เจ้าอยากให้ข้าเป็นวายร้ายอย่างงั้นเหรอ?? เจ้าเปิดตาดูสิข้าหรือพวกเขากันแน่ที่เป็นตัวร้าย

ณ ดินแดนตะวันออก ที่นี่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น การต่อสู้ระหว่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองแห่งที่เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนตะวันออก ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ศพมากมายกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นดิน เศษซากสงครามที่เกิดขึ้นทำให้มีผู้เสียชีวิตมากมาย ไม่ว่าจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องหรือไม่เกี่ยวข้องก็ตาม บรรยากาศถูกปกคลุมไปด้วยเสียงกรีดร้องของความโศกเศร้าและความตึงเครียดที่สัมผัสได้

“พวกแก! ที่นี่คืออาณาเขตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์กวางสวรรค์ของเรา!” ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดัง “ดังนั้นจงออกไปซะ! ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าพวกเราโหดร้าย!”

“ที่นี่เป็นของพวกเราดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกาไฟต่างหาก!” ชายอีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมน้อยหน้า

ทั้งสองฝ่ายต่างเถียงกันไปมาด้วยความดุเดือด ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใคร พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด กระบี่และอาวุธทุกชนิดประสานเข้าหากัน เกิดเสียงก้องกังวานไปทั่วสนามรบ ทันใดนั้นเงาดำขนาดมหึมาก็บดบังแสงสว่างเหนือพวกเขา เงานั้นใหญ่พอที่จะทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงักและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

พวกเขาเห็นก้อนหยกขนาดใหญ่ยักษ์กำลังตกลงมาด้วยความเร็วสูง ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา พวกเขาตัดสินใจที่จะหนี แต่จู่ ๆ ไฟจากที่ไหนก็ไม่รู้ก็ลุกโหมขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง มันกลายเป็นกำแพงเพลิงที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ไม่สามารถวิ่งหรือบินหนีได้เลย

“เจ้าช่วยคุมไฟเจ้าให้มันดีๆ ได้ไหม!” เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งในอากาศ

“ข้าพยายามเต็มที่แล้ว เจ้าเลิกบ่นได้แล้ว” เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งสังเกตเห็นเงาของคนสองคน ชายหนึ่งคน หญิงหนึ่งคน พร้อมกับคนอีกมากมายด้านหลังพวกเขา ปรากฏตัวขึ้นที่ริมขอบฟ้า พวกเขามีรูปร่างที่สง่างามและดึงดูดสายตาพร้อมตราประจำนิกายบางอย่างและเมื่อทุกคนได้เห็นตรานั้นพวกเขาก็ขาสั่นทันทีเพราะว่าทั้งสองคนนี้เป็นเจ้าแห่งยอดเขาของนิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่น ซึ่งเป็นนิกายที่เล่าลือถึงความโหดเหี้ยมและไร้ปรานีที่คนไม่กี่ร้อยคนสามารถสังหารจักรพรรดิสูงสุดได้มากมาย

"ไอ้พวกนิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่น! พวกเจ้าต้องการอะไรกัน!" หนึ่งในชายที่กล้าท้าทายตะโกนถามด้วยความโกรธ

แต่ไม่มีคำตอบให้พวกเขา ในชั่วพริบตา ก้อนหยกขนาดยักษ์ได้ตกลงมาทับคนเหล่านั้นอย่างรุนแรงจนไม่มีใครหลบพ้น ทุกคนถูกบดขยี้จนสิ้นซาก เสียงร้องโหยหวนของผู้ที่ยังมีชีวิตแผ่วลงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงหินที่ปะทะกับพื้นดิน

ฝุ่นละอองกระจายไปทั่วอากาศ ชายและหญิงที่ยืนอยู่เงียบสนิท พวกเขาไม่แม้แต่จะขยับตัว ทั้งคู่เพียงยืนมองด้วยแววตาเรียบเฉยและเยือกเย็น ดินแดนตะวันออกที่เคยเต็มไปด้วยเสียงของการฆ่าฟัน บัดนี้กลับกลายเป็นสุสานที่เงียบสงบ ราวกับว่าความโหดเหี้ยมของสงครามได้จบลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงความตายและการทำลายล้าง

มูชูหยวนยืนอยู่กลางสนามรบ ดวงตาของนางส่องประกายเย็นชา นางกวาดตามองผู้คนที่เหลืออยู่ด้วยความไม่สนใจไยดี จากนั้นนางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเฉียบขาด "สังหารให้หมด อย่าปล่อยให้ใครรอดไปได้!"

ศิษย์และผู้อาวุโสที่เหลือของนิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่นรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง “รับทราบขอรับ!” พวกเขาพุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มผู้คนที่เหลืออยู่ สังหารทุกคนโดยไม่ปล่อยให้มีผู้ใดหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว เลือดสาดกระเซ็นทั่วพื้นดิน เสียงร้องไห้และความโหยหวนของผู้ที่กำลังสิ้นลมหายใจก้องสะท้อนไปทั่วทุกมุม

ไม่นานนัก เกาหยวนและมูชูหยวนแยกทางกัน พวกเขาตัดสินใจว่าการแยกย้ายไปทำลายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ จะเพิ่มความเร็วในการกวาดล้างให้มากขึ้น มูชูหยวนเลือกเส้นทางของนางไปทางหนึ่ง ส่วนเกาหยวนก็มุ่งหน้าไปอีกทางหนึ่ง พวกเขาแบ่งกองกำลังไปคนละครึ่งและทั้งคู่มีเป้าหมายเดียวกัน คือการทำลายล้างทุกอย่างให้สิ้นซาก

ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กวางสวรรค์ เสียงโห่ร้องและเสียงกรีดร้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ชายคนหนึ่งที่มีการเพาะปลูกระดับกึ่งอมตะมองไปยังเกาหยวนด้วยสายตาตื่นตระหนก เขาพูดขึ้นด้วยเสียงสั่น

"ทำไมพวกเจ้าถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้? นี่ไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่เจ้าจะมีได้... เจ้าพวกนิกายโลหิตสวรรค์..."

ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เกาหยวนยิ้มอย่างเยือกเย็น เขายกนิ้วขึ้นแล้วดีดนิ้วเบา ๆ ชายคนนั้นถูกไฟเผาทั้งเป็น เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเงียบลงในพริบตา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กวางสวรรค์ที่เคยยิ่งใหญ่และเป็นผู้ปกครองดินแดนตะวันออกครึ่งหนึ่ง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านที่ถูกเผาไหม้จนไม่อาจแยกแยะได้ว่าสถานที่แห่งนี้เคยเป็นอะไรมาก่อน

ในอีกที่หนึ่ง ภูเขาหยกขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านท่ามกลางกองศพ ผู้คนมากมายถูกเปลี่ยนเป็นหินหยกหรือถูกฆ่าอย่างโหดร้าย สิ่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกาไฟ หญิงชราที่เหลือรอดและคนบางส่วน ร่างกายของนางกำลังกลายเป็นหยกไปช้า ๆ นางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ามูชูหยวน พูดด้วยเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "พวกเรายอมแพ้แล้ว... ได้โปรดข้าขอร้อง... ปล่อยคนหนุ่มพวกนั้นไปเถอะ..."

นางยังไม่ทันกล่าวจบ ร่างกายของนางก็กลายเป็นหยกไปทั้งตัว มูชูหยวนมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา ไม่มีความเมตตาใด ๆ ในดวงตาของเขา นางยกมือขึ้น พลังอันน่ากลัวถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของเขา

"ความเมตตา? พวกเจ้าควรขอร้องข้าตั้งแต่แรกแล้วแต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว!"

ทันใดนั้น นางก็ปล่อยเศษหยกที่มีพลังทำลายล้างสูงออกมา หญิงชราพร้อมผู้คนที่เหลืออยู่ถูกสังหารหมดสิ้น สถานที่แห่งนี้กลายเป็นสถานที่ที่ไร้ชีวิต ไร้ความปรานี มูชูหยวนเดินกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ นางทิ้งเพียงเสียงที่เย็นชาไว้เบื้องหลัง ความอ่อนแอ่มันช่างเป็นอะไรที่น่ากลัวจริงๆ ...

หลังจากกำจัดกองกำลังทั้งหมดที่ต่อต้าน นิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่นไม่รีรอ พวกเขาเก็บรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดจากดินแดนที่พวกเขาได้ครอบครองไว้และส่งมอบให้กับผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ทันที ทุกคนในนิกายได้รับคำสั่งที่ชัดเจน มุ่งหน้าสู่ภาคกลางโดยไม่เสียเวลาแม้แต่นิดเดียว

ในขณะเดียวกัน โคลนสังสารวัฏที่มีอำนาจลึกลับและการวางแผนที่ลึกล้ำ ก็ได้เก็บรวบรวมทรัพยากรทุกอย่างที่สามารถหาได้ ไม่ว่าจะเป็นอาวุธวิเศษ หินพลังวิญญาณ และอื่นๆ แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น โคลนสังสารวัฏได้ทำการจับตัวบุตรแห่งโชคและธิดาแห่งโชคทั้งเจ็ดคนที่ยังเหลืออยู่

เมื่อได้ตัวบุตรแห่งโชคทั้งเจ็ดมา โคลนสังสารวัฏใช้พลังพิเศษของตนเรียกใช้รูปแบบอาคมที่ซับซ้อนครอบคลุมไปทั้งทวีป ทำให้ทุกคนที่อยู่ในอาณาเขตนั้นถูกพลังบางอย่างได้เข้าไปในตัวพวกเขา โดยไม่มีการคัดเลือก ไม่สนว่าพวกเขาจะเป็นใคร เพศอะไร อายุเท่าไหร่ และสิ่งนี้ไม่เป็นที่รู้จัก ไม่มีใครสามารถรับรู้ถึงมันได้ ทุกคนสามารถใช้ชีวิตของพวกเขาโดยไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย

ทวีปตะวันตกซึ่งเคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและพลังวิญญาณที่รุ่งเรือง บัดนี้กลายเป็นดินแดนที่ถูกทำลาย พังพินาศไปทุกแห่งหน พลังวิญญาณเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแค่เส้นวิญญาณธรรมดาเท่านั้น ผู้คนที่ยังคงอยู่ในทวีปนี้ต่างโศกเศร้าและหลงเหลือเพียงความผิดหวัง พวกเขาโทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องดินแดนแห่งนี้ได้ อ่อนแอเกินกว่าจะยืนหยัดในโลกที่โหดร้ายเช่นนี้