ยามเฉิน ณลานฝึกศิษย์สายนอกของสำนักเมฆาคล้อย
หยาดน้ำค้างยังคงเกาะพราวอยู่บนยอดหญ้าที่แข็งกระด้างลมสารทฤดูพัดโชยมาหอบเอาความหนาวเหน็บเข้าเสียดแทงไปถึงไขกระดูก สำหรับเหล่าศิษย์นับร้อยที่กำลังยืนตัวตรงมั่นคงราวกับเสาหิน
พลังปราณที่โคจรอยู่ในร่างควรจะสร้างความอบอุ่นและพลังชีวิตที่พุ่งพล่านแต่สำหรับ หลินหยวน เขากลับรู้สึกถึงเพียงความเย็นเยียบที่ชวนให้ขนหัวลุก
ในมือของเขากำ"เม็ดยาชำระไขกระดูก" สีครามเข้มเอาไว้ มันคือรางวัลสำหรับศิษย์ที่บ่มเพาะพลังมาถึงขั้นพื้นฐานระดับสามทุกคนรอบกายต่างมองมันด้วยสายตาละโมบและเทิดทูนราวกับเป็ของวิเศษจากสรวง์
หลินหยวนหลับตาลงช้าๆพยายามบังคับลมหายใจให้ราบเรียบที่สุด เขาเริ่มกระตุ้น "เนตรวิวัฒนาการ"ที่ตื่นขึ้นอย่างลึกลับเมื่อสามวันก่อนเบาๆ ทันใดนั้นโลกที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็สีเทาหม่นและความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้อณูของเม็ดยาในมือก็เริ่มปรากฏชัด
เหนือเม็ดยาสีครามที่ดูบริสุทธิ์นั้นมีตัวอักษรสีเืที่บิดเบี้ยวลอยเด่นขึ้นมา:
[วัตถุ:เม็ดยาชำระไขกระดูก (ของเสีย)]
[สถานะ: ยาพิษกัดกร่อนิญญา]
[คำอธิบาย: บรรจุด้วยไอซากศพเข้มข้นและปรสิตโลหิติญญาเมื่อกลืนลงไปจะสร้างความรู้สึกว่าพลังปราณเพิ่มพูนอย่างรวดเร็วทว่าแท้จริงแล้วมันคือการเปลี่ยนเส้นเอ็นให้กลายเป็ท่อลำเลียงสารอาหาร เพื่อรอวัน"เก็บเกี่ยว" จากต้นทาง]
มือของหลินหยวนสั่นสะท้านเล็กน้อยเขาเหลือบมองไปที่ "ผู้าุโฉี" ที่ยืนอยู่บนแท่นหินด้านหน้าชายชราผู้นั้นใบหน้าอิ่มเอิบ ยิ้มแย้มอย่างเมตตาดูราวกับเซียนผู้อยู่เหนือโลกีย์
แต่ในสายตาของหลินหยวนที่ผ่านเลนส์ของเนตรวิวัฒนาการรอบกายของผู้าุโฉีกลับเต็มไปด้วยไอสีดำสนิทที่ก่อตัวเป็รูปร่างคล้ายมือปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังโอบรัดเหล่าศิษย์สายนอกเอาไว้
กลิ่นธูปที่จุดอยู่รอบลานฝึกซึ่งใครต่อใครบอกว่าช่วยให้จิตใจสงบบัดนี้ในจมูกของหลินหยวนมันกลับส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากศพที่ถูกทับถมมานานปี
'นี่ไม่ใช่สำนักเซียน...'
หลินหยวนก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
'ที่นี่มันคือโรงฆ่าสัตว์ที่ห่อหุ้มด้วยทองคำชัดๆ!'
เขากำเม็ดยาในมือแน่นจนนิ้วซีดขาวหากเขากลืนมันลงไป เขาจะกลายเป็เพียงปศุสัตว์ที่ถูกขุนจนอ้วนพีเพื่อรอวันถูกเชือดแต่หากเขาปฏิเสธ... ในสำนักที่เคร่งครัดและเต็มไปด้วยหูตาแห่งนี้เขาจะรอดพ้นไปได้อย่างไร?
เสียงระฆังสำนักดังกังวานแว่วมาจากยอดเขาไกลๆเป็สัญญาณเร่งเร้าให้ศิษย์ทุกคนก้าวเข้าสู่ "หนทางแห่งเซียน"หลินหยวนยังคงนิ่งค้างััจากเม็ดยาในอุ้งมือเย็นเยียบราวกับเกล็ดงูที่กำลังเลื้อยพันนิ้วมือของเขา
"หลินหยวน...เหตุใดเ้าจึงยังไม่รับเมตตาจากสำนัก?"
น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังมาจากเบื้องบนผู้าุโฉีที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนยืนอยู่ไกลออกไป
บัดนี้กลับก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาั้แ่เมื่อใดไม่ทราบได้ดวงตาเรียวเล็กของชายชราหรี่ลง จ้องมองมาที่หลินหยวนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา
ในคลองจักษุของหลินหยวนที่ยังคงเปิดใช้งานเนตรวิวัฒนาการเขาเห็น "เส้นด้ายสีดำ" นับหมื่นเส้นพุ่งออกมาจากร่างกายของผู้าุโฉีสั่นระริกคล้ายหนวดของแมลงที่กำลังกระหายเื
พวกมันพยายามซึมลึกเข้าไปในทวารทั้งเจ็ดของเหล่าศิษย์รอบกายและตอนนี้... เส้นด้ายเ่าั้กำลังชูคออยู่ตรงหน้าเขา
"ศิษย์...ศิษย์เพียงตื้นตันในเมตตาของผู้าุโจนมิกล้ากลืนกินของล้ำค่าเช่นนี้โดยเร็วขอรับ" หลินหยวนเค้นเสียงตอบมือที่สั่นเทาพยายามประคองเม็ดยาไว้ให้มั่น
"ตื้นตันงั้นหรือ?" ผู้าุโฉีขยับยิ้ม ทว่ายิ้มนั้นกลับไม่ไปถึงดวงตา
"ยาชำระไขกระดูกมีฤทธิ์สลายตัวเร็วหากเ้าไม่รีบกินเสียตอนนี้ สรรพคุณจะระเหยไปกับลมฟ้าอากาศเสียเปล่า...หรือว่าเ้ามีข้อสงสัยในเจตนาของข้า?"
คำพูดนั้นเรียบเฉย ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับหนักอึ้งขึ้นมาทันทีศิษย์คนอื่นๆ ที่กลืนยาลงไปแล้วเริ่มมีใบหน้าแดงระเรื่อดวงตาเหม่อลอยคล้ายตกอยู่ในห้วงความฝันอันแสนสุขพวกเขาไม่รู้เลยว่าภายใต้ิัเ่าั้เส้นใยสีดำกำลังชอนไชเข้าสู่ไขกระดูกอย่างตะกละตะกลาม
หลินหยวนรู้ดีว่าหากเขายังรั้งรออยู่อีกเพียงอึดใจเดียวความลับเื่เนตรวิวัฒนาการอาจถูกยอดฝีมือระดับนี้มองทะลุ
เขาสูดลมหายใจลึกยอมเสี่ยงเดิมพันกับข้อมูลที่เนตรวิวัฒนาการเพิ่งฉายขึ้นมาที่มุมสายตา:
[คำแนะนำ: กลิ่นธูป 'หวนิญญา' รอบลานฝึกมีฤทธิ์กระตุ้นปรสิตหากใช้พลังปราณส่วนกลับกดทับไว้ที่ใต้ลิ้นจะสามารถกักเก็บยาพิษไว้ได้ชั่วคราวโดยไม่ดูดซึม]
หลินหยวนคุกเข่าลงข้างหนึ่งก้มศีรษะลงต่ำอย่างนอบน้อมก่อนจะยกเม็ดยาขึ้นจ่อที่ริมฝีปาก
"ศิษย์มิกล้าสงสัย!ขอบพระคุณผู้าุโที่ประทานวาสนา!"
เขากลืนเม็ดยาลงไปในทันที...ทว่าในจังหวะที่ยาัักับโคนลิ้นหลินหยวนรีบโคจรพลังปราณที่น้อยนิดของเขาไปห่อหุ้มมันไว้ตามคำแนะนำของระบบความรู้สึกเหมือนกลืนก้อนน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยหนามแหลมทำให้เขาแทบจะกระอักออกมาแต่เขาต้องฝืนทน
เขารับรู้ได้ถึงเส้นด้ายสีดำจากตัวผู้าุโฉีที่พุ่งเข้ามาวนเวียนรอบกายเขาครู่หนึ่งคล้ายกับการตรวจสอบปศุสัตว์ที่เพิ่งได้รับอาหาร
"ดี... ดีมาก"ผู้าุโฉีลูบเคราเบาๆ พลางหันหลังเดินกลับไปยังแท่นหิน
"จงกลับไปทำความเข้าใจกับฤทธิ์ยาในห้องพักของพวกเ้าซะใครที่เข้าถึงสภาวะ 'ลืมตน' ได้ก่อน ข้าจะมีรางวัลให้อีกอย่างงาม"
หลินหยวนลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นเทาเขาไม่ได้มองตามแผ่นหลังของชายชรา แต่ดวงตากลับจับจ้องไปที่ทางออกของลานฝึก
เขามีเวลาไม่มากนัก...ก่อนที่กำแพงปราณใต้ลิ้นจะพังทลายลง และยาพิษนี้จะเริ่มกัดกินิญญาของเขาจริงๆ
เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าจู่โจมหลินหยวนทรุดกายลงนั่งกลางห้องพักอันซอมซ่อ เหงื่อกาฬไหลซึมจนแผ่นหลังเปียกชุ่มความรู้สึกเย็นเยียบใต้ลิ้นบัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความร้อนรุ่มแผดเผาราวกับเขากำลังอมถ่านไฟที่พร้อมจะะเิออก
เขารู้ดีว่าพลังปราณอันน้อยนิดของตนไม่ต่างจากกำแพงดินทรายที่กั้นเขื่อนั์หากปล่อยไว้เช่นนี้เกินหนึ่งเค่อ (15 นาที)ปรสิตโลหิติญญาจะชอนไชเข้าสู่หัวใจ และเขาก็จะกลายเป็เพียง "ภาชนะ"ที่ไร้จิติญญาเหมือนคนอื่นๆ
"เนตรวิวัฒนาการ...บอกข้าทีว่าต้องทำอย่างไร!"
เขาเค้นเสียงรอดไรฟันพลางเพ่งสมาธิไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้นแสงสีทองสลัวเริ่มถักทอขึ้นในอากาศ ม้วนกระดาษแสงที่พร่ามัวค่อยๆ คลี่ออกเผยให้เห็นเส้นทางที่คนทั้งโลกมิอาจมองเห็น
[ภารกิจฉุกเฉิน: ชำระมลทิน์]
[ขั้นตอนที่ 1: ใช้ 'กระถางทองแดงผุพัง'ใต้เตียงเป็ตัวล่อ]
[ขั้นตอนที่ 2: โคจรพลังปราณย้อนกลับจากจุด 'หยงเฉวียน' สู่ปาก เพื่อลากปรสิตออกมา]
[ขั้นตอนที่ 3: บรรจุ 'ยาพิษ' ลงในกระถางและใช้ 'วิถีวิวัฒนาการ' เปลี่ยนยาพิษให้กลายเป็'ปราณบริสุทธิ์']
หลินหยวนไม่รอช้าเขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปใต้เตียงไม้เก่าๆ คว้าเอาเศษทองแดงที่ดูเหมือนขยะออกมามันคือกระถางธูปใบเล็กที่บุบเบี้ยวจนแทบดูไม่ออกว่าเป็รูปทรงอะไรทว่าในสายตาของเขา กระถางนี้กลับมีอักขระโบราณที่กะพริบแสงสีม่วงจางๆ
เขาพ่นเม็ดยาที่มีเส้นใยสีดำยั้วเยี้ยลงในกระถางกลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วห้อง
จากนั้นหลินหยวนจึงเริ่มทำในสิ่งที่ผู้บ่มเพาะพลังทั่วไปมองว่าเป็ความตาย...นั่นคือการโคจรปราณย้อนกลับ
ความเ็ปจากการที่พลังวิ่งสวนทางเส้นเอ็นทำให้เขาแทบสิ้นสติร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ทว่าเขายังคงกัดฟันแน่นดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปที่กระถางทองแดง
ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาัักับขอบกระถางระบบเนตรวิวัฒนาการก็คำรามขึ้นในโสตประสาท!
[ตรวจพบสารอาหารระดับต่ำ:ปรสิตโลหิติญญา]
[เงื่อนไขครบถ้วน:เริ่มกระบวนการวิวัฒนาการย้อนกลับ...]
[เปลี่ยน 'ยาพิษเก็บเกี่ยว' ให้กลายเป็ —> 'หยดน้ำค้างปฐีระดับต้น']
ในพริบตาเส้นใยสีดำที่ดิ้นพล่านอยู่ในกระถางกลับถูกแสงสีม่วงจากอักขระโบราณดูดกลืนและหลอมละลายเปลี่ยนสภาพเป็ของเหลวสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมขจรขจายไปทั่วห้องกลิ่นหอมนี้ต่างจากกลิ่นธูปเน่าเหม็นที่ลานฝึกโดยสิ้นเชิง มันคือกลิ่นของ"ชีวิต" ที่แท้จริง
หลินหยวนมองดูหยดน้ำค้างในกระถางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและไฟแห่งการแก้แค้น
'ในเมื่อพวกเ้ามองข้าเป็ปศุสัตว์ข้าก็จะใช้ยาพิษที่พวกเ้าขุนเลี้ยงนี่แหละ...เป็บันไดก้าวขึ้นไปถล่ม์ของพวกเ้าให้สิ้นซาก!'
หลินหยวนไม่ลังเลอีกต่อไปเขาประคองกระถางทองแดงด้วยมือที่ยังสั่นเทา ก่อนจะดื่ม "หยดน้ำค้างปฐี"ที่กลั่นออกมาจากยาพิษเข้าไปจนหมดสิ้น
ในพริบตาเดียวความรู้สึกราวกับมีมวลน้ำมหาศาลที่บริสุทธิ์และทรงพลังพุ่งทะลักเข้าสู่จุดชีพจรทั่วร่างมันไม่ใช่ความร้อนรุ่มที่แผดเผาเหมือนยาพิษก่อนหน้า
แต่เป็ความอบอุ่นที่อ่อนโยนทว่าหนักแน่นพลังงานเหล่านี้เริ่มชอนไชเข้าสู่ไขกระดูกแย่งชิงพื้นที่จากเศษซากของปรสิตที่ยังหลงเหลืออยู่พร้อมกับซ่อมแซมเส้นเอ็นที่ฉีกขาดจากการโคจรปราณย้อนกลับเมื่อครู่
[วิวัฒนาการร่างกาย: สำเร็จ]
[ระดับบ่มเพาะ: ก้าวข้ามขั้นพื้นฐานระดับสาม —> บรรลุขั้นรวมปราณระดับหนึ่ง(ซ่อนเร้น)]
[สถานะ: กายาหยกนพเก้า (เบื้องต้น) -ิัและกระดูกถูกชำระล้างจนไร้ซึ่งสิ่งเจือปน]
เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังขึ้นทั่วร่างหลินหยวนรู้สึกได้ว่าโสตประสาทของเขากระจ่างใสขึ้นอย่างน่าประหลาด
แม้แต่เสียงมดที่คลานอยู่บนพื้นไม้เขาก็ยังได้ยินชัดเจนและนั่นเองที่ทำให้เขาได้ยินเสียง "ฝีเท้า"ที่แ่เบาจนแทบเป็ศูนย์กำลังมุ่งตรงมายังห้องพักของเขา
'มาเร็วกว่าที่คิด!'
หลินหยวนรีบซ่อนกระถางทองแดงไว้ใต้เตียงตามเดิมพลางะโขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง แสร้งทำเป็หลับตาลงเพื่อเข้าสู่สภาวะบ่มเพาะตามคำสั่งของผู้าุโฉีเขาเร่งระงับกลิ่นอายพลังที่พุ่งพล่านให้สงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้
ปัง!
ประตูไม้ถูกกระแทกเปิดออกโดยไร้ซึ่งการเคาะ"ศิษย์พี่จ้าว" ผู้มีหน้าที่ดูแลหอพักศิษย์สายนอกก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เ็าดวงตาของเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับสุนัขล่าเนื้อที่กำลังตามกลิ่น
"หลินหยวน...ผู้าุโฉีให้ข้ามาตรวจดูว่าเ้า 'ย่อย' วาสนาที่ได้รับไปถึงไหนแล้ว" ศิษย์พี่จ้าวยิ้มที่มุมปากทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่ลำคอของหลินหยวนเพื่อมองหาเส้นเืสีดำอันเป็สัญลักษณ์ว่าปรสิตได้ฝังตัวสำเร็จแล้ว
หลินหยวนลืมตาขึ้นช้าๆแสร้งทำให้ดวงตาดูเลื่อนลอยเล็กน้อยตามอาการของผู้ที่ถูกยาพิษครอบงำ
"ศิษย์พี่จ้าว...ข้ารู้สึกว่าพลังในร่างกำลังเดือดพล่านจนแทบควบคุมไม่ได้..."
ศิษย์พี่จ้าวเดินเข้ามาประชิดตัวพลางเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของหลินหยวนเพื่อตรวจชีพจร
หลินหยวนใจเต้นระรัวแต่ยังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบเขาใช้พลังที่เนตรวิวัฒนาการสอนสร้างภาพลวงตาของพลังที่ปั่นป่วนขึ้นมาปกปิดความบริสุทธิ์ของปราณแท้จริง
"หึ... ปฏิกิริยารุนแรงไม่เลวดูท่าเ้าจะเป็ 'ภาชนะ' ชั้นยอดมากกว่าที่ข้าคิดไว้"ศิษย์พี่จ้าวหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะสะบัดมือออก
"จงตั้งใจฝึกฝนต่อไปอย่าให้ผู้าุโต้องผิดหวังล่ะ... เพราะอีกไม่นาน 'งานเลี้ยง'ก็จะเริ่มขึ้นแล้ว"
เมื่อศิษย์พี่จ้าวเดินจากไปและเสียงฝีเท้าลับหายไปหลินหยวนจึงค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นออกแววตาที่เคยเหม่อลอยแปรเปลี่ยนเป็ความคมปลาบดุจกระบี่ที่เพิ่งผ่านการลับคม
'งานเลี้ยงงั้นหรือ? ข้าจะทำให้แน่ใจเองว่า... ในงานเลี้ยงนั้น ใครกันแน่ที่จะเป็ผู้ถูกล่า!'
เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่ความมืดมิดของราตรีเริ่มปกคลุมสำนักเมฆาคล้อยโลกใบเดิมที่เขาเคยรู้จักได้พังทลายลงแล้ว และหนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากนรกแห่งนี้คือการกลายเป็สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือกว่าคำว่า "มนุษย์"ในสายตาของพวกมัน
***************************
สงวนลิขสิทธิ์ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ (และฉบับเพิ่มเติม)
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือเผยแพร่เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเื่ "เนตรวิวัฒนาการพลิกวิถีลวง์"
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็ลายลักษณ์อักษรจากเ้าของลิขสิทธิ์หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีตามกฎหมายสูงสุด
ลิขสิทธิ์เป็ของ : พิมภัสสร
1K
