บันทึกราชันย์เทพอสูร

        “เนี่ยหลี เหตุใดเจ้าจึงมอบของสิ่งนี้ให้ข้า?” เยื่อจื่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นดวงตากลมโตสดใสของนางกระพริบปริบๆ จ้องมองเนี่ยหลี

        “ก็เพราะข้าชอบเจ้าน่ะสิ” เนี่ยหลีจ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋นหัวเราะเบาๆ และพูด

        “เช่นนั้นข้าก็ยิ่งไม่อาจรับได้แล้ว” ได้ยินเนี่ยหลีกล้าพูดออกมาตรงๆสองแก้มของเยี่ยจื่ออวิ๋นแดงระเรื่อ นางได้รับความกรุณามากมายมาจากเนี่ยหลีแล้วหากยังยอมรับความรู้สึกของเนี่ยหลี อีกหน่อยคงไม่รู้ว่าจะตอบแทนอย่างไรแล้ว

        “อย่างนี้ดีหรือไม่ ถือเสียว่าเจ้าติดหนี้ข้าครั้งหนึ่งอีกหน่อยข้าย่อมต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างขอความช่วยเหลือจากเจ้า” เนี่ยหลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งมิใช่ง่ายเลยที่จะให้โฉมงามจอมดื้อเช่นนางยอมรับเขา

        “มีเรื่องอะไรที่ข้าจะสามารถช่วยเหลือเจ้าได้กัน?” เยี่ยจื่ออวิ๋นก้มศีรษะลง ดวงหน้างดงามแดงระเรื่อ

        “แน่นอน เจ้าย่อมสามารถช่วยข้าได้อยู่แล้ว เจ้าเป็นถึงธิดาของท่านเจ้าเมืองไม่ทราบมีคนตั้งเท่าไหร่คิดอยากขอความช่วยเหลือจากเจ้า ข้าก็เช่นกัน! ข้าได้หลอมรวมกับจิตอสูรของตนเรียบร้อยแล้วราชินีวายุเหมันต์ตนนี้มีคุณสมบัติไม่เหมาะกับข้า ต่อให้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์” เนี่ยหลีจ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋นที่กำลังก้มหน้าก้มตาในใจครุ่นคิดว่าแม่เด็กน้อยผู้นี้นับวันก็ยิ่งชวนมองยิ่ง

        เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เยี่ยจื่ออวิ๋นลังเลเล็กน้อยจากนั้นจึงพยักหน้าพูดว่า “ก็ได้ทว่าเรื่องที่เจ้าจะขอให้ช่วย ห้ามเป็นเรื่องไม่ดีเด็ดขาด!”

        “นั่นย่อมต้องแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าเคยเห็นผู้ใดซื่อตรงยิ่งกว่าข้าอีกหรือ?” เนี่ยหลีสีหน้าจริงจังยิ่ง พูดจาท่าทางขึงขัง

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เยี่ยจื่ออวิ๋นพลันหัวเราะขึ้นมาคิกคักแล้วหัวเราะจนโฉมงามตัวสั่นตัวคลอน คำพูดของเนี่ยหลีนี้ช่างตลกเกินไปแล้ว เป็นผู้ใดกันเมื่อครู่เพิ่งทำให้คนของตระกูลเสินเซิ่งเซ่อซ่ากันไปหมด

        “เนี่ยหลี ราชินีวายุเหมันต์ตนนี้ข้าจะรับไว้ให้ข้าชมดูว่าจิตอสูรที่มีอัตราการเจริญเติบโตระดับเทพของเจ้านี้เป็นเช่นไรกันแน่ถือว่าข้าติดหนี้เจ้าครั้งหนึ่ง เจ้าสามารถขอให้ข้าทำอะไรให้ได้อย่างหนึ่งทว่าห้ามเป็นเรื่องไม่ดีเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นข้าจะขอให้ท่านพ่อออกเงินซื้อจิตอสูรตนนี้จากเจ้า!” เยี่ยจื่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นปัดป่ายสองมือน้อยๆ ไปมาราวกับผีเสื้อเล็กๆ ตัวหนึ่ง วิ่งหนีไปต่อหน้า

        แม้แต่ตัวเยี่ยจื่ออวิ๋นเองก็ไม่ทราบ นางค่อยๆเห็นเนี่ยหลีเป็นคนใกล้ชิดผู้หนึ่งแล้ว หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นเช่นเสิ่นเยวี่ยหรือคนอื่นๆ นางจะต้องไม่มีวันยอมรับอย่างแน่นอน

        จ้องมองเงาร่างงดงามสดใสของเยี่ยจื่ออวิ๋นค่อยๆ จากไปไกลเนี่ยหลียิ้มน้อยๆ และพึมพำว่า “อีกไม่นาน พวกเราก็จะได้พบกันอีกครั้ง! ในชาติที่แล้วและปัจจุบัน โชคชะตานำพาให้พวกเราได้มาอยู่ด้วยกันต่อให้คิดตัดขาด ก็ไม่อาจตัดขาดจากกันได้” ครั้นกล่าวจบเนี่ยหลีจึงค่อยๆ หมุนตัวจากไป

        ข่าวเรื่องเนี่ยหลีผู้มีอายุเพียงสิบสามปีสามารถขยี้ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองหนึ่งดาวเสิ่นเซี่ยวแห่งตระกูลเสินเซิ่งได้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งเมืองกวงฮุยพากันตื่นตะลึงหลายปีแล้วที่เมืองกวงฮุยไม่มีอัจฉริยะที่น่าอัศจรรย์ใจปานนี้ปรากฏตัวขึ้น!

        ตระกูลเทียนเหินกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ทุกๆวันจะมีผู้คนมาเยี่ยมบ้านตระกูลเทียนเหินไม่หยุดหย่อน

        ทว่าเนี่ยหลีกลับหายตัวไปอย่างฉับพลัน เก็บตัวไม่พบผู้คนพวกที่ต้องการพบเนี่ยหลีล้วนถูกตระกูลเทียนเหินสกัดกั้นกลับไป

        หลังจากที่ข่าวนี้แพร่หลายออกไปคณะผู้คุ้มครองเมืองกวงฮุยตรวจพบความเคลื่อนไหวของสมาคมมืด จับและสังหารคนของสมาคมมืดได้สิบกว่าคนเพื่อให้แน่ใจในความปลอดภัยของเนี่ยหลีท่านเจ้าเมืองเยี่ยจงจึงตัดสินใจรับเนี่ยหลีเข้ามาอาศัยในจวนเจ้าเมืองเพื่อดูแลต่อไป

        เมื่อรู้ข่าวนี้ ความเคลื่อนไหวของสมาคมมืดจึงค่อยหยุดลงหากเนี่ยหลีอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเทียนเหินผู้คนจากสมาคมมืดย่อมไม่ยอมปล่อยเขาไว้แน่ทว่าเมื่อเนี่ยหลีถูกรับเข้าไปอยู่ในจวนเจ้าเมืองพวกเขาย่อมไม่กล้าพอที่จะลงมือในจวนเจ้าเมืองได้ ไม่ว่าอย่างไรในจวนเจ้าเมืองก็มีผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานอยู่ผู้หนึ่งมีผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองดำมากมาย ทั้งยังมียอดยุทธ์อีกมากมายนับไม่ถ้วน

        นอกจากตัวเนี่ยหลีเองแล้วเนี่ยหลียังพาเนี่ยอวี่เข้ามาอาศัยอยู่ในจวนเจ้าเมืองด้วยกันเขาตัดสินใจจะสอนเนี่ยอวี่ฝึกยุทธ์ ส่วนตระกูลเทียนเหินเวลานี้ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องตระกูลเทียนเหินอีกและขอเพียงเขาไม่อยู่ในตระกูลเทียนเหิน สมาคมมืดย่อมไม่คิดลงมือกับตระกูลเทียนเหินเนื่องเพราะไม่คุ้มและไร้ความหมาย

        ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายของเนี่ยหลี และเหตุผลที่ว่าเหตุใดเนี่ยหลีจึงกล้าเปิดเผยพลังของตนในการประลองเยาวชนผู้มีพรสวรรค์ก็เพราะเขาคิดคำนวณหมากตานี้เอาไว้แล้ว

        กล่าวกันว่าเมื่อเสิ่นเยวี่ยแห่งตระกูลเสินเซิ่งได้ข่าวว่าเนี่ยหลีแสดงพลังระดับทองออกมาและได้เข้าไปพำนักอยู่ในจวนเจ้าเมืองก็เงยหน้าขึ้นฟ้ากระอักเลือดออกมาด้วยความเศร้าโศกและเจ็บแค้นเดิมทีเขายังมีความหวังกับเยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่บ้าง ครั้งนี้เขารู้ตัวแล้วว่าตนไม่เหลือความหวังอีกต่อไป

        หยางซินอยู่ในสมาคมนักปรุงยาวิเศษได้ยินข่าวนี้ก็เข้าใจทันทีว่าเนี่ยหลีเหตุใดจึงมั่นใจนัก ที่แท้วางแผนการไว้ในใจอยู่แล้วเดาว่าเนี่ยหลีคงคำนวณเอาไว้แล้วว่าเขาจะได้เข้าไปอยู่ในจวนเจ้าเมืองดูเหมือนอีกหน่อยนางคิดจะไปพบเนี่ยหลี คงต้องไปที่จวนเจ้าเมืองแทนแล้ว

        ตระกูลเสินเซิ่ง

        เสิ่นหง ประมุขแห่งตระกูลเสินเซิ่ง ในที่สุดก็ออกจากการบำเพ็ญตบะในระหว่างที่เก็บตัวนี้ วรยุทธ์ของเขาก้าวหน้าขึ้นเป็นอันมากทว่าก็ยังมิอาจทะลวงฝ่าเข้าสู่เขตแดนแห่งความเป็นผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานได้ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานมิใช่สิ่งที่จะเอื้อมถึงได้โดยง่ายอย่างแท้จริงยิ่งวรยุทธ์สูงขึ้น เขาก็ยิ่งเข้าใจในจุดนี้มากขึ้น

        ไม่ทราบว่าเจ้าเฒ่าเยี่ยโม่ผู้นั้น ที่แท้ทะลวงฝ่าไปถึงด่านนั้นได้อย่างไรทุกครั้งที่คิดถึงอายุของตนว่านับวันก็ยิ่งมากขึ้น วรยุทธ์ของตนยังมีแนวโน้มว่ากำลังจะถดถอยลงจิตใจของเสิ่นหงก็ยิ่งกังวล

        เมื่อเขาได้ยินเรื่องการพนันก็พลันโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันทีเสิ่นหมิงทำอะไรระมัดระวังรอบคอบเสมอมา ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างวางใจ ทว่าคิดไม่ถึงเสิ่นหมิงกลับทำพลาดถึงเพียงนี้ ครั้งเดียวก็สูญเสียเงินไปถึงสี่ร้อยห้าสิบล้านเหรียญจิตอสูร! เงินจำนวนมากมายปานนี้ สามารถซื้อยาวิเศษได้ตั้งเท่าไหร่สามารถบำรุงการฝึกยุทธ์ของลูกหลานได้ตั้งเท่าไหร่?

        “เสิ่นหมิง เจ้ารู้ความผิดของตนหรือไม่!” เสิ่นหงนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงจ้องมองเสิ่นหมิงที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา

        รับรู้ได้ถึงสายตาน่าประหวั่นพรั่นพรึงของเสิ่นหงร่างของเสิ่นหมิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว รีบพูดขึ้น “ท่านประมุขได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย! พวกเราคิดไม่ถึงว่าเนี่ยหลีแห่งตระกูลเทียนเหินอายุยังน้อยเพียงเท่านี้ กลับมีวรยุทธ์ถึงระดับทองแล้ว ไม่ทันตรวจสอบให้ดีจึงถูกพวกมันหลอกเข้า ได้โปรดเห็นแก่ความดีความชอบที่ผ่านมาของข้าด้วยที่ได้เคยสร้างไว้ให้แก่ตระกูลเสิ่นเซิ่ง...”

        “หุบปาก!” เสิ่นหงกวาดตามองเสิ่นหมิงด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวเย็นยะเยือก

        เสิ่นหมิงเงียบเสียงทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว

        เสิ่นหงนิ่งเงียบครุ่นคิดเสียเงินไปสี่ร้อยห้าสิบล้านเหรียญจิตอสูรครั้งนี้ย่อมไม่เพียงพอที่จะสั่นคลอนรากฐานของตระกูลเสินเซิ่งได้ทว่าสิ่งที่ทำให้เสิ่นหงรู้สึกหงุดหงิดใจก็คือ ระหว่างที่เขาบำเพ็ญตบะ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเสินเซิ่งกับตระกูลเทียนเหินกลับกลายเป็นเหมือนน้ำกับไฟไปได้อย่างน่าประหลาดเดิมทีตระกูลเล็กๆเช่นตระกูลเทียนเหินย่อมมิใช่สิ่งที่ตระกูลเสินเซิ่งจะเก็บมาใส่ใจ ทว่าเนี่ยหลีเด็กหนุ่มผู้นี้ เขาไม่อาจไม่สนใจได้

        เด็กหนุ่มอายุสิบสามปี กลับมีพลังถึงระดับทองพรสวรรค์เช่นนี้ทำให้ในใจของเขาอดบังเกิดความรู้สึกอิจฉาขึ้นมามิได้ ผู้ใดจะรู้เด็กเช่นนี้อนาคตข้างหน้าจะเติบโตถึงระดับไหน? หากเด็กคนนี้เติบใหญ่ขึ้นเมื่อใดไม่ว่าจะเป็นตระกูลเสินเซิ่งหรือว่าสมาคมมืด ล้วนเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อพวกเขา

        ภัยคุกคามนี้จะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซากหากเนี่ยหลีผู้นี้ไม่มีความแค้นเคืองใดๆ กับตระกูลเสินเซิ่งเช่นนั้นเสิ่นหงก็ยังพอจะตกลงกับเขาได้ ทว่าตั้งแต่แรกเนี่ยหลีก็เป็นปรปักษ์กับตระกูลเสินเซิ่ง เช่นนั้นก็ต้องกำจัดทิ้งสถานเดียว

        เนี่ยหลีบัดนี้ได้รับความคุ้มครองจากจวนเจ้าเมืองหากพวกเขาคิดจะกำจัดเนี่ยหลีย่อมมีความลำบากอยู่บ้าง

        “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะสามารถอยู่แต่ในจวนเจ้าเมืองได้ตลอด ไม่มีทางออกมา!” เสิ่นหงครุ่นคิดเลือดเย็น เขาชำเลืองมองเสิ่นหมิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพูดเสียงต่ำว่า “เสิ่นหมิง เจ้าก็รู้กฎของตระกูลเสินเซิ่งดีตามกฎของตระกูลเสินเซิ่งแล้ว ครั้งนี้เจ้าทำความผิดใหญ่หลวงตามกฎแล้วไม่อาจอภัยให้ได้ ทว่าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเสินเซิ่งสร้างความดีความชอบไว้ในตระกูลเสินเซิ่งมากมาย ข้าจะให้โอกาสเจ้าลบล้างความผิด...”

        ได้ยินคำพูดของเสิ่นหงดวงตาที่เคยมืดหม่นของเสิ่นหมิงพลันฉายแววแห่งความหวังขึ้นมาเขาเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นหงและพูด “ขอเพียงท่านประมุขมีคำสั่งต่อให้ต้องปีนภูเขามีดดาบหรือลุยทะเลเพลิง ข้าก็จะไม่ปริปากบ่นเป็นอันขาด!”

        “ดีมาก ข้าต้องการให้เจ้าพาคนไปฆ่าเนี่ยหลี หากเจ้าฆ่าเนี่ยหลีได้สำเร็จข้าจะส่งเจ้าออกจากเมืองไปที่สมาคมมืด มอบตำแหน่งผู้ช่วยให้เจ้า!” เสิ่นหงพูด

        “แต่ทว่า เนี่ยหลีเข้าไปพำนักอยู่ในจวนเจ้าเมืองแล้ว...” เสิ่นหมิงรู้เรื่องระหว่างตระกูลเสินเซิ่งและสมาคมมืดดี จะฆ่าเนี่ยหลีหรือจะต้องตาย เขาไม่มีทางเลือก

        “เขาจะต้องออกมาสักวันหนึ่ง!” เสิ่นหงพูดเบาๆ

        “ข้าเข้าใจแล้ว น้อมรับคำสั่งท่านประมุข!” ดวงตาของเสิ่นหมิงทอประกายเหี้ยมโหดเขาเข้าใจดี มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เขาจึงจะมีโอกาสรอด! มิเช่นนั้น ด้วยวิธีการของเสิ่นหง เขาคงไม่เหลือกระทั่งกระดูกสักชิ้นเป็นแน่!

        “เสิ่นหมิง ข้าดีต่อเจ้าไม่น้อย อย่าทำให้ข้าผิดหวัง!” นิ้วมือข้างขวาของเสิ่นหงหมุนแหวนบนนิ้วหัวแม่มือข้างซ้ายของตนภายในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นฉายประกายเข้มชั่วร้ายบางอย่าง

        ได้ยินเสียงเข้มต่ำของเสิ่นหง หัวใจของเสิ่นหมิงสั่นสะท้านขึ้นมาไม่หยุดนอกจากตัวเขาเองแล้ว ชีวิตของคนในครอบครัวเขา ล้วนอยู่ในกำมือของเสิ่นหงเขาได้แต่ต้องต่อสู้ให้ถึงที่สุด!