ตอนที่ 4 คลับเฮ้าส์ 181
เธอต้องการเลิกกับฉันจริงๆใช่ไหม คิดดีแล้วหรือ? ใครๆก็อยากมาเป็นเด็กของฉันทั้งนั้น สุขสบายไปทั้งชาติณัชชา ดีใจอีกครั้งโชคดีที่เธอได้เกิดใหม่ไม่เช่นนั้นคำพูดของ มาวิน ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเสียใจมาตลอดหลายปีเนื่องจากณัชชาตัดสินใจที่จะเดินออกมาจากชีวิตของมาวิน ณัชชาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เมื่อตอนที่เขาเริ่มเข้ามาจีบเธอและเธอตกลงคบหากับเขาในครั้งแรก มาวิน ได้มอบบัตรเสริมให้กับเธอบัตรเครดิตของคุณยังอยู่ที่ฉันณัชชา แค่อยากจะพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับบัตรเสริม เป็นผลให้อีกฝ่ายวางสายโทรศัพท์ เธอพยายามโทรซ้ำหมายเลขอีกครั้ง ผลก็คือเธอรออยู่นานและไม่มีใครรับสายณัชชารู้สึกโมโหและเธอไม่พอใจที่เขาตัดสายทิ้งและจ่ายเงินค่าอาหารแล้วเดินออกจากร้านไปก่อนทันทีกชอรเอนแขนของเธอบนโซฟาและถือบุหรี่ไว้ในปลายนิ้วของเธอซึ่งน่าพอใจกว่าในห้องทำงานของเธอ ทุกคนในแวดวงรู้ว่า พ่อเลี้ยงมาวิน ดูแลธุรกิจของครอบครัวมาหลายปีแล้ว เขาได้ครอบครองที่ดินหลายแปลงติดต่อกันและสร้างรายได้จากอสังหาริมทรัพย์ ในช่วงเวลาหนึ่งที่ไม่มีใครสามารถล้มธุรกิจของเขาได้กชอรเป็นเด็กสาวในสังกัดของมาวินพวกเขาเข้ากันได้ดี โดยปกติแล้วเธอรู้ว่า มาวิน เพิ่งพูดคุยเกี่ยวกับนักศึกษามหาวิทยาลัย เธอเคยเห็นสาวน้อยคนนั้นอยู่สองสามครั้งและเธอดูเหมือนนางฟ้า“ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์ มันน่าจะเป็นแฟนตัวน้อยของคุณ” หูของ กชอรแหลมและสายตาของเธอดี เมื่อเธอได้ยินเสียงของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ของ มาวิน เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ มาวิน และอยู่ๆเขาก็วางสายไป“เกี่ยวอะไรกับคุณหรอ” มาวิน เลิกคิ้วน้ำเสียงของเขาเย็นลงเล็กน้อยณัชชาหงุดหงิดหลายครั้ง เธอไม่สามารถติดต่อ มาวิน ได้ดังนั้นเธอจึงนึกขึ้นได้ว่าติดต่อผู้ช่วยของ มาวินแทนชัยวัตรไม่รู้ว่าณัชชา ติดต่อเขาได้อย่างไร เป็นเหตุผลว่าตอนนี้ หน้าที่คือความพร้อมให้บริการตลอดเวลาและควรมีอิสระที่จะรับโทรศัพท์เขาเคาะประตูและพ่อเลี้ยงก็อยู่ที่นั่นชัยวัตร: "พ่อเลี้ยง, คุณณัชชา บอกว่าเธออยากเจอพ่อเลี้ยงและถามว่าพ่อเลี้ยงสะดวกเมื่อไหร่"มาวิน ขมวดคิ้วและริมฝีปากบางของเขาเม้มเล็กน้อยเป็นเวลานานก่อนที่จะพูด "ให้เธอมาที่คลับเฮ้าส์ 181 เพื่อมาหาฉันตอนกลางคืน"กชอรรู้สึกแปลกๆ เธอยืดเอว บิดขี้เกียจและเปิดเปลือกตาขึ้น เธอดูโกรธเล็กน้อยเมื่อได้ยินมาวิน "ดูคุณรักเธอมาก ให้ความสำคัญกับเด็กสาวคนนี้เป็นพิเศษเลยนะ คุณไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร"ดวงตาของกชอรตกลงบนร่างของ มาวิน โดยไม่ได้ตั้งใจ แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าเธอเป็นเจ้าของมาวิน และเธอก็รักและดูแลมาวินมาตลอด เขาเล่นกับผู้หญิงหลายคน แต่เธอกับ มาวิน รู้จักกันมานานและรู้สึกว่า มาวิน ดูเหมือนจะไม่ได้เล่นๆกับณัชชามาวินหรี่ตาลงเล็กน้อยมีอาการหนาวสั่นเล็กน้อยนิ้วของเขาเล่นไปกับใบไม้ในกระถางอย่างจงใจหรือไม่ได้ตั้งใจแล้วพูดช้าๆว่า "เธอคิดมากเกินไป"ณ คลับเฮาส์181 เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของพ่อเลี้ยงมาวิน เขาไม่รับแขก เขามักจะใช้เป็นสถานที่ให้ความบันเทิงกับคนที่เป็นเพื่อนสนิทเท่านั้นแม้ว่า ณัชชา จะเคยเป็นผู้หญิงที่เขารักมาก แต่ มาวิน ก็ไม่ชอบที่ณัชชา ไปสถานที่แบบนี้ดังนั้น จึงเป็นครั้งแรกของณัชชาที่มาที่นี่ โชคดีที่มีพนักงานต้อนรับและพาเธอเข้าไปด้านในห้องส่วนตัวมีขนาดใหญ่เต็มไปด้วยสไตล์พื้นที่กว้างขวาง ควันดำและอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนและกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง ในแสงสลัวศีรษะของคน ๆ นั้นก็ปรากฏขึ้นทันใดนั้นณัชชา ก็เข้ามาและหลายคนก็หยุด"คุณ คุณณัชชา เชิญๆนั่งก่อน" ชยพล ตกตะลึงทันทีที่เห็นณัชชาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดว่าเธอจะมาสถานที่แบบนี้ เขากล่าวทักทายอย่างสภาพด้วยท่าทางเป็นมิตร"ไม่เป็นไร ฉันไม่นั่ง เชิญคุณนั่งตามสบาย" ณัชชา มองไปที่ ชยพล ด้วยสายตาที่นิ่งณัชชาเป็นคนสวยมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หมายปองและตามขายขนมจีบให้เธออย่างต่อเนื่อง ชยพลก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็น ดวงตาของเธอนั้นมีเสน่ห์มากสำหรับเขา แต่สุดท้ายแล้วเขาก็พบว่าคู่แข่งของเขาคือกลุ่มเพื่อนๆนักธุรกิจของเขา เขาก็ถอยออกห่างเพราะรู้ดีว่าสู้อิทธิพลของพ่อเลี้ยงไม่ได้มาวิน ไม่ได้บอกให้ใครรู้ว่าจะเลิกกับเธอ ชยพลจึงรู้สึกประหลาดใจ“ผมไม่ได้ทำให้คุณโกรธใช่ไหม?” ชยพล รู้สึกกลัวเล็กน้อยไม่แน่ใจว่า ตอนที่ณัชชาอยู่กับมาวินเป็นอย่างไร เขากังวลว่าณัชชาจะพูดเรื่องที่เขามาตามจีบเธอก่อนหน้านี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปรอบ ๆ เขาไม่ต้องการมีเรื่องบาดหมางกับพ่อเลี้ยงที่มีอิทธิพลที่สุด“วันนี้ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกตินะ” ณัชชารีบเร่งอย่างลึกลับ ชยพลอึดอัดมากสะกิดกชอรกระซิบ เขาคุ้นเคยกับท่าทางที่ประพฤติตัวดีของ ณัชชาดังนั้นเขาจึงพูดคุยและให้เกียรติในวันนี้อย่างสุภาพ“ฉันเห็นคุณแค่ทักทายเธอ เขาคงไม่หึงจนถึงขั้นฆ่าคุณหรอกมั้ง” กรอรเป็นคนฉลาดเสมอ เธอไม่อยากเดือดร้อนจากการพูดคุยเรื่องอื่นๆสายตาของณัชชา มองข้าม ชยพลและไปที่ชายคนนั้นที่นั่งอยู่ด้านในสุดทันทีที่เธอเข้าประตูเธอก็เห็น มาวิน“พ่อเลี้ยงฉันมีบางอย่างจะขอคุยกับคุณแค่คนเดียว” ณัชชา เน้นเสียงเป็นพิเศษในคำเดียวเธอไม่อยากให้คนอื่นรับรู้ในสิ่งที่เธอจะคุยกับเขาในวันนี้และไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของเธอต่อสาธารณะ“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมเธอดูสีหน้าเธอไม่ดีเลย?” ชยพลมองดูณัชชาแล้วเกิดความสงสัยในใจและไม่สบายใจ ลึกๆแล้วเขายังมีความรู้สึกที่ดีกับเธออยู่ บางทีเธออาจรู้สึกลำบากจริงๆและ มาวิน ก็กลัวปัญหาและและไม่ต้องทะเลาะกับเธอ ไม่น่าแปลกใจที่เขาไม่รับโทรศัพท์ของ ณัชชา เมื่อเขาอ่านข้อความของเธอเมื่อเช้านี้กชอรอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หน้าท้องแบนของ ณัชชาณัชชาจ้องมองด้วยตาเขียวและจับจ้องไปที่กชอร "มองอะไร" พวกเขาสองคนไม่รู้ว่ามันเป็นความตั้งใจหรือไม่ เธอทั้งสองได้ยินมัน"ถ้าเธอท้องจริงๆสิ่งแรกคือต้องไปโรงพยาบาลเพื่อฆ่าเด็กเพื่อไม่ให้เกิดมา" กชอรรีบสวนมาวิน นั่งอยู่ข้างในดวงตาของเขาลึกและเขาไม่ได้พูดอะไร เขาจ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ ณัชชา มาที่นี่ด้วยรถแท็กซี่ “พ่อเลี้ยงถ้าคุณไม่อยากออกไปข้างนอกกับฉันคนเดียวก็ไม่เป็นไร” ณัชชาตัดสินใจเลิกกับ มาวิน และเธอก็จะไม่เสียใจ ตอนนี้เธอต้องการที่จะแก้ไขเรื่องนี้อย่างรวดเร็วเธอเกลียดคนกลุ่มนี้เปิดซิปกระเป๋าและดึงกระเป๋าสตางค์ออกมา“ไม่ใช่รายงานการตั้งครรภ์เหรอ?” ชยพลอยากรู้อยากเห็นมาก ณัชชา ตั้งใจมาที่นี่โดยเฉพาะ เพื่อตามหา มาวิน ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องสำคัญมากแต่เมื่อมองไปที่ความนิ่งของ มาวิน เขาไม่สามารถเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแสงนั้นสลัว แต่ผิวของณัชชาซีดมากเผยให้เห็นสีฟ้าจาง ๆ และเธอก็ไม่ต้องการที่จะอธิบายเหตุผลใดๆเพิ่มเธอไม่เข้าใจว่าดูเหมือนเธอจะเข้าไปพัวพันกับ มาวิน ไม่ได้จริงๆทำไมทุกคนถึงมองไปที่ท้องของเธอ ในชีวิตก่อนหน้านี้เธอเกลียดความยากจนต้องการเพียงมีชีวิตที่สุขสบายและครอบครัวของเธอบีบบังคับเท่านั้น ไม่ได้คิดจะมีลูกกับเขาด้วยซ้ำ มาวิน ให้เงิน เธอก็สัญญาว่าเธอจะไม่มายุ่งเกี่ยวและเรียกร้องใดๆจากเขาอีกเธอดึงการ์ดสีดำออกจากกระเป๋าสตางค์เดินไปที่ มาวิน แล้วโยนมันลงบนโต๊ะด้านหน้าเขาอย่างไม่ใยดีพ่อเลี้ยงเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีดำคู่หนึ่ง เส้นโครงร่างที่แข็งแกร่งและลึกของเขาขยับเล็กน้อย มีควันระหว่างนิ้วของเขาและมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมริมฝีปากของเขาณัชชายกเส้นผมที่ร่วงหล่นถึงใบหูอย่างเห็นอกเห็นใจ "การ์ดใบนี้ ฉันขอคืนให้คุณ เผื่อคุณต้องใช้สำหรับสาวคนใหม่ของคุณ"