอีกคนขึ้นวางที่เคาน์เตอร์ครัวทันที จัดการรูดซิปชุดวัวออกเผยให้เห็นชุดด้านในผมไม่ได้ถอดมันหมดแต่แค่แหวกมันออกเฉยๆ อ้อมมือสอดเข้าใต้กลุ่มผมฉกฉวยริมฝีปากของอีกคนไม่ให้ตั้งตัว ดันลิ้นหนาเข้าไปในโพรปากเพื่อสำรวจความหวาน ให้ตายเถอะพอเร็นในร่างแม่วัวแม่งโคตรจะน่ารักเลย ผมเปลี่ยนเป้าหมายไล่บรรจงจูบจากคอขาวไล่มาจนถึงหน้าท้องขาวที่ถกขึ้นโดยไม่ให้อีกคนรู้ก่อนจะขบลงไปเบาๆ
“อึก-”
แม่วัวที่ไม่ได้ทันตั้งตัวเผลอเปล่งเสียงร้องที่น่าอายออกมาประสานกับเสียงของน้ำลายที่กระทบของิัจนได้ยินได้อย่างชัดเจน มือหนาจัดปลดกางเกงด้านในออกโชคดีที่เป็กางเกงยีนส์ทำให้สามารถปลดออกได้อย่างง่ายแม้จะมีชุดวัวบังอยู่ภายนอก
“อย่า-เดี๋ยวน้องได้ยิน”
“อืม พ่อวัวจะพยายามแล้วกัน”
ส่งมือซุกซนสอดเข้าไปใต้กางเกงที่อยู่ด้านใน ทันทีที่มือััแม่วัวเผลอเปล่งเสียงน่าอายออกมาอีกครั้งเมื่อถูกเร่งเร้าอารมณ์ ความเร็วถี่ขึ้นเรื่อยๆไม่นานนมวัวที่้าออกมา
“นมวัวออกมาเยอะแฮะ”
ผมจัดการยกขาของอีกคนก่อนจะเฉดชิมนมวัวที่ตัวเองรีดออกมา เสียงน่าอายคราวนี้ถูกเปล่งออกมาเรื่อยๆมือเรียวยกกุมผมของด้วยอารมณ์ที่มากมาย
มันทั้งดีและเยี่ยมยอดจนอธิบายไม่ถูก แม้เขาจะเคยมาหลายครั้งก็ตามแต่เหมือนนับวันมันจะยิ่งรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ
หรือเขาเสพติดมันไปแล้วนะ
ผมเงยหน้าขึ้นช้อนมองที่คนที่นั่งอยู่ที่สูงกว่าไม่รู้ทำไมรู้สึกว่าวันนี้อีกคนน่ารักก็ไม่รู้หรือเป็เพราะชุดแม่วัวมันถึงทำให้เขาน่ารัก ปากหนาจัดการรีดนมวัวที่ทะลักออกมาเรื่อยๆความหวานที่แอบคาวแต่กลับลงตัวกันอย่างพอดิบพอดีมันอร่อยจนหยุดไม่ได้เลย
“พ-พอ อื้อ!”
น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยแต่ร่างกายกับทำสวนทาง คงจะเป็เพราะอารมณ์ที่ตอนนี้ห้ามยังไงมันก็ไม่หยุดแล้ว มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมเอวบางขยับรับให้ผมสามารถรีดนมวัวได้ง่าย ไม่นานนมวัวล็อตใหม่ก็ออกมาอีกครั้งผมจัดการกลืนมันลงคอไปอย่างง่ายดายอย่างไม่รังเกียจ
“อย่ากลืน…มันสกปรก”
เคยมีคนบอกผมว่านมวัวถ้ากินจากตอนรีดสดๆมันจะอันตรายและอาจทำให้ท้องเสีย แต่ไม่ใช่กลับวัวตัวนี้…
“นมวัวตัวนี้แม่งโคตรอร่อยเลย”
2K
