พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้

ข้อมูลภารกิจผู้กอบกู้ 2: หลังจากสร้างเขตปลอดภัยแล้ว จงต้านทานการบุกของฝูงอมนุษย์

คาดการณ์ขนาดฝูงอมนุษย์: 200,000!

ระดับภารกิจ: อันตราย!

(คำอธิบายระดับความยาก: ไม่มี, ทั่วไป, ยากลำบาก, อันตราย, น่าสะพรึงกลัว, หายนะ, ความตาย)

จำกัดเวลาภารกิจ: เริ่มนับถอยหลัง 30 วันหลังจากสร้างเขตปลอดภัย (เกณฑ์ความล้มเหลว: สมาชิกทั้งหมดเสียชีวิต!)

รางวัลภารกิจ: (ภารกิจระดับอันตรายขึ้นไป ทุกครั้งที่เพิ่มระดับ รางวัลจะเพิ่มขึ้น 100%!)

หมายเหตุ: ท่านสามารถเลือกเพิ่มระดับความยากของภารกิจได้เอง เพื่อรับรางวัลที่สูงขึ้น

รางวัล (ระดับอันตราย):

สิทธิ์ในการกระจายเสียงทั่วเมือง (1 ครั้ง)

ยุทโธปกรณ์เลิศ (สีฟ้า): ขวานยักษ์ผู้แบ่งแยก

รางวัล (ระดับน่าสะพรึงกลัว):

สิทธิ์ในการกระจายเสียงทั่วเขตสงคราม (ใช้งานเพื่อกระจายเสียงทั่วโลกเป็นเวลา 30 วินาที, 1 ครั้ง)

ยุทโธปกรณ์ระดับมหากาพย์ (สีส้ม): ดาบแห่ง คาอิน

บนหน้าจอ ขวานยักษ์สีฟ้าและดาบยาวสีเลือดค่อยๆ หมุนวน

ต่างจากขวานยักษ์สีฟ้าที่มีเพียงเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ปกคลุม ดาบยาวสีเลือดกลับแผ่พลังอำนาจที่เก่าแก่และน่าพรั่นพรึงออกมาเป็นระลอก

...ดาบแห่ง คาอิน อาวุธที่เคยถูกใช้โดยตัวตนระดับเทพในตำนานตะวันตก ยุทโธปกรณ์ระดับมหากาพย์อย่างแท้จริง

หลังจากหลินอันอ่านข้อมูลจบก็ก้มหน้าครุ่นคิด

ภารกิจเปลี่ยนเป็นการต้านทานฝูงอมนุษย์ก็ไม่มีอะไร จริงๆ แล้วเขาก็คาดเดาไว้แล้วว่าระบบผู้กอบกู้อาจจะมอบภารกิจประเภทนี้ ถึงแม้รางวัลภารกิจจะเพิ่มขึ้น แต่การที่สามารถเพิ่มระดับความยากได้เองทำให้เขาลังเลเล็กน้อย

รางวัลทั้งสองอย่างยอดเยี่ยมมาก แม้จะเป็นภารกิจระดับอันตราย รางวัลที่ให้มาก็น่าดึงดูดใจพอแล้ว

การกระจายเสียงทั่วเขตสงคราม...ไม่สิ แม้แต่การกระจายเสียงทั่วเมืองเพียงครั้งเดียวก็สามารถช่วยชีวิตคนได้หลายแสนคน

ในชาติก่อน หลังจากผ่านไป 3 เดือนจะมีการจลาจลของฝูงอมนุษย์ครั้งใหญ่โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ฝูงอมนุษย์จะราวกับรู้ตำแหน่งของผู้รอดชีวิต แล้วก็ออกล่ามนุษย์โดยตรง หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น ผู้รอดชีวิตที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองจึงเสียชีวิตและบาดเจ็บสาหัส

กระดานสนทนาจะเปิดใช้งานหลังจากผ่านไปครึ่งปี ในตอนนี้วิธีการสื่อสารใดๆ ก็ใช้การไม่ได้แล้ว หากเลือกเพิ่มระดับความยาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมครั้งนี้ได้อย่างมาก

ส่วนรางวัลที่สอง ยุทโธปกรณ์ระดับมหากาพย์ดาบแห่ง คาอิน เคยถูกผู้เล่นระดับสามในเขตสงครามตะวันตกได้รับไป อาศัยยุทโธปกรณ์ชิ้นนี้ เขาสังหารอสูรกลายพันธุ์ระดับสามได้ด้วยตัวคนเดียวในขณะที่เพิ่งจะเข้าระดับสาม สร้างชื่อเสียงในครั้งเดียว! กลายเป็นเกียรติยศของทั้งเขตสงครามตะวันตก ปกครองผู้เล่นนับล้าน

จากนี้จะเห็นได้ถึงความแข็งแกร่งของยุทโธปกรณ์ชิ้นนี้! เมื่อเทียบกับหัตถ์กลืนวิญญาณก่อนที่จะถูกผนึก ในด้านพลังทำลายล้างอาจจะแข็งแกร่งกว่ามาก

รางวัลหลังจากเพิ่มระดับความยากนั้นมากมายมหาศาล เรียกได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพเลยทีเดียว

จะ...เลือกอย่างไรดี...

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของหลินอันก็เย็นชา

ความมั่งคั่งย่อมมาจากความเสี่ยง!

เกมวันสิ้นโลกแต่เดิมก็เป็นเกมที่ต้องวิ่งแข่งกับความตาย หากไม่มีแม้แต่ความกล้าหาญเพียงเท่านี้ เขาก็สู้ไปหาที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ สักสองสามปีดีกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ต้องการอาวุธที่เหมาะมือ กระดูกสันหลังของลิกเกอร์ที่ยังไม่ได้ผ่านการแปรรูป ไม่เพียงพอที่จะรองรับความท้าทายที่เขาจะต้องเผชิญต่อไปแล้ว

“เพิ่มระดับความยาก!”

ทันทีที่สิ้นเสียง หน้าจอระบบก็เปลี่ยนแปลงไปในทันที

“ติ๊ด, ระดับความยากของภารกิจปัจจุบันเพิ่มขึ้นเป็น ระดับน่าสะพรึงกลัว”

“จำนวนซอมบี้ที่บุกโจมตีไม่เปลี่ยนแปลง, เพิ่มอสูรกลายพันธุ์ระดับต่ำกว่าสามจำนวนมากเข้าร่วมการบุก!”

เฮ้อ...ยังดี

หลินอันถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอเพียงไม่มีอสูรกลายพันธุ์ระดับสามก็พอ ระดับสอง ยังอยู่ในขอบเขตที่เขาสามารถต่อกรได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่า "จำนวนมาก" นั้นหมายถึงเท่าไหร่

นอกหน้าต่างรถ ใกล้จะพลบค่ำแล้ว

ป้ายบอกทางที่ผ่านไป บ่งบอกว่าเหลืออีกเพียง 9 กิโลเมตรก็จะถึงชุมชนที่อันจิ่งเทียนอยู่

หลินอันมองโอสถถอนพิษสามหลอดในมืออย่างเงียบๆ ในใจก็ตื่นเต้น

ถึงแม้ระหว่างทางจะมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ในที่สุดก็ทำภารกิจสำเร็จ เวลาเดินทางกลับเร็วกว่าที่คาดไว้มาก ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 37 ชั่วโมงก่อนที่การระงับเชื้อกลายพันธุ์จะสิ้นสุดลง

ขอเพียงฉีดโอสถถอนพิษให้สองพี่น้อง ก็จะสามารถกำจัดเชื้อกลายพันธุ์ได้อย่างหมดจด ความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชาติก่อนก็จะได้รับการชดเชย

เมื่อนึกถึงว่าอันเซี่ยเห็นเขากลับมาแล้วจะต้องร้องไห้ขี้มูกโป่ง หลินอันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

พึมพำอย่างเงียบงัน...

อันเซี่ย จิ่งเทียน พี่กลับมาแล้ว...

ชุมชนเหอหยวน, ตึกสามห้อง 301

“พี่ใหญ่ หาดูทั้งตึกแล้ว ของกินมีแค่นี้แหละครับ”

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ว่างเปล่าสองสามซองถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น ทั่วทั้งห้องรกเละเทะ

“อาหารของพวกเราก็หมดแล้วเหมือนกัน จะทำยังไงดีครับ?”

ชายหัวล้านมองหวงกังอย่างระมัดระวัง อารมณ์ของพี่ใหญ่ดูไม่ค่อยดีนัก

“บ้าเอ๊ย! พวกผีอดอยาก ไม่เหลือของกินไว้เลยสักนิด!”

หวงกังเหยียบลงบนหน้าอกของชายที่ตายไปนานแล้ว ถ่มน้ำลายลงไปอย่างแรง

“จะทำยังไงดี?”

“ไปเรียกไอ้คนส่งของนั่นมาให้ข้า!”

ในห้อง ชายผมเหลืองใช้เท้าเตะชายในชุดทำงานบริษัทขนส่งที่อ่อนแรง ไล่ต้อนเขามาอยู่ตรงหน้าหวงกัง

หวงกังมีสีหน้าถมึงทึง มือขวาถือปืนจ่อที่หน้าผากของพนักงานส่งของแล้วเอ่ยถาม:

“ข้าจำได้ว่าตอนที่ช่วยแกครั้งที่แล้ว แกบอกว่าแกรับผิดชอบส่งของแถวนี้ คุ้นเคยกับที่นี่ดีใช่ไหม?”

พนักงานส่งของมีสีหน้าหวาดกลัว พยักหน้าอย่างร้อนรน

ที่ไหนกันเล่าที่ช่วยเขา? เห็นได้ชัดว่าเป็นการจับตัวมาตลอดทาง ให้เขาทำหน้าที่เป็นเหยื่อล่อและแผนที่...

หวงกังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอ่ยถาม:

“แถวนี้มีใครเคยสั่งของล่วงหน้าบ้าง พวกของกินอะไรพวกนี้ แกรับผิดชอบส่งของ ก็น่าจะรู้บ้างใช่ไหม?”

ลูกน้องรอบๆ สายตาเป็นประกาย พากันเข้ามามุงดูเขา

“สมองของพี่ใหญ่ใช้งานได้ดีจริงๆ! ใช่ ผมได้ยินมาว่าคนสมัยนี้ชอบสั่งของออนไลน์กัน บางทีอาจจะมีบ้านไหนสั่งเยอะ!”

หวงกังมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจคำเยินยอของลูกน้อง จ้องมองพนักงานส่งของที่เงียบอยู่ ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะรู้อะไรบางอย่าง

“แกร๊ก”

ปลดล็อกความปลอดภัยของปืน

“สามวินาที คิดไม่ออกคืนนี้ก็กินแกนั่นแหละ”

ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบ กระสุนขึ้นลำ

“ไม่! อย่า!”

“ผมพูด! ผมพูด!”

เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขารู้ว่าชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่คนนี้สามารถทำเรื่องกินคนได้จริงๆ!

พนักงานส่งของแววตาฉายแววละอายใจ เขารู้ว่าเมื่อบอกไปแล้วว่าบ้านไหนมีเสบียงจำนวนมาก คนกลุ่มนี้จะทำอะไร แต่ว่า...การเอาชีวิตรอดสำคัญที่สุด

“ผมจำได้! แปดเก้าวันก่อนที่ตึกข้างหน้านั่น มีคนสั่งซื้ออาหารกระป๋องเยอะมาก!”

“มีเป็นคันรถเลย ผมเลยจำได้แม่นเป็นพิเศษ!”

พนักงานส่งของหน้าซีดเผือด นึกถึงเด็กสาวที่เปิดประตูคนเดียวในวันนั้น ปกติเขาก็เคยส่งของให้เด็กสาวคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง เด็กสาวคนนั้นสุภาพเรียบร้อยเสมอ พูดจาเสียงเบา โดยเฉพาะดวงตาที่บริสุทธิ์และใจดีของเธอทำให้เขาประทับใจอย่างสุดซึ้ง

หวงกังยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ตบไหล่ของเขา ลูกน้องข้างๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“นำทาง!”

พนักงานส่งของได้ยินก็ตัวสั่น ลากขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้งตามทุกคนออกจากประตู

ขอโทษนะ...ผมก็แค่อยากจะมีชีวิตรอด

“พี่หวง ที่เขาพูดน่าจะเป็นที่นี่แหละครับ”

ภายใต้การนำทางของพนักงานส่งของ ชายหัวล้านชี้ไปยังหน้าต่างชั้นสามด้วยความตื่นเต้น

มีหวงกังผู้ปลุกพลังอยู่ บวกกับซอมบี้ในชุมชนก็ไม่ได้มีมากนัก เพียงไม่กี่นาทีต่อมา กลุ่มคนก็มาถึงหน้าตึกที่พักอาศัยที่เต็มไปด้วยเถาไม้เลื้อยแห้ง

ป้ายบ้านเก่า ตรงทางเข้าตึกมีซากซอมบี้ที่ถูกยิงหัวสองสามตัว

หวงกังเหลือบมองซากศพ ใช้เท้าพลิกซากศพสองสามครั้งอย่างครุ่นคิด

“พี่ใหญ่ ยังใช้วิธีเดิมเหรอครับ? ถ้ามีคนอยู่ก็หลอกให้พวกเขาเปิดประตู?”

“ไม่จำเป็น ทุบประตูเข้าไปเลย”

เกือบสองวันที่ไม่ได้กินอิ่ม เขาหมดความอดทนแล้ว ถ้าพนักงานส่งของไม่ได้หลอกเขา บ้านที่คนนั้นอยู่เกรงว่าจะมีอาหารจำนวนมาก เขาอดใจรอที่จะกินให้อิ่มไม่ไหวแล้ว

แน่นอน...ถ้ามีผู้หญิงด้วยก็จะยิ่งดี