ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 76 ชายที่มาจากขุมนรก

   การโดนหมัดโกเลมนํ้าแข็งต่อยมันทำให้สายฝนรู้สึกเหมือนโดนรถบรรทุกชน แน่นอนว่าเขาไม่เคยโดนรถบรรทุกชนมาก่อนแต่ความรู้สึกในตอนนี้ก็น่าจะคล้ายๆกัน โกเลมไม่ได้ต่อยสายฝนหมัดเดียว มันต่อยใส่เขารัวๆ ดังนั้นความรู้สึกตอนโดนต่อยจึงไม่เหมือนโดนรถบรรทุกชนครั้งเดียว

   พลังหมัดโกเลมนํ้าแข็งนั้นทรงพลังมาก หากเป็นระดับหนึ่งธรรมดาย่อมไม่สามารถมีชีวิตรอดได้เกินสามหมัด โชคดีที่สายฝนใช้ออร่าเสริมความแข็งแกร่งบริเวณที่โดนโจมตีบ่อยที่สุดและใช้อักษรลี้ลับ“ทนทาน”ทัน ไม่งั้นชีวิตน้อยๆของเขาจะต้องจบลงวันนี้อย่างแน่นอน

   ด้วยพลังออร่าบวกกับอักษรลี้ลับ“ทนทาน”สายฝนจึงยังไม่ตาย ทว่าสภาพเขาในตอนนี้ก็สามารถตายได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ว่าจะหมดลมหายใจตอนไหน กระดูกแขนข้างซ้ายแตกละเอียดเป็นผลให้สายฝนไม่สามารถใช้แขนข้างซ้ายได้ เปลือกตาข้างหนึ่งปิดสนิทไม่มีแรงเปิดมันขึ้นมา อวัยวะภายในบางอย่างเสียหาย

   ‘ฉันยังไม่อยากตาย!’ แม้สภาพจะเป็นเช่นนั้นแต่สายฝนก็ยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ใช้ดวงตาข้างที่ยังมองเห็นอยู่มองโกเลมนํ้าแข็งอย่างสงบ ในความสงบนั้นแฝงความเย็นชา

   ‘เจ้าบ้านั่นไม่ได้สั่งให้โกเลมฆ่าฉันเพราะมันต้องการเป็นคนสังหารฉันสินะ หึ! แกพลาดแล้ว คิดว่าเพียงแค่ไม่กี่หมัดของไอ้นํ้าแข็งยักษ์นี้ฉันจะกลายเป็นหมูรอเชือดหรืออย่างไร?’ สายฝนเลิกคิดเรื่องไม่จำเป็นและหันมาคิดสิ่งที่เขาควรทำต่อไปเพื่อจะได้มีชีวิตรอด

   ‘ในเวลาใกล้ตายแบบนี้ฉันควรทำอย่างไรดี’ เมื่ออยู่ในช่วงอันตรายถึงชีวิต สติสายฝนไม่ได้พร่ามัว กลับกันมันชัดเจนยิ่งกว่าในยามปกติเสียอีก ความกลัวตายเป็นสัญชาตญาณของเขา มันเป็นสิ่งที่ทำให้สายฝนรอดชีวิตมาถึงทุกวันนี้ สัญชาตญาณได้ทำให้ตัวเขาแข็งแกร่งกว่าในยามปกติ

   ‘ใช้สุดยอดหลักประกันชีวิตเหรอ? ไม่! สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้แย่ขนาดนั้น การใช้สุดยอดหลักประกันชีวิตที่ใช้ได้แค่หนึ่งครั้งเท่านั้นในตอนนี้มันไม่คุ้มค่าเอาซะเลย…’

   ‘ แม้ว่าฉันจะใช้ความสามารถอักษรลี้ลับ“สับสน”ใส่มันได้ทว่าการโจมตีของฉันมันก็ไม่แรงพอจะทำลายโกเลมนํ้าแข็งอยู่ดี’ ในหนึ่งวินาทีมีความคิดมากมายปรากฏขึ้นในหัวสายฝน

   ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีสายฝนก็รู้ว่าตนเองควรผ่านสถานการณ์นี้ไปได้อย่างไร เพียงหนึ่งความคิดหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้าพลันเปิดขึ้น สายฝนมองไม่เห็นหน้าจอของมันเพราะเขาไม่สามารถหันหัวไปดูได้ ถ้าเขาทำเช่นนั้นโกเลมนํ้าแข็งจะรู้ตัวทันทีว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ

   ถึงแม้จะมองไม่เห็นหน้าจอมือถือเทพเจ้าแต่เขาก็จำตำแหน่งแอปพลิเคชันที่เขาต้องการใช้ได้ อย่าดูถูกความจำของระดับหนึ่งเด็ดขาด หากคิดอย่างจริงจังกระทั่งความทรงจำยี่สิบปีที่แล้วก็ยังจำได้

   นิ้วสายฝนกดจิ้มไปที่แอปพลิเคชัน[มิติคลังเก็บสิ่งของ] ไม่นานตัวแอปก็เปิดขึ้น ทั่วทั้งหน้าจอเป็นสีดำ มีสิ่งของลอยกระจัดกระจายอยู่ทั่วหน้าจอมือถือเทพเจ้า สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ของใครอื่น เจ้าของคนก่อนของพวกมันคือนิวลินซึ่งโดนสายฝนลอบสังหารไปแล้ว

   ต่อมาสายฝนก็กดข้อความมุมขวาบนที่เขียนว่า[รายชื่อสิ่งของในมิติ] เมื่อกดเจ้ามาแล้วรายขื่อสิ่งของหลายอย่างก็ปรากฏขึ้น สายฝนกดช่องค้นหาและพิมพ์เลขสามสิบสามลงไป ถ้าเขาจำไม่ผิดสิ่งของที่เขาต้องการนั้นน่าจะอยู่รายการที่สามสิบสาม

   นิวลินมีกล่องหนึ่งกล่อง กล่องนี้เมื่อใส่อะไรลงไปของสิ่งนั้นจะหดเล็กลงจนเหลือขนาดนิดเดียวทำให้สามารถเก็บสิ่งของมากมายใว้ในกล่องได้ ถ้าเอาสิ่งของออกจากกล่องสิ่งของชิ้นนั้นก็จะกลายมาเป็นขนาดเท่าเดิม ไม่ใช่แค่สิ่งของอย่างเดียวที่ลดขนาดได้ กล่องเองก็ลดขนาดได้เช่นกัน นี่คือเหตุผลว่าทำไมนิวลินจึงมีของมากมายอยู่กับตัว

###

รายการ#33:ดาบเพลิงโลกันต์(คุณภาพค่อนข้างดี)(สามารถพัฒนาต่อได้) - ดาบที่ไม่ทราบว่าถูกสร้างด้วยวัตถุดิบอะไร ความสามารถเดียวของมันคือกลืนกินหยินเพื่อดูดซับโดยที่หยินจะไม่ส่งผลด้านลบใดๆกับมันทั้งสิ้น | ดาบเพลิงโลกันต์สามารถดูดซับหยินเพื่อพัฒนาไปคุณภาพต่อไปได้

[นำออกจากคลัง] - [ตกลง] / [ไม่ตกลง]

###

   สายฝนไม่รู้แน่ชัดว่าคุณภาพค่อนข้างดีนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนบนดาวโอเชี่ยนเซียแห่งนี้ แต่เขารู้ว่าคุณภาพค่อนข้างดีนั้นถูกเรียกว่าอะไรในดาวดวงนี้ สายฝนรู้เพราะอาวุธที่นิวลินกับเดรกใช้ตอนต่อสู้กัน ถ้าคาดเดาไม่ผิดคุณภาพค่อนข้างดีน่าจะถูกเรียกว่าหนึ่งดวงดาว

   ‘หวังว่ามันจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง’ สายฝนคิดเข่นนั้นภายในใจพลางใช้นิ้วกดที่ข้อความ[ตกลง]

///

   ก่อนหน้านี้หนึ่งนาที

   ทางด้านวัน เนื่องจากมันได้สูญเสียพลังไปมหาศาลเพราะสร้างโกเลมนํ้าแข็งออกมามันจึงต้องใช้เวลานานกว่าจะสังหารโจรระดับครึ่งก้าวหนึ่งคนสำเร็จ

   แม้ว่าการที่โกเลมนํ้าแข็งถูกสร้างขึ้นมาจะทำให้พวกโจรระดับครึ่งก้าวกำลังใจในการต่อสู้ลดลงทว่าวันในตอนนี้ก็ต่อสู้กับพวกมันลำบากอยู่ดี หากเป็นครึ่งชั่วโมงก่อนมันจะสามารถสังหารโจรพวกนี้ได้ภายในห้านาทีอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดาย ในตอนนี้มันเสียพลังไปเยอะมาก เยอะจนกระทั่งระดับครึ่งก้าวยังสามารถสร้างความลำบากให้กับมันได้

   ‘ไอ้ผมฟ้ามันเป็นแมลงสาปรึไงวะ? มันโดนโกเลมนํ้าแข็งชกไปสามหมัดแล้วยังไม่หมดสติอีก’ วันมองไปยังโกเลมนํ้าแข็งได้หนึ่งวินาทีก่อนจะถูกบังคับให้หันมาต่อสู้กับพวกโจร

   “ถ้าพวกแกหยุดตอนนี้ฉันจะใว้ชีวิตพวกแก!” วันพลันคำราม ทว่าดูเหมือนเหล่าโจรจะไม่เชื่อคำกล่าวของเขา พวกมันต่างพูดสาปแช่งวันกลับมาซึ่งนั้นทำให้วันหัวเสียมาก วันระเบิดพลังพร้อมตัดหัวโจรสามคนในเวลาเดียวกัน

   เห็นโจรทั้งสามศีรษะหลุดออกจากบ่า โจรที่เหลือต่างโกรธเกรี้ยว โจมตีวันด้วยพลังที่มากกว่าเดิม

   “บ้าเอ้ย!” วันสบถพลางใช้ดาบนํ้าแข็งยักษ์ของมันทำลายร่างโจรสองคนที่อยู่ใกล้ๆจนเละ ยังไม่จบ วันก้าวเดินไปข้างหน้า โจรด้านหน้าอีกห้าคนพลันถูกฟันตัวขาดครึ่ง

   ในจังหวะที่วันก้าวไปข้างหน้าโจรหลายคนได้ใช้จังหวะนั้นโจมตีอีกฝ่าย เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! โล่โปร่งใสโผล่ขึ้นมาป้องกันการโจมตีจากเหล่าโจร นี่คือไพ่ที่มันเตรียมใว้เพื่อป้องกันสายฝนโจมตีตอนมันยืนนิ่งห้านาทีนั้น

   สองนาทีถัดมา ในสองนาทีนี้วันได้สังหารโจรไปเกือบสิบคน เวลานี้โจรที่เหลือกันอยู่แค่สิบหกคนต่างสิ้นหวัง หมดหนทาง ระดับหนึ่งยังไงก็คือระดับหนึ่งอยู่ดี ระดับศูนย์จุดห้ายากนักที่จะต่อสู้ตรงๆชนะระดับหนึ่ง

   “พวกแกทั้งหมดต…” ยังไม่ทันจบคำวัน พลันเกิดเสียงระเบิดขึ้น ตูมมม! วันรีบหันไปยังทิศทางต้นเสียงทันที พวกโจรเองก็เช่นกัน

   สิ่งที่พวกมันและวันเห็นคือโกเลมนํ้าแข็งที่ตัวระเบิดกระจาย ชายคนหนึ่งยืนเหยียบศีรษะโกเลม มองมันด้วยท่าทางเย็นชา เขาคนนั้นมีผมสีฟ้าดั่งท้องทะเลบนนภา เปลือกตาข้างหนึ่งปิดอยู่ อีกข้างเปลือกตายังคงเปิดอยู่เผยให้เห็นดวงตาสีเหลืองทองส่องแสงท่ามกลางความมืดมิด ผิวพรรณขาวซีดของเขาทำให้ชายคนนี้ดูเหมือนปีศาจ ออร่าของผู้ปกครองซึ่งทำให้ผู้คนทั้งหวาดกลัวและเลื่อมใสในเวลาเดียวกันถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวเขา มือข้างหนึ่งถือดาบสีแดงเข้มซึ่งดูธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาพาดใว้บนบ่า

   ออร่าที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวเขาบวกกับร่างที่เต็มไปด้วยเป็นผลให้เขายิ่งดูเหมือนปีศาจเข้าไปใหญ่ เหมือนปีศาจจากขุมนรกชั้นที่ลงโทษหนักที่สุดไม่ผุดไม่เกิด ปีศาจที่มาจากโลกันต์! สิ่งมีชีวิตทั้งมวลจะต้องสยบอยู่แทบเท้าเขา

   “นึกว่าโกเลมนํ้าแข็งจะจัดการยากกว่านี้ซะอีก ผิดคาดนะเนี่ย?’ ชายคนนั้นพึมพำก่อนมองมาทางวันจากนั้นจึงกล่าวพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าว่า “ถึงเวลาที่ฉันจะฆ่าแกซักที”

---

จบบทที่ 76 ชายที่มาจากขุมนรก