คุณคือของขวัญ (อ่านฟรี)

        “เมื่อคืนนอนดึกเหรอ” ไนน์หรือณัฐธิดา หัวหน้าวงทักเมื่อเห็นของขวัญนั่งหาวเป็๲รอบที่สิบของวัน

        ตอนนี้เป็๞เวลาเกือบหกโมงเย็น พวกเธอมีคิวถ่ายงานและสัมภาษณ์ตลอดทั้งวันเพื่อโพรโมตเพลงใหม่ แม้จะมีเวลางีบสั้น ๆ ตอนเดินทาง แต่การทำงาน๻ั้๫แ๻่เจ็ดโมงเช้าจนถึงหกโมงเย็นก็เล่นเอาของขวัญแทบจะหลับกลางอากาศไปหลายรอบ จนพี่ใหญ่ที่แอบสังเกตเห็นอาการเหนื่อยล้าของเธอทักขึ้นขณะนั่งอยู่บนรถตู้เพื่อเดินทางกลับบริษัทด้วยกัน

        “นิดหน่อยค่ะ แต่วันนี้ใช้เวลานานกว่าที่คิดนะคะ นึกว่าจะจบเร็วซะอีก”

        “นั่นสิ โดนสัมภาษณ์ซะเยอะเลย มีคำถามที่ไม่มีในสคริปต์ด้วย” ณัฐธิดาอดบ่นออกมาไม่ได้ เธอเป็๞คนที่โดนรัวคำถามมากที่สุดในวงเพราะเ๹ื่๪๫ราวความรักของเธอเป็๞ที่จับตามองของบรรดาสื่อมวลชน จนแทบจะตอบคำถามเ๹ื่๪๫นี้มากกว่าเ๹ื่๪๫เพลงด้วยซ้ำ

        “พี่ก็ไม่คิดว่ารายการสุดท้ายจะใช้เวลานานขนาดนี้ งั้นเราไปเติมพลังกันหน่อยไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” ธัญญ่า ผู้จัดการวงวัยกลางคนที่นั่งข้างคนขับหันไปเอ่ยชวน

        “ไป ๆ พริมกำลังหิวอยู่พอดีค่ะ” พริมที่เมื่อกี้กำลังหลับอยู่ก็รีบตอบรับทันที

        “มีใครมีธุระที่ไหนไหมจะได้ไปส่งก่อน” ธัญญ่าถามความสมัครใจ

        “คือ...” ของขวัญลังเล ที่จริงเธอไม่ได้มีธุระอะไรเพียงแค่อยากกลับไปพักผ่อนมากกว่า

        “มื้อนี้พี่อนุญาตให้กินได้ไม่อั้น ลืมเ๱ื่๵๹น้ำหนักไปก่อน” ธัญญ่าพูดต่อเพราะกลัวว่าเด็ก ๆ ของเธอจะกังวลเ๱ื่๵๹นี้

        “โอเคค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้นของขวัญก็ตาลุกวาวและตอบตกลงอย่างไม่ต้องคิด

        ปกติเธอกินเยอะที่สุดในวง น้ำหนักจึงมักขึ้นง่ายกว่าคนอื่น กว่าจะมีหุ่นที่สมบูรณ์แบบหน้ากล้องได้แบบนี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่ายเลย เธอต้องควบคุมอาหารอย่างเคร่งครัดและออกกำลังกายหนักกว่าเมมเบอร์ในวง จึงแทบไม่มีโอกาสได้กินเกินมื้อละสิบคำ อย่างน้อยวันนี้ก็มีข้ออ้างในการตามใจปาก ถ้าหน้าบวมก็ค่อยลดทีหลัง

        “เราไปกินอะไรกันดีคะ” นินหรือญาณิน สมาชิกอีกคนเอ่ยถาม

        “พี่ว่าเราเน้นสร้างพลังงานกันดีไหม งั้นไปกินสเต๊กกัน” ธัญญ่าเสนอ

        ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ไม่นานจุดหมายปลายทางก็เปลี่ยนไปเป็๞ร้านอาหารในโรงแรมหรูแทน

        “เอ๊ะ นั่นพี่คินหรือเปล่า” พริมทักขึ้นหลังจากเดินเข้ามานั่งในร้าน สายตาเธอมองซ้ายมองขวาจนไปเจอกับผู้ชายที่ดูคุ้นหน้าคนหนึ่งที่นั่งถัดออกไปสองโต๊ะ

        “จริงด้วย มากับใครอะ ผู้หญิงด้วย” ญาณินชะโงกหน้าไปมอง

        เมื่อได้ยินดังนั้นของขวัญที่แกล้งทำเป็๞ไม่สนใจก็ทนความอยากรู้ไม่ไหว เธอหันหลังกลับไปมองก็จำได้ทันทีว่าผู้ชายคนนั้นเป็๞เขาจริง ๆ แต่ผู้หญิงที่มาด้วยกันนั่งหันหลังอยู่จึงมองไม่ออกว่าเป็๞ใคร

        ไหนเมื่อวานเขาบอกว่าวันนี้จะนอนอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ

        “สั่งอาหารกันดีกว่าเด็ก ๆ” ธัญญ่าพูดขึ้นเมื่อบริกรยื่นเมนูมาให้

        ระหว่างที่รับประทานอาหารของขวัญก็อดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงที่มากับภาคินทร์นั้นเป็๲ใครเธอจึงขอตัวมาเข้าห้องน้ำ ของขวัญหยิบมือถือออกมาแล้วจัดการโทรหาภาคินทร์ เธอถือสายรอไม่นานเขาก็กดรับ

        (ครับ)

        “พี่คินอยู่ไหนเหรอคะ”

        (อยู่ห้อง)

        คำตอบของเขาทำเอาเธอชะงัก

        (มีอะไรเหรอ)

        “เปล่าค่ะ พอดีขวัญอยู่ร้านอาหาร พี่คินอยากให้ซื้ออะไรเข้าไปฝากไหมคะ”

        (ไม่เป็๞ไรครับ พี่สั่งมากินแล้ว ขอบคุณครับ)

        “ค่ะ” ยังไม่ทันพูดอะไรต่อเขาก็ตัดสายทิ้ง

        ของขวัญถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำแบบนี้ทำไม เขาไม่ใช่แฟนเธอสักหน่อย จะไปไหนกับใครมันก็สิทธิ์ของเขา แต่ทำไมในใจเธอถึงรู้สึกแปลก ๆ หรืออาจจะเป็๞เพราะถ้าเพื่อนสนิทมีแฟนแล้วไม่เคยเล่าให้เธอฟัง ในฐานะเพื่อนเธอก็สามารถรู้สึกน้อยใจได้

        ของขวัญสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระแล้วกลับไปนั่งกินข้าวต่อที่โต๊ะ ของขวัญแสร้งทำเป็๲สนใจเ๱ื่๵๹ที่คนอื่นคุยกัน แต่ก็แอบเปิดกล้องหน้าของมือถือเพื่อเช็กโต๊ะข้างหลัง ก่อนจะพบว่าตอนนี้โต๊ะนั้นว่างเปล่า เขาคงกลับไปแล้ว แต่กลับคอนโดตัวเองหรือไปไหนต่อเธอก็ไม่อยากจะคิด