หลังจากจบคลาสเรียนที่แสนโหดร้ายแฮมก็ได้นัดเพื่อนไปสังสรรค์ที่ผับของตนที่มีเพื่อนอีก2คนเป็หุ้นส่วนแฮมที่กำลังเรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ปี3 ที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯด้วยการที่มีหน้าตาหล่อฐานะทางบ้านรวยทำธุรกิจเกี่ยวกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ส่งออกทั้งในประเทศและต่างประเทศเขาเลยกลายเป็หนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยเป็ที่สนใจของสาวๆซึ่งเขาเองก็ยังไม่คิดที่จริงจังกับใครด้วยเหตุผลง่ายๆคือ เบื่อไม่้าผูกมัดกับใคร
“ไอยูคืนนี้ยังไงหายหน้าหายตานะ่นี้ ปล่อยให้กุกับไอวุฒิเข้าไปดูร้านกันสองคน”
“แอบซุกหญิงไว้ป่าวมึงอ่ะ บอกพวกกุมาเลย” วุฒิพูดขึ้น
“เปล่าๆ แค่่นี้มันเบื่อๆเรียนก็หนักพอล่ะ”
“จะเศร้าทำไมว่ะ มึงก็เลิกกับมัสมา 2 เดือนล่ะนะ”แฮมก็เดินเข้ามากอดคอยู
“ก็กูรักเค้านี่”
“งั้นคืนนี้ออกมาฉลองความโสดของพวกเราสามคนกันดีกว่าโอเคไหม”
“เออ ได้ๆ” พร้อมกับเดินไปที่รถที่จอดไว้หลังตึก
“งั้นเจอกันเว้ยกูไปล่ะยูรอด้วยๆติดรถไปลงที่คอนโดดิวันนี้สาวมาส่งไม่มีรถกลับ” พร้อมกลับวิ่งไปขี้นที่รถยูทันที
หลังจากที่แฮมได้แยกย้ายกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยแล้วโดยตกลงกันว่าจะเจอกันที่ผับตอนเวลา4ทุ่มตรงเขาก็ได้ขับรถกลับไปที่คอนโดของตัวเองเพื่อที่จะได้เคลียงานที่ต้องส่งอาจารย์ก่อนจบปี3ระหว่างทางนั้นเขาก็ได้ขับรถมาตามทางเรื่อยๆแต่อยู่ๆก็มีผู้หญิงโผล่ออกมาด้วยความโชคดีที่เขาไม่ได้ขับมาด้วยความเร็วนั้นเลยทำให้เบรกรถทันแต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าได้เป็ลมล้มไปแล้วเขาจึงได้รีบเปิดประตูออกไปดูทันที
“คุณๆเป็อะไรมากหรือเปล่า”
แฮมสังเกตเห็นเืที่ไหลมาตรงหน้าผากจึงอุ้มขึ้นรถพาไปส่งโรงพยาบาลทันที
“คุณพยาบาลครับเธอเป็อะไรมากหรือป่าวครับ”
“หน้าผากเธอแตกแต่เย็บแผลเรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนตอนนี้คงรอให้คนไข้ฟื้น”
“อีกนานไหมครับ”
“น่าจะอีกสักพักนะคะ เธอใเลยเป็ลมไป”
“ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ”
พยาบาลได้ส่งยิ้มให้พร้อมกับเดินกลับไปทำงานต่อแฮมได้กลับเข้าไปในห้องเหลือแต่รอให้เธอฟื้น จะได้ถามว่าชื่ออะไรแฮมเดินเข้ามาตรงเตียงก็ยังคงเห็นว่าเธอยังหลับอยู่เขาจึงสังเกตรูปร่างหน้าตาจะว่าไปหน้าตาก็ดูจิ้มลิ้มดีปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวอมชมพู แต่ใช่นั้นไม่ใช่สเป็กของเขาเลยอย่างเขาน่ะหรอ เอ็กเซ็กซี่ต้องมาก่อนพอแฮมสำรวจรูปร่างหน้าตาของเธอเสร็จเขาจึงได้ไปนั่งที่โซฟาเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาไปเพื่อรอให้หญิงสาวตื่นขึ้นมา
“อะ..อ่ะ” เสียงไอจากผู้หญิงคนนั้นทำไห้เขาเดินไปดู
“ที่นี่ที่ไหนคะ แล้วทำไม……” ยังไม่ทันที่จะถามเสร็จแฮมก็อธิบายั้แ่ต้นจนจบ
“แล้วคุณชื่ออะไรล่ะครับ”
“อ่อ..อืมม….ปา…ป่านค่ะ”
“ป่านหรอครับชื่อน่ารักดีจัง”
“แล้วคุณล่ะคะ”
“แฮมครับ” พร้อมกับยิ้มบางๆ
“ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อน แต่ฉันไม่ได้เป็อะไรมากกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะ”พร้อมกับรอยยิ้มที่หวานหยด
“ไม่เป็ไรครับงั้นเดี๋ยวผมไปส่งคุณแล้วกันเดี๋ยวปล่อยให้ไปคนเดียวจะไปเป็ลมเป็แล้งเอาตอนนี้ก็เย็นมากแล้วด้วย”
“งั้นฉันขอเข้าห้องน้าก่อน”
“ตามสบายครับ”
“คุณๆ คุณค่ะ”
“อ้าววว….” เหม่อไปตอนไหนวะเนี่ย
“เื่ค่ารักษาพยาบาลเดี๋ยวฉันออกเองก็ได้นะ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่”
“เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“…………………”เธอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
“ไปได้แล้วครับ” แฮมเดินไปเปิดประตูพร้อมผายมือไปทางด้านนอกทำให้ป่านยิ้มด้วยความเขินอายพร้อมกับก้าวขาเรียวออกไป
10K
