ยอดยุทธชุดชมพู

48.ฤกษ์มงคลของอวี้ตี้

               “ทะ...ท่านมารฝันชะ...ช่วยข้าด้วย”เด็กหญิงเหลือบมองทางมารรูปงามพลางทำเสียงน่าสงสารทว่ารับรู้ได้ถึงสายตามุ่งร้ายของเทพมังกรขาวที่จ้องมาทำให้เด็กหญิงได้แต่พูดเสียงเบาตะกุกตะกัก ด้วยความหวาดกลัวเทพมังกรขาวผู้โหดร้าย

               “เอ่อ..”ผู้ถูกเรียกว่ามารฝันพูดไม่ออกไปชั่วขณะไม่รู้จะช่วยเด็กหญิงอย่างไรดีซ้ำพลังที่เทพสตรีผู้นี้ใช้ออกมาในพริบตาเดียวนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจมหาศาลที่นางมี  มากจนเขาไม่อาจต่อกรได้อย่างแน่นอนบางทีอาจมากกว่าประมุขสวรรค์ผู้นั้น สุดท้ายเขาจึงได้แต่เปลี่ยนเรื่องคุยเมินสายตาอ้อนวอนของเด็กหญิง

               “ท่านเป็นเจ้านายเก่าของเป่าเล่อหรือว่าเป็นคนรู้จักของนาง”มารฝันถาม“แต่ข้าว่าไม่น่าใช่เจ้านายเก่าของนางเพราะเป่าเล่อเคยบอกว่าเจ้านายขวางนางลงจากสวรรค์ตอนเมาจงใจขว้างใส่สหายโดยไม่สนใจสักนิดว่านางเป็นของวิเศษที่ล้ำค่าไม่ควรโยนทิ้งขว้างเช่นนั้น...”

               “ถูกต้อง! เขาไม่ควรโยนข้าทิ้ง! ข้าไม่อยากกลับไปหาคนที่ไม่เห็นค่าของตัวเองอีกแล้ว!”เด็กหญิงพลันเงยหน้าขึ้นมาพูดจาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะแววตาแข็งกร้าวยามมีโทสะพลังแห่งไฟในร่างปั่นป่วนจนแผ่ความร้อนรุนแรงออกมาจนทุกคนรับรู้ได้

               ไป๋หลงถอนหายใจ นึกเห็นใจพัดหยกขณะโบกมือในอากาศเบาๆความร้อนทั้งหลายพลันดับวูบ ขณะที่เป่าเล่อยืนตัวสั่นด้วยความหนาวทั้งตัวเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งเกาะ

               มารฝันรีบคว้าผ้าห่มไปห่อตัวเด็กหญิงไว้พลางรีบร่ายเวททำให้น้ำแข็งละลาย... ‘สตรีผู้นี้ช่างใจร้ายกับเด็กน้อยได้ลงคอ!’มารฝันคิดในใจ

               ขณะกอดเด็กหญิงไว้แนบอกเพื่อใช้ความอุ่นจากร่างของตนให้เด็กหญิงคลายหนาวเร็วขึ้นเป่าเล่อเป็นนกเฟิ่งหวงธาตุไฟการถูกน้ำแข็งซึ่งเป็นธาตุตรงข้ามเล่นงานเช่นนี้นางต้องรู้สึกไม่สบายตัวอย่างหนักแน่

               “มารฝันเจ้ากำลังประณามข้าในใจ”ไป๋หลงกล่าวอย่างรู้ทัน“แต่เจ้าจงดูนางให้ดีๆ...นางไม่ใช่เด็กน้อยที่น่าสงสารหรอก”ไป๋หลงว่าพลางฉีกยิ้มชั่วร้ายยกมือร่ายเวทแล้วสะบัดเข้าใส่เด็กหญิง

               “อย่า!”เป่าเล่อร้องห้ามด้วยความตกใจทว่าเพียงคำว่าอย่าหลุดออกจากปาก ร่างของเป่าเล่อก็พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงร่างเล็กบอบบางของเด็กหญิงพลันแขนขายืดยาวปรากฏทรวดทรงอกตูม เอวคอดใบหน้าที่เคยดูน่ารัก กลายเป็นงดงามหวานซึ้ง ยามขยับขนตาช้อนขึ้นมองชวนให้คนใจสั่นไหว

               “เฮ้ย!”มารฝันร้องอย่างตกใจเมื่อจู่ๆร่างของเด็กหญิงที่ตนกอดไว้พลันกลายเป็นหญิงงามผู้หนึ่งซ้ำยังมีทรวดทรงงดงาม นุ่มนิ่มน่ากอดรัด ลูบคลำ! แค่กๆดูเหมือนเขาจะคิดนอกลู่นอกทางมากไปหน่อย

               “ทะ...ท่าน ท่านท่าน”สาวงามถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่กระทืบเท้าอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายเปิดโปงความลับของตน  คนเขาอุตส่าห์แปลงร่างเป็นเด็กใช้พลังทั้งหมดปกปิดร่างผู้ใหญ่เอาไว้ไม่ให้มารฝันรู้ว่าแท้จริงแล้วตนเป็นหญิงสาวผู้หนึ่งมิใช่เด็กสิบขวบ

               “หนวกหูจริงโวยวายอยู่ได้”ไป๋หลงแสร้งเอามือปิดหูคล้ายว่าอีกฝ่ายตะโกนเสียงดังเกินไปก่อนจะกล่าววาจาเปิดโปงความจริง “ทำแบบนี้เจ้าจะได้ไม่ต้องเสแสร้งเป็นเด็กหญิงอ่อนแอน่าสงสารอ้อนวอนขออยู่กับเขาไม่กลับสวรรค์ไปหาเจ้านายคนเก่า เจ้าจะได้อยู่ที่นี่หลอกกินเต้าหู้บุรุษรูปงามต่อไป”

               คราวนี้ทั้งคนหลอกกินเต้าหู้ผู้อื่นและผู้ถูกหลอกกินเต้าหู้มาตลอดสิบปีโลกมนุษย์ต่างชะงักตัวแข็งทื่อ...

               มารฝันและเป่าเล่อค่อยๆหมุนคอช้าๆไปมองหน้ากันต่างคนต่างหน้าตาแข็งค้างตกตะลึง ทว่าต่างความคิดกัน

               “ขะ...ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าเจ้าเป็นสตรีหื่นกามเช่นนี้!”มารฝันทำท่ากอดตัวเองหวงเนื้อหวงราวกับกำลังจะถูกใครขืนใจ

               ไป๋หลงเห็นแล้วกลั้นหัวเราะจนเกิดเสียงคึ่ก คึ่ก แปลกๆในลำคอ

               ขณะที่เป่าเล่อ ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินมารฝันกล่าววาจา เมื่อตั้งสติได้ โทสะก็พวยพุ่งจนธาตุไฟในร่างลุกพรึ่บขึ้น ร่างลุกเป็นไฟแผ่พลังความร้อนอย่างรุนแรงจนไป๋หลงและมารฝันต้องถอยหลังไปไกลหลบคลื่นความร้อนรุนแรงนั้น

                “หื่นกามบ้านเจ้าสิ!”เป่าเล่อตะคอกใส่มารฝันก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ไป๋หลงคนที่ใส่ร้ายตน “ไป๋หลง! เจ้าเล่นแรงเกินไปแล้วนะข้าโกรธแล้วจริงๆด้วย ทำไมต้องแกล้งข้ารุนแรงแบบนี้ด้วย!”คราวนี้เป่าเล่อน้ำตาหยดเผาะด้วยความน้อยใจ “ฮือ...เจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว!”

               ทว่าคนใส่ร้ายผู้อื่นกลับกลั้นหัวเราะไม่ตอบโต้ ซ้ำยังหันไปทางอื่นกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงก่ำ ‘ข้ายกโล่จอมเสแสร้งให้เจ้าแล้ว’ไป๋หลงคิดขณะกลั้นหัวเราะ คนอย่างเป่าเล่อ ธาตุไฟดุดันแข็งกร้าวนางไม่ใช่ธาตุน้ำที่จะอ่อนไหวกับเรื่องแค่นี้  แต่สิ่งที่ทำให้นางร้องไห้นั้น....

               มารฝันเห็นคนตรงหน้าที่อยู่กับตนมาถึงสิบปีไม่เคยร้องไห้มาก่อนบัดนี้กลับน้ำตาร่วงหล่นเป็นสายอดทำให้มารฝันร้อนรนไม่ได้ ถึงอย่างไรสิบปีมานี้เขาก็ดูแลนางมาอย่างดี ไม่เคยทุบตีไม่เคยทำให้เสียน้ำตามาก่อน... ขณะที่มารฝันจะเข้าไปปลอบเป่าเล่อก็ปาดน้ำตาแล้วกล่าว

               “เจ้าใจร้ายเกินไปแล้วที่หาว่าข้าแปลงร่างเป็นเด็กเพื่ออยู่ที่นี่หลอกกินเต้าหู้มารฝันผู้นี้...ชายเหลาะแหละ! หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงเช่นนี้!เจ้ากล้าจับคู่คนแบบนี้กับข้าได้อย่างไร ข้ารับไม่ได้! รู้ๆอยู่ว่าข้าชอบผู้ชายร่างสูงใหญ่บึกบึนกล้ามมัดแน่นๆ มากไปด้วยพละกำลังแบบท่านเทพสามตาเอ้อหลางเสิ่น ไม่ใช่กุ้งแห้งท่าทางอมโรค หน้าซีดเหมือนคนป่วยใกล้ตาย โดนเตะทีสองทีคงหักเป็นสองท่อนข้าไม่ได้ชอบผู้ชายที่ไร้ลักษณะของชายชาตรีเช่นคนผู้นี้!”เป่าเล่อกล่าวขณะชี้ไปทางมารฝันระบายความในใจออกมาจนหมดสิ้น  ขณะที่เปลวเพลิงซึ่งลุกทั่วร่างดับลงเมื่อเป่าเล่อระบายความรู้สึกจนหมด

               คราวนี้ไป๋หลงทนไม่ไหวจนต้องระเบิดหัวเราะออกมา....เป่าเล่อผู้นี้ปากร้ายซ้ำยังพูดตรงคิดไว้แล้วเชียวว่านางจะต้องพูดอะไรทำนองนี้ออกมา ทว่าเมื่อไป๋หลงเหลือบมองคนที่ถูกกล่าวหาว่าไร้ลักษณะของความเป็นชายก็รีบหุบปากหยุดเสียงหัวเราะของตนทันที

               มารฝันสีหน้าคล้ายหัวใจแตกสลายราวกับโลกทั้งใบพังทลาย ท่าทางหดหู่ไร้กำลัง ดูแล้วน่าสงสารอย่างยิ่ง...

               “นะ...นี่ขะ...เขาก็ไม่ได้แย่อย่างที่เจ้าพูดขนาดนั้นหรอกนะ”ไป๋หลงรีบพูดแทรกกลัวว่าเป่าเล่อจะหลุดคำพูดอื่นๆไม่น่าฟังออกมาอีกเดี๋ยวมารฝันผู้นี้เกิดรับไม่ได้กระโดดเอาหัวโขกถ้ำตายขึ้นมาเธอจะได้กลายเป็นผู้มีส่วนร่วมในการฆ่าคนโดยทางอ้อมขึ้นมา...

               “ไม่ได้แย่หรือ?”คราวนี้เป่าเล่อขมวดคิ้วพิจารณามารฝันอย่างจริงจัง “เจ้าดูเขาให้ดี วันๆเขาเอาแต่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนอนทำท่าราวกับคณิกายั่วยวนบุรุษให้ขึ้นเตียง แบบนี้ทั้งวัน กล้ามเนื้อสักนิดก็ไม่มี เอวคอดร่างบางขาเรียวยิ่งกว่าข้า จนข้าเผลอคิดไปว่าข้าเป็นบุรุษ แล้วเขาเป็นสตรี!” เป่าเล่อกล่าว

               คราวนี้มารฟันถึงกับยืนไม่อยู่เข่าอ่อนร่างทรุดลงกับพื้นใบหน้าเหม่อลอย คล้ายสติหลุดไปเรียบร้อยแล้ว ปากก็พึมพำ“ข้าไม่เหมือนบุรุษหรือ ข้าไม่เหมือนบุรุษหรือ”

               ไป๋หลงหันไปถลึงตาใส่เจ้านกปากเสีย“พอได้แล้ว เจ้าไม่เห็นหรือว่าเขาตกใจจนสติหลุดแล้วนั่น!”ไป๋หลงกล่าวจบก็รีบพุ่งเข้าไปหาคนรูปงามที่ถึงจะไม่ได้มีกล้ามเนื้อบึกบึนหล่อเหลาแบบชายชาตินักรบเช่นเทพเอ้อหลางเสิ่นผู้นั้นแต่ความงามของมารฝันก็งามแบบสะอาดสะอ้านแบบบัณฑิต ซ้ำยังทรงเสน่ห์ชวนให้คนลุ่มหลง

               “เจ้าอย่าไปฟังนาง!”ไป๋หลงรีบกล่าวขณะนั่งคุกเข่าโอบไหล่มารฝันอย่างปลอบโยน

                “เจ้างามถึงเพียงนี้ ผิวขาวเกลี้ยงเกลาเรียบลื่นกลิ่นกายหอมฟุ้ง นิ้วมือเรียวยาว รูปร่างสูงโปร่ง ท่อนขายาวเรียวงดงาม เอวสอบงดงามคิ้วหนา จมูกโด่ง ริมฝีปากแดงระเรื่อเช่นนี้ ไม่ว่าสตรีใดเห็นล้วนต้องหลงใหลยอมสงบต่อหน้าเจ้าเพียงแค่เจ้าส่งสายตาให้”

               ไป๋หลงว่าพลางลากนิ้วไปตามกระดูกไหปลาร้าที่โผล่ออกมานอกเสื้อของคนงามลากผ่านไปยังไหล่กว้างก่อนจะเปลี่ยนมาลากนิ้วไปที่แก้มเนียนจรดคางที่สากเล็กน้อยเพราะหนวดเคราที่ถูกโกนจนเกลี้ยงเกลาแล้วหยุดลงที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของอีกฝ่าย แววตาของมารฝันไหววูบรู้สึกร้อนวูบวาบกับสัมผัสแผ่วเบา ทว่ากระตุ้นอารมณ์ของสตรีตรงหน้า

               ไป๋หลงช้อนคางอีกฝ่ายขึ้นมาขณะที่ใช้ดวงตาพราวระยับของตนที่เต็มไปด้วยความหลงใหลมองอีกฝ่าย“อย่างน้อยก็ข้าคนนึงที่มองว่าเจ้างดงามจนยากจะห้ามใจเลยละ...”ไป๋หลงยิ้มน้อยๆกรุ้มกริ่มคล้ายบุรุษเสเพลก่อนจะปล่อยมือจากคางอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่ามารฝันได้สติคืนมาแล้ว

               เป่าเล่ออ้าปากค้างถึงจะรู้ความลับของไป๋หลงว่านางชื่นชอบบุรุษรูปงามซ้ำยังแอบกินเต้าหู้ผู้อื่นบ่อยๆทว่าไม่เคยได้เห็นนางที่ลูบไล้บุรุษเช่นนี้ต่อหน้าต่อตามาก่อน “โจรราคะ!”เป่าเล่อกัดฟันก่นด่าไป๋หลงพลางแอบสงสัยว่าเป็นไป๋หลงหรือเปล่าที่ขุดหลุมพรางให้นางกระโดดลงไปเพื่อหลอกกินเต้าหู้มารฝันผู้นี้!

               “จะ...เจ้าพูดจริงหรือ”มารฝันถามอย่างไม่แน่ใจ

               “โอย!...”เป่าเล่อร้องอย่างนึกรำคาญใจพลางกลอกตามองฟ้า “นางลูบไล้เจ้าเสียขนาดนั้น หากจับเจ้ากินได้นางคงทำไปแล้วยังจะไม่เชื่ออีก!”เป่าทำหน้าเบื่อหน่าย “ข้าจะบอกอะไรให้นะนางนะตัวหื่นกามลามกของแท้ บุรุษใดบนสวรรค์รูปงามเข้าตานาง นางล้วนแอบลวนลามแบบแนบเนียนมาทั้งสิ้นจนทุกวันนี้คนพวกนั้นยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าถูกจอมลามกเช่นนางหลอกกินเต้าหู้เข้าให้แล้ว...”เป่าเล่อนินทาระยะเผาขน

               “อะ แฮ่ม..”ไป๋หลงกระแอมเป็นเชิงเตือนเป่าเล่อ “อย่าลืมว่าข้าจับเจ้าแยกร่างโยนลงบ่อปฏิกูลได้พูดให้น้อยๆหน่อย”ไป๋หลงเตือนอีกฝ่ายหากปล่อยนางพูดมากกว่านี้เกรงว่าชื่อเสียงของตนจะป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี...“โชคดีที่คนได้ยินเป็นเผ่ามารหากมีเทพเซียนองค์ใดมาได้ยินเข้าเกิดลือกันไปทั้งสวรรค์ข้าคงอดกินเต้าหู้เทพบุรุษรูปงามทั้งหลายแน่...”ไป๋หลงกล่าว เป็นการยอมรับว่าตนเป็นจอมลามกหื่นกามจริงๆ...

               “สตรี...ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว...”มารฝันแอบพึมพำเบาๆซ้ำยังรีบจัดเสื้อผ้าตนให้มิดชิดดึกคอเสื้อจนเห็นแค่คางโผล่ออกมาราวกับกลัวว่าจะถูกลวนลามอีกครั้ง

               ไป๋หลงเหลือบมองค้อนเป่าเล่อทีนึง ‘เพราะเจ้าคนเดียว! เปิดโปงความลับของข้า

               “แล้วก็นะ...”เป่าเล่อกล่าวขึ้น “ที่ข้าแปลงกายปกปิดตัวตนก็ไม่ได้คิดอกุศลเหมือนที่ไป๋หลงใส่ร้ายตัวข้าเป่าเล่อแค่คิดจะหาที่หลบจากอวี้ตี้ หากข้ามาในร่างสตรีมารฝันผู้เป็นบุรุษจะกล้ารับข้าไว้ไหม ซ้ำข้ายังมาจากแดนเทพ เป็นเทพสตรีผู้หนึ่งหากว่าข้ามาในร่างเด็กน้อยย่อมไม่ถูกตั้งป้อมกีดกันหรือวางตัวห่างเหินเช่นบุรุษและสตรีควรทำ”เป่าเล่อให้เหตุผล

               ไป๋หลงอมยิ้มเล็กน้อยแน่นอนว่าเหตุผลนี้เธอคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วแม้มารฝันจะเป็นเผ่ามารทว่าเขากลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้วซ้ำมารฝันยังค่อนข้างหัวโบราณ ที่หลบหนีมาอยู่ถ้ำนี้เพียงผู้เดียวก็เพื่อหลบสตรีเผ่ามารทั้งหลายที่จ้องจะปีนขึ้นเตียง ฉีกทึ้งเสื้อผ้าเขาทั้งสิ้น

               มารฝันรับฟังคำพูดของอีกฝ่ายอย่างเข้าใจซ้ำเมื่อหวนนึกถึงช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมา เป่าเล่อเองก็ไม่เคยมองเขาด้วยแววตาชู้สาวใดๆมาก่อน

               “ได้ๆ ข้าเชื่อเจ้าๆ”ไป๋หลงรีบกล่าว “ข้ายังมีธุระต้องทำต่ออยู่ที่นี่นานไม่ได้”ไป๋หลงรีบเปลี่ยนเรื่อง ขณะทำสีหน้าจริงจังทำให้บรรยากาศดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “มารฝันเมื่อครู่เจ้าว่าพบอวี้หวงต้าตี้หรือแล้วตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้ว”ไป๋หลงถาม เพราะตั้งแต่เข้ามาก็ไม่พบอวี้ตี้แล้ว

               “เป่าเล่อให้คนลักพาตัวไปแล้ว”มารฝันตอบขณะเดินกลับไปหย่อนกายลงบนเตียงนอนเอกเขนกด้วยท่าทางเย้ายวนเช่นปกติ...นี่คือจริตที่ติดตัวมารฝันมาตั้งแต่ถือกำเนิดเป็นธรรมชาติที่ไม่ได้ปั้นแต่งใดๆท่าทางเย้ายวนชวนให้ผู้คนลุ่มหลงและแน่นอนว่าใช้กับเป่าเล่อผู้ชอบบุรุษมาดเข้มดุดันไม่ได้

               “ลักพาตัว?”ไป๋หลงหันไปมองหน้าเป่าเล่อด้วยความงุนงง

               “เมื่อครู่ตอนอวี้ตี้ร่วงลงมาเขาสลบอยู่...อันที่จริงข้าก็ยังสงสัยอยู่ทว่าทำไมเขาจึงได้สลบ”เป่าเล่อว่าพลางหรี่ตามองไป๋หลงอย่างรู้ทัน‘เป็นเจ้ารังแกประมุขสวรรค์สินะ’

               ไป๋หลงแสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พลางเร่งอีกฝ่ายให้เล่าต่อ“แล้วจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?”

               เป่าเล่อกลอกตามองฟ้าอย่างเบื่อหน่ายเป็นไป๋หลงจริงๆด้วยที่รังแกประมุขสวรรค์ “อวี้ตี้ผู้นี้ตกลงสู่ห้วงแห่งความฝันแต่สุดท้ายเขากลับรับรู้ได้ว่าสิ่งที่ฝันไม่ใช่ความจริงเอาแต่ร้องไห้ถึงนางกำนัลชิงเซียนผู้จากไปขณะที่มารฝันกำลังกลุ้มใจว่าควรจะปลุกอวี้ตี้ผู้ที่เพียงร้องไห้ก็ทำลายห้วงฝันดีหรือไม่ หากปลุกอวี้ตี้ขึ้นมา อวี้ตี้จะนั่งร้องไห้จนโลกเกิดหายนะอีกไหม”เป่าเล่อเล่าพลางถอนหายใจนึกเวทนาประมุขสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย  เพียงแค่อวี้ตี้ร้องไห้อารมณ์ปั่นป่วนสามโลกก็วุ่นวายแล้วการเป็นประมุขสวรรค์นี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ  

               “จากนั้นหว่านจินนางก็โผล่มาที่นี่ คำรามดังก้องเสียงมาก่อนตัว ด่าอวี้ตี้ไปยกนึง พอนางเห็นว่าอวี้ตี้สลบอยู่เลยไม่ได้อาละวาดกระทืบอวี้ตี้อย่างที่ตั้งใจ”เป่าเล่อเทน้ำชาให้ตัวเองดับกระหายก่อนจะเล่าต่อ“จากที่ข้าคำนวณดูนางเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาหลังจากที่อวี้ตี้ร้องไห้จนเกิดภัยพิบัตินั่นละคงโมโหน่าดูที่ตื่นขึ้นมาก็พบภัยพิบัติใหญ่กำลังจะทำลายล้างโลกขณะที่ตัวนางเองเพิ่งฟื้นเลยใช้พลังไม่ได้”เป่าเล่อมาจากเผ่าเฟิ่งหวง มีความสามารถหยั่งรู้อนาคตได้ไม่ว่าเรื่องหว่านจิน เรื่องของอวี้ตี้ หรือแม้แต่ชิงเซียน ทุกสิ่งหว่านจินมองเห็นอนาคตล่วงหน้าทั้งสิ้น

               ทว่าการรู้ความลับของฟ้าดินทำให้เป่าเล่อเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวหลีกเร้นจากทุกสิ่งหากนางบอกใครต่อใครว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตก่อนที่เรื่องจะเกิดจริงๆตัวเป่าเล่อนั่นเองที่จะต้องถูกชะตาฟ้าลงทัณฑ์

               “อ้อ ที่แท้หว่านจินผู้นั้นเทพเสือสาวสุดโหดแห่งวังตะวันตกก็ฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ”ไป๋หลงพึมพำ “แล้วเจ้าก็เลยให้หว่านจินเทพผู้ควบคุมภัยพิบัติลักพาตัวอวี้ตี้ไปเพราะเกรงว่าหากเขาร้องไห้จนห้วงฝันพังทลายแล้ว อวี้ตี้จะตื่นมาร้องไห้ก่อหายนะให้โลกอีกสินะ”ไป๋หลงว่าพลางหรี่ตามองเป่าเล่ออย่างรู้ทัน“ข้ารู้ว่าความจริงเจ้าคิดจะหลบหน้าอวี้ตี้ ไม่อยากกลับสวรรค์ กลัวว่าเขาตื่นขึ้นมาจะจับเจ้ากลับไปเลยให้คนลักพาตัวเขาไปแบบมีเหตุผลสินะ”

               “ข้าไม่ขอแก้ตัวละ”เป่าเล่อยอมรับ “ถึงยังไงหว่านจินก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมข้าคิดว่าให้หว่านจินจัดการกับเรื่องของอวี้ตี้ดีที่สุด”

               “แล้วทำไมไม่รอให้ข้าจัดการข้าเป็นสหายสนิทของอวี้ตี้ย่อมปลอบโยนเขาได้ดีที่สุด เมื่อครู่ไม่ใช่ข้าหรือที่ดึงเขาออกมาจากความเศร้าจนหยุดหายนะลงได้”ไป๋หลงถาม

               “เฮ้อ...เจ้าจะไปรู้อะไร”เป่าเล่อกลอกตามองฟ้า“ข้าดูแล้วอีกไม่นาน จะต้องเกิดฤกษ์มงคล ระหว่างอวี้ตี้และหว่านจินข้าแค่ส่งเสริมวาสนาให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันเร็วขึ้นก็เท่านั้น”เป่าเล่อมาจากเผ่าเฟิ่งหวงมีพลังหยั่งรู้อนาคตได้ อนาคตที่เฟิ่งหวงหยั่งรู้คือสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นจริงๆไม่ใช่เป็นเพียงการทำนายเช่นเทพเซียนหลายคนทำได้

               “เอ๊ะ...แต่ว่าอวี้ตี้กำลังเสียใจที่ชิงเซียนจากไปนะแล้วจะไปชอบแม่เสือสาวหว่านจินคนนั้นได้ยังไง?”ไป๋หลงเกาหัวอย่างงุนงง

               “ข้าไม่บอกเจ้าหรอก....ความลับ!”เป่าเล่อแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ไป๋หลง“ในเมื่อเจ้าชอบข่มขู่รังแกข้า ข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอกแบร่!”

               “เหอะ...”ไป๋หลงทำเสียงไม่พอใจ “มีพลังหยั่งรู้อนาคตนี่ดีจริงๆล่วงรู้ได้ทุกสิ่ง”ไป๋หลงบ่นงึมงำ

               “ไม่ใช่...เรื่องที่ข้ารู้จากการมองอนาคตมีเพียงเรื่องมงคลของทั้งคู่ส่วนเรื่องที่สองคนนี้จะรักกันได้ยังไงนั้น...เป็นเรื่องที่ข้าบังเอิญรู้มาเท่านั้น”เป่าเล่อกล่าว

               ในขณะที่ไป๋หลงหมายมั่นจะบีบคอให้อีกฝ่ายคายความลับออกมาจู่ๆก็มีเสียงร้องโวยวายของผู้มาเยือนดังลั่นถ้ำ

               “ไป๋หลงเทพไป๋หลงเจ้ารีบไปกับข้าเร็วเข้า!”เสียงร้อนรนของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นก่อนตัวขณะที่กลิ่นอายพลังหยินแห่งยมโลกโชยไปทั่วทั้งถ้ำ ส่งผลให้บรรยากาศที่เคยดูสงบร่มเย็นน่าพักผ่อนดูวังเวงหดหู่ขึ้นมาในพริบตา

               กลุ่มก้อนพลังสีดำปรากฏขึ้นไอหยินลอยเป็นสายหมอกควันปกคลุมไปทั้งถ้ำก่อนที่กลุ่มก้อนพลังสีดำจะกลายเป็นชายสูงวัย ไว้หนวดยาวจรดอก หน้าตาน่าเกรงขามสวมใส่ชุดดำตลอดร่างแผ่กลิ่นอายเทพเซียนและกลิ่นอายแห่งยมโลก พลังอำนาจกดข่มให้วิญญาณภูตผีทั้งหลายหวาดกลัวได้

               “เป็นเทพเซียนหนึ่งเดียวที่เปิดตัวได้อลังการดีแท้!”เป่าเล่อบ่นพึมพำเบาๆ พบคนผู้นี้ทีไรชอบทำอะไรแบบนี้ตลอดปรากฏตัวปกติเหมือนเทพเซียนทั่วไปมิได้หรือ!

               “รีบหรือ จะให้ข้ารีบไปไหน? ไปเกิดใหม่รึ!”ไป๋หลงพูดติดตลก ทว่าอีกฝ่ายไม่ขำด้วยตีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังอย่างยิ่ง

               ‘โอ๊ะ...วันนี้ท่านยม ไม่ขำแฮะสงสัยเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆเลย’ไป๋หลงคิดในใจเอ...จะว่าไปแล้วยมโลกเองก็น่าจะปั่นป่วนไม่น้อยจากการที่อวี้ตี้ก่อเรื่องโดยไม่ตั้งใจ

               “อย่ามัวแต่พูดเล่น รีบไปยมโลกกับข้าเร็วเข้ามีมนุษย์มาตามหาเจ้าในยมโลก ช่วงนี้วุ่นวายจนยมโลกจะพินาศอยู่แล้วยังเพิ่มตัวปัญหามาอีกข้าปวดหัวจะแย่ ไปรีบไป!”เหยียนหลัวหวางพญายมแห่งยมโลกรีบกล่าว

               “ไปก็ไปสิข้าไม่ได้เหยียบยมโลกมานานแล้วอยากเห็นเหมือนกันว่าเวลายมโลกวุ่นวายจะครึกครื้นขนาดไหน”ไป๋หลงกล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องตลกจนถูกเหยียนหลัวหวางถลึงตาใส่

               “นี่เป่าเล่อเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อนข้าจัดการเรื่องต่างๆจะแวะมารับเจ้ากลับไปด้วยกันอย่าได้คิดหนีเชียว ตอนนี้ข้าอยู่ในสถานะเทพเซียนพลิกแผ่นดินหาเจ้านั้นง่ายนิดเดียว!”ไป๋หลงขู่เป่าเล่อจบก็หันไปพยักหน้าให้เหยียนหลัวหวาง “พวกเราไป!”ไป๋หลงตวัดมือวูบเดียวร่างของตนเองและเหยียนหลัวหวางก็หายวูบไป

               “สรุปว่าวันนี้ถ้ำของข้าเต็มไปด้วยแขกที่ไม่ได้รับเชิญมากมาย”มารฝันบ่นพึมพำปกติมารฝันค่อนข้างรักความเป็นส่วนตัว ไม่ชอบพบปะผู้คน ดังนั้น เขาจึงกางเขตแดนไว้หากผู้ใดบุกรุกย่อมตกลงสู่ห้วงฝัน ทว่าเพราะถูกอวี้ตี้ปั่นป่วนจนห้วงฝันแทบพังทลายเขตแดนที่วางไว้จึงใช้งานไม่ได้อีกต่อไป  เทพเซียนผู้มาเยือนทั้ง เทพเสือสาวหว่านจิน เทพเหยียนหลัวหวางแห่งนรกจึงไม่ตกลงสู่เขตแดนที่เขาวางกับดักไว้...

               พอเหลือบมองไปทางเป่าเล่อ บัดนี้นางกลับคืนสู่ร่างเด็กหญิงอีกครั้งซ้ำยังโยนขนมเข้าปากยิ้มจนตาหยีอย่างมีความสุขกับรสชาติขนมทำราวกับว่าก่อนหน้าไม่เคยเกิดสิ่งใดขึ้น ตัวนางไม่เคยพูดจาให้เขาสะเทือนใจใดๆ และไม่เคยถูกเปิดโปงความลับว่าแท้จริงนางไม่ใช่เด็กน้อยมาก่อน...

               ‘เฮ้อ....’มารฝันถอนหายใจ ‘ช่างเถอะ ข้าควรจะชินได้แล้ว’เป่าเล่อผู้นี้ปากจัดไร้ยางอายมาแต่ไหนแต่ไร เขาควรชินได้แล้ว!

               ณ ยมโลก ที่ปกติเต็มไปด้วยวิญญาณมากมายเดินต่อแถวยืดยาวไม่เห็นที่สิ้นสุดเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเหล่าวิญญาณ เสียงตวาดของยมบาลที่บอกให้วิญญาณขยับแถวและอยู่ในระเบียบคอยจัดการวิญญาณทั้งหลายที่บางทีก็คลุ้มคลั่ง บางทีก็วิ่งวุ่นไปมา ทว่าคราวนี้ถนนวิญญาณทั้งสายกลับโล่งสรรพสิ่งเงียบสงัดวังเวง

               ไป๋หลงปรากฏตัวขึ้นแสงแห่งเทพเซียนแผ่ไกล จนยมโลกพลันสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ เสียงร้องอุทานด้วยความตื่นตระหนกของวิญญาณทั้งหลายที่หลบซ่อนตามข้างทางหลังก้อนหินน้อยใหญ่ทั้งหลายดังขึ้น

               “หืม...”ไป๋หลงทำเสียงในลำคอด้วยความประหลาดใจที่วันนี้ถนนวิญญาณโล่งไม่มีวิญญาณต่อแถวทว่าข้างถนนกลับเต็มไปด้วยวิญญาณน้อยใหญ่หลบหลังก้อนหินคล้ายหวาดกลัวสิ่งใด

               “เกิดอะไรขึ้นกับยมโลกหรือ?”ไป๋หลงถามด้วยความประหลาดใจซ้ำยังไม่เห็นยมบาลผู้ทำหน้าที่ควบคุมวิญญาณทั้งหลาย

               ‘ไหนว่ายมโลกวุ่นวายไม่ใช่หรือ เหตุใดทุกอย่างจึงเงียบสงัดเช่นนี้?’ไป๋หลงได้แต่งุนงง

               “ก่อนหน้านี้ยมโลกวุ่นวาย จู่ๆลาวาในภูเขานรกก็ระเบิดเหล่าสุนัขล่าวิญญาณคลุ้มคลั่งวิ่งวุ่นวาย ชนเหล่าวิญญาณตกลงไปในแม่น้ำลืมเลือนบ้างหล่นลงไปในบ่อเกิดใหม่เป็นคนบ้างเป็นเดรัจฉานบ้างทั้งๆที่ยังไม่ผ่านการตัดสินว่าควรไปเกิดเป็นสิ่งใดหรือควรอยู่ใช้กรรมในนรกที่เลวร้ายที่สุดยายเมิ่งผู้ทำหน้าที่กวนน้ำแกงลบความจำ ดันถูกสุนัขชนตกลงไปในบ่อเกิดใหม่เป็นคนเช่นกัน ยังมีเหล่าสุนัขล่าวิญญาณบางตัวไล่กัดวิญญาณทั้งหลายไปทั่ว

               เจ้าหน้าที่ทั้งหลายวิ่งจนขาขวิดกว่าจะจัดการทุกอย่างได้ ตอนนี้เหล่าวิญญาณเลยหวาดกลัวตัวสั่นหลบอยู่ข้างทางแบบที่เจ้าเห็นพวกเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ ข้าส่งไปตามล่าวิญญาณที่ไปเกิดใหม่โดยอุบัติเหตุกลับมาให้หมดรวมทั้งยายเมิ่งด้วย...”เหยียนหลัวหวางกล่าวขณะเดินลูบเครานำทางไป๋หลงไปยังตำหนักของตน

               “ไม่มีวิญญาณดวงไหนฉวยโอกาสไปเกิดใหม่เองบ้างเหรอในเมื่อไม่มีเจ้าหน้าที่คอยคุมแบบนี้”ไป๋หลงถาม

               “ต่อให้หนีไปได้ก็ถูกจับกลับมาอยู่ดีซ้ำยังมีโทษหนักกรอกน้ำลาวาใส่ปากไปอีกหลายปี กฎของยมโลกฝ่าฝืนพวกเขาไม่กล้าหรอก”พญายมกล่าว“ดวงวิญญาณเหล่านี้ต่อให้เก่งกล้า กล้าหาญเพียงใดในโลกมนุษย์ทว่าเมื่อเข้าสู่โลกแห่งความตายที่พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าอนาคตตนเองจะลงเอยที่ใดระหว่างถูกลงโทษในนรก หรือไปเกิดใหม่เป็นคนหรือสัตว์พวกเขาติดอยู่กับความกลัวที่ไม่รู้อนาคต จึงแทบไม่มีใครกล้าก่อเรื่องขึ้นในยมโลก”

               เหยียนหลัวหวางเดินไม่กี่เก้าย่นระยะทางด้วยพลังเวทก็ถึงประตูตำหนักตนเองยมบาลหน้าตำหนักทั้งสองทำความเคารพตามธรรมเนียม

               ข้างในตำหนักบุรุษเจ้าของเรือนผมสีขาว ในชุดขาวสะอาดตากำลังนั่งจิบชารอบกายแผ่กลิ่นอายวังเวงแบบยมโลกออกมา รัศมีรอบด้านเต็มไปด้วยพลังหยินเข้มข้นจนนึกว่าเป็นพญายมราชคนที่สอง

               “เขานั่นละ ตัวปัญหาใหญ่ของยมโลกเลยเจ้ารีบๆกลับโลกมนุษย์ไปกับคนผู้นี้เถอะ หาไม่ไอพลังหยินแห่งยมโลกจะถูกเขาดูดไปจนพลังอำนาจของเขากลายเป็นพญายมคนที่สองขึ้นมามันจะยุ่ง”พญายมตัวจริงกล่าวก่อนจะขอตัวจากไปทิ้งไป๋หลงไว้หน้าประตูตำหนัก ขณะที่พญายมเดินไปยังทิศทางห้องทำงานของตนปากก็บ่นพึมพำ

               “ข้าละอยากหักพู่กันในมือซือมิ่งทิ้งจริงๆช่างสรรหาประหลาดพรรค์นี้ ให้ปรากฏขึ้นในสามภพ ก่อเรื่องให้ข้าปวดหัวมาหลายต่อหลายครั้ง!”เหยียนหลัวหวางกำหมัดแน่น ด้วยความโมโห

               ไป๋หลงผู้ถูกทิ้งไว้หน้าตำหนักพญายมได้แต่ยืนงุนงงกับคำพูดที่อีกฝ่ายทิ้งไว้“ไอหยินแห่งยมโลกถูกดูดรึ? มันเรื่องอะไรกัน?”ไป๋หลงเดินเกาหัวเข้าไปในตำหนักเสียงฝีเท้าสะท้อนก้องทั่วทำให้ฟังดูหดหู่วังเวงอย่างยิ่ง

               บุรุษรูปงามเจ้าของเรือนผมสีขาวที่ปล่อยสยายวางชาในมือลง ก่อนจะกล่าวทักทาย  “ดีจริงที่ท่านพญายมตามตัวเจ้าจนพบข้ายังนึกร้อนใจอยู่ว่าเจ้าจะไปเกิดใหม่แล้ว”ย่าหลงกล่าวขณะผุดลุกขึ้นด้วยความดีใจรีบสาวเท้าเข้าไปหาลูกศิษย์ของตน

               “เอ๊ะ!”ย่าหลงร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นพลังเทพเซียนจากร่าของไป๋หลงยังมีพลังแห่งมังกรขาว!“ไม่ถูก เจ้าไม่ควรมีสภาพเช่นนี้เจ้าเป็นดวงวิญญาณนี่นา แต่นี่เจ้า...เจ้าเป็น...”ยังไม่ทันที่ย่าหลงจะพูดจบไป๋หลงก็สะบัดมือเบาๆร่ายเวทร่างของย่าหลงพลันหยุดนิ่ง

               ไป๋หลงเดินวนรอบตัวย่าหลง พิจารณาดวงวิญญาณของอีกฝ่ายด้วยท่าทางจริงจังเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง ขณะที่เจ้าหน้าที่ หน้าประตูผู้ทำหน้าที่เฝ้ายามหน้าตำหนักยืดคอมองอย่างสงสัย

               ไป๋หลงปรายตามองทำให้อีกฝ่ายหดคอกลับไม่กล้าสอดรู้สอดเห็นอีก ไป๋หลงสะบัดมือประตูก็ถูกปิด “ปัง!”เสียงดังสนั่นขนยมบาลผู้นั้นสะดุ้งด้วยความตกใจ

               “นี่ไม่ควรจะเกิดขึ้นวิญญาณของเจ้ามีบางอย่างผิดปกติ”ไป๋หลงหยุดตรงหน้าย่าหลงซึ่งถูกสาปให้ตัวแข็งค้าง ไป๋หลงมองลึกลงไปในจิตวิญญาณอีกฝ่าย

                แม้คนผู้นี้จะมีวิญญาณเฉกเช่นมนุษย์ทว่าแผ่กลิ่นอายยมโลกอย่างรุนแรง ซ้ำยังดูดกลืนพลังแห่งโลกวิญญาณ เข้าไปกลายเป็นตัวประหลาดผู้หนึ่งกึ่งคนกึ่งผี อายุขัยไม่สิ้นสุด

               ไป๋หลงขมวดคิ้วก่อนจะเรียกตำราเล่มนึงมาไว้ในมือมันคือวิชาเงายมทูต ที่จ้าวสำนักพยัคฆ์ทมิฬมอบให้และกล่าวว่าเป็นของที่ตกทอดมาจากจ้าวสำนักคนก่อน ไป๋หลงอ่านขั้นตอนการฝึกใหม่ตั้งแต่ต้นจนจบขณะที่ขนลุกชั้นสันหลังเย็นวาบเมื่อพบความลับบางอย่าง....

               ไป๋หลงมือสั่นจนตำราเล่มนั้นหลุดมือทันทีที่มันตกพื้นสัมผัสกับพื้นของยมโลกหนังสือเล่มนั้นก็กลายเป็นกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งแผ่กลิ่นอายสวรรค์ออกมา ซ้ำยังเต็มไปด้วยพลังอำนาจ...

               “กระดาษจากหนังสือโชคชะตา!”ไป๋หลงอุทานอย่างตกใจ

                เมื่อครู่ตอนอ่านบันทึกค้นพบความลับยังไม่กล้าปักใจเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากำลังยืนยันความจริงของวิชาเงายมทูตที่สามารถพลิกฟื้นชีวิตผู้คนได้ 

               ตัวอักษรงดงามทรงพลังเป็นระเบียบปรากฏบนกระดาษแผ่นนั้น แน่นอนว่านั่นคือลายมือของซือมิ่ง! เป็นซือมิ่งเขียนมันขึ้นมาด้วยพลังแห่งพู่กันลิขิตชะตา!!!

               “ซือมิ่ง...เจ้าทำบ้าอะไรลงไป!”ไป๋หลงตวาดด้วยความเดือดดาล ไม่เคยอยากหักคอใครเท่านี้มาก่อน