เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้า งานศพ

ความหมายที่แท้จริงของงานศพคืออะไร?

คือการรำลึกถึงผู้ตายที่จากไป?

คือการกมีการเทศน์ถึงผู้คนที่มีชีวิตอยู่ให้ตระหนักถึงความตาย?

ไม่ใช่ทั้งนั้น

มันคืองานสังสรรค์รื่นเริงให้คนที่ไม่ค่อยจะได้พบหน้าค่าตากันมาแต่งตัวหล่อหน่อยและพบหน้าค่าตากันต่างหาก

และยังเป็นโอกาสที่สามารถทานเหล้าเฝ้าศพไปด้วยโดยไม่โดนทางญาติด่าว่า

และยังสามารถเล่นไฮโลหรือการพนันกำถั่วต่างๆได้โดยจ่าดาบไม่จับหากขออนุญาตเรียบร้อย(พร้อมใส่ซอง)แล้วตามหลักการของงานศพหรือมหรสพต่างๆ

ทำให้มีแม้กระทั่งคนที่สะพายลูกเต๋าและกระดาษไฮโลน้ำเต้าปูปลาไปตามงานศพต่างๆทั่วทั้งตำบลหากเป็นคนที่ทำมาหากินในสายอาชีพการพนันนี้

นับเป็นกิจกรรมอย่างหนึ่งที่คนทั้งตำบลรอคอยอย่างยิ่งเพราะอาจจะมีหนังกลางแปลงมาฉายหลายวันหากเจ้าภาพได้ทำการบนบานต่างๆเอาไว้รวมไปถึงน้ำอ้อยถั่วต้มต่างๆเพื่อให้ไอ้เปียไอ้แกละสามารถทานได้ด้วย

นับเป็นกิจกรรมที่ทำให้ชาวบ้านมีความสุขอย่างมาก

และไม่ได้มีแค่คนที่ดีใจอย่างเดียวแม้แต่ผีก็ดีใจด้วยเพราะมาดูหนังกับคนเช่นกัน

นับเป็นกิจกรรมที่สร้างความหรรษาให้กับทั้งคนทั้งผีอีกอย่างหนึ่งของทางตำบล

คือกิจกรรมที่คนรู้สึกตั้งตารอคอยอย่างหนึ่งแม้หากเราวิเคราะห์ภาพรวมทั้งหมดจะเหมือนกัยเราเล่นรัสเซี่ยนรูเล็ตว่าต้องคอยให้มีคนตายเราถึงจะมีโอกาสเอาเสื้อผ้าที่ซื้อมาตอนปีใหม่ใส่น้ำหอม ผัดแป้งหอม ขาดสายรัดเอวเข็มขัดทอง แต่งหล่อมาร่วมงานศพก็ตาม

ราวกับว่าชาวบ้านมีเงื่อขจและสัตย์สาบานหรือคลำอยู่ในหัวใจ

ว่าตอนปรกติเราต้องประหยัดนะแต่นี่คนตายทั้งคน เราเลี่ยงที่จะไม่ทำไม่ได้ เลยต้องสิ้นเปลืองหน่อย

เป้นข้ออ้างในการที่สภวะปรกติไม่สามารถจเกิดขึ้นได้

การสื่อสารในยุคนั้นยังไม่ดีแต่ทว่า

“หนึ่งสองสามซ่า หนึ่งสองสาม -ซ่า นไมค์ใช้ได้นี่คือเสียงของเจ้าอาวาส งานคราวนี้ได้มีหนังกลางแปลงเจ็ดวันเจ็ดคืน สามารถไปซื้อบัตรกันได้รายได้จะเอาไปถวายทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ตาย และในคืนพรุ่งนี้ด้วยการสนับสนุนของท่านกำนันแจ่มทางวัดได้ขออนุโมทนาด้วยจะได้มีการเปรียบมวยกับ ไอ้เจิดบุตรชายของท่านกำนันกับยอดเพชร เกล็ดมังกรแดง นักเลงต่างบางที่จะมาปะทะกันอย่างดุดเดือดในคืนวันพรุ่งนี้ญาติโยมที่สนใจสามารถมาซื้อตัวเข้างานไว้ก่อนได้จะได้เก้าอี้ติดหน้าเวทีส่วนคนที่มาดูแล้วแต่ศรัทธาที่จะมีต่อทางวัดของเรา”

ด้วยการประกาศเสียงตามสายของเจ้าอาวาสและการบอกกล่าวปากต่อปาก

ในไม่ช้าทุกคนก็ล่วงรู้ไปทั้งตำบล