หลี่ฟงกลับมาถึงหมู่บ้านในยามวิกาล เขาตรงรี่ไปที่บ้านทันที หลี่เหมยนอนซูบผอมอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ หายใจรวยริน ร่างกายของเธอร้อนผ่าว
"เหมยเอ๋อร์! พี่กลับมาแล้ว!" หลี่ฟงรีบวางดอกวารีเงินลงข้างตัวน้องสาว เขาต้มดอกวารีเงินอย่างระมัดระวังตามตำราสมุนไพรโบราณที่พบมา และให้หลี่เหมยดื่ม
เพียงไม่นานหลังจากที่หลี่เหมยดื่มน้ำต้มดอกวารีเงินไป อาการของเธอก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาด และลมหายใจของเธอก็สม่ำเสมอขึ้น
"ท่านพี่... ข้ารู้สึกดีขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ" หลี่เหมยยิ้มอ่อนแรง
หลี่ฟงถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำตาแห่งความสุขไหลรินลงมา เขาใช้ ธาตุน้ำ ที่เขาฝึกฝนมาอย่างต่อเนื่อง ผสานเข้ากับน้ำต้มดอกวารีเงินที่เหลือเล็กน้อย ปล่อยกระแสธาตุน้ำบริสุทธิ์เข้าไปในร่างกายของหลี่เหมย ซึ่งช่วยเสริมฤทธิ์ยาและเร่งการฟื้นตัวของเธอ
วันรุ่งขึ้น หลี่เหมยอาการดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เธอสามารถลุกขึ้นนั่งได้ และใบหน้าก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
เรื่องราวที่หลี่ฟงหายไปหลายวัน และการที่หลี่เหมยหายป่วยอย่างกะทันหัน ทำให้เกิดความสนใจในหมู่บ้านมากขึ้น
แต่ไม่มีใครรู้ว่าหลี่ฟงพบอะไรบนยอดเขาเมฆาขาว นอกจากเขาเอง