เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​ท่ามกลางหมอกโลกันตร์ที่ปกคลุมถนนสาทรจนกลายเป็นสีเทาหม่น รถยนต์จอดนิ่งสนิทเพราะผู้คนพากันหมดสติจากไอวิญญาณ ชิงเซียนในชุดวอร์มชมพูยืนทำหน้าเหยเกอยู่หน้าคฤหาสน์ เมื่อเห็นยานพาหนะที่สองอาจารย์เตรียมไว้ให้

​"อาจารย์คะ... นี่คือ 'พาหนะสวรรค์' ที่ท่านว่ารึ?" ชิงเซียนชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่รถมอเตอร์ไซค์วินสีส้มแปร๋นที่จอดอยู่สองคัน โดยมีนักพรตยาจกไป๋จวินสวมหมวกกันน็อคครึ่งใบยืนเก๊กท่าอยู่

​"ใช่แล้วนังหนู! ข้าลงอาคม 'ย่อระยะทาง' ไว้ที่ล้อรถ และเจิม 'ยันต์กันล้ม' ไว้ที่โช้คอัพเรียบร้อย!" ไป๋จวิน (นักพรตยาจก) ตบเบาะรถดังปึก "เจ้าหนุ่มเฟยหลง เจ้าขี่คันนั้นพานังหนูไป ส่วนข้าจะขี่คันนี้พาศิษย์พี่ไปสมทบ! รับรองว่าซิ่งทะลุนรกไวกว่าแสง!"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: อาจารย์คะ... ท่านไปเอารถมอเตอร์ไซค์วินมาจากไหน?! แล้วดูสภาพท่านตอนนี้สิ ชุดเชิ้ตลายฮาวายกับหมวกกันน็อคเป็ดเหลืองเนี่ยนะ?! ข้าล่ะกลัวจริงๆ ว่าเราจะไปไม่ถึงยอดตึกมหานคร แต่จะไปโผล่ที่โรงพยาบาลกลางทางแทน! แต่เอาเถอะ... ในเมื่อถนนมันติดหนึบขนาดนี้ มอเตอร์ไซค์วินนี่แหละคือราชาแห่งท้องถนน!]

​ซิ่งทะลุมิติสยบหมอก 

​เฟยหลงกระโดดขึ้นค่อมมอเตอร์ไซค์อย่างคล่องแคล่ว (แม้ในอดีตจะเคยขี่แต่หัวรบหุบเขา) ชิงเซียนรีบขึ้นซ้อนท้ายพลางกอดเอวเฟยหลงแน่น

​"เกาะข้าไว้ให้ดีนะชิงชิง!" เฟยหลงคำรามพลางบิดคันเร่ง พลังหยางในตัวเขาไหลลงสู่เครื่องยนต์จนท่อไอเสียพ่นไฟสีทองออกมา

​ฟิ้ววววววว!

​รถมอเตอร์ไซค์พุ่งทะยานผ่านหมอกสีเทาด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน ล้อรถไม่สัมผัสพื้นแต่ลอยอยู่เหนือหลังคารถที่จอดติดอยู่ ชิงเซียนหลับตาปี๋พลางตะโกนด่าลมฟ้าอากาศ

​[เสียงในใจของชิงเซียน: กรี๊ดดดด! พี่เฟยหลง! ช้าลงหน่อย! ลมตีหน้าข้าจนมาสคาร่าจะหลุดหมดแล้ว! นี่มันมอเตอร์ไซค์หรือจรวดข้ามทวีปคะเนี่ย?! แล้วดูอาจารย์ยาจกนั่นสิ ขี่มอเตอร์ไซค์ยกล้อโชว์ผีออฟฟิศทำไมคะ?! ท่านควรจะไปปราบมาร ไม่ใช่มาแสดงกายกรรม!]

​เซียนกระบี่ดำ: ผู้ล่าในเงามืด 

​ในขณะที่กลุ่มของชิงเซียนกำลังมุ่งหน้าไปยังตึกมหานคร บนยอดตึกระฟ้าข้างๆ กันนั้น เซียนกระบี่ดำ กำลังยืนกอดอกมองภาพความวุ่นวายด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับมาพร้อมกับ "อาวุธใหม่" ที่ได้จากจอมมาร

​"ปล่อยให้นังลี่ถังเล่นเป็นตัวตลกไปก่อน..." เซียนกระบี่ดำพึมพำพลางลูบกระบี่สีดำที่บัดนี้มีดวงตาปีศาจฝังอยู่บนโกร่งดาบ "ทันทีที่กุญแจทั้งสามดอกประสานกัน พลังจากท้องนังชิงเซียนจะระเบิดออกมา เมื่อนั้นข้าจะเข้าไปเสียบข้างหลังและชิงมุกนั่นมาเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!"

​เขาสะบัดมือ เรียก "นกอาคมสีดำ" นับร้อยตัวให้บินไปซุ่มล้อมตึกมหานครไว้ เพื่อรอจังหวะที่ชิงเซียนอ่อนแรงที่สุด

​ถึงจุดหมาย: ภารกิจเดินขึ้นบันได (ที่แสนทรมาน) 

​มอเตอร์ไซค์วินสายฟ้ามาเบรกเอี๊ยดที่หน้าตึกมหานคร ไป๋จวิน (นักพรตยาจก) ลงมาถอดหมวกกันน็อคพลางหอบแฮก "ศิษย์พี่... ข้าว่าข้าเติมปราณที่ล้อเยอะไปหน่อย เบรกแทบไม่อยู่!"

​"เจ้ามันมือสมัครเล่น!" อาจารย์ไป๋เสวี่ย (ชุดโปโล) บ่นพลางจัดสูทให้เข้าที่ "ชิงชิง! นังลี่ถังมันปิดตายลิฟต์ทุกตัวด้วยอาคมกระจกเงา เจ้ากับเจ้าหนุ่มเฟยหลงต้องวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟไปเอง!"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: ห๊ะ?! วิ่งขึ้นตึกที่สูงที่สุดในเมืองเนี่ยนะ?! อาจารย์คะ! หนูเป็นเซียนนะคะ ไม่ใช่นักวิ่งมาราธอน! ตบะพันปีของหนูเอาไปแลกเป็นลิฟต์ลอยฟ้าไม่ได้รึไง?! ฮืออออ... ขาข้าต้องน่องโป่งแน่ๆ พี่เฟยหลงคะ... พี่พอจะมีคาถา 'อุ้มเมียเหาะ' ไหมคะ? ข้าสัญญาว่าจะไม่บ่นเรื่องซิกแพ็กพี่อีกเลย!]

​เฟยหลงยิ้มมุมปาก "มาเถอะชิงชิง ข้าจะอุ้มท่านขึ้นไปเอง"

​ในขณะที่เฟยหลงแบกชิงเซียนขึ้นหลังและพุ่งตัวขึ้นบันไดหนีไฟด้วยความเร็วเทพสงคราม จู่ๆ กำแพงบันไดก็เริ่มกลายเป็น "กระจก" และสะท้อนภาพเซียนกระบี่ดำที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ทุกหนทุกแห่ง

​"คิดจะขึ้นไปหานางสนมนั่นรึ? ข้ามศพพวกเงาของข้าไปก่อนเถอะ!"

​ร่างแยกของเซียนกระบี่ดำนับสิบพุ่งออกมาจากกระจกขวางทางไว้!

​[เสียงในใจของชิงเซียน: หนอย... ไอ้ศิษย์พี่เวร! มาได้จังหวะที่ข้ากำลังเมื่อยพอดีนะ! พี่เฟยหลงวางข้าลงค่ะ! งานนี้หนูขอ 'ฟาด' เอง! ไอ้เซียนกระบี่ดำ... วันนี้ถ้าข้าไม่เอาส้นเท้าลูบหน้าแก อย่ามาเรียกข้าว่าศิษย์น้องร่วมสำนัก!]

​ชิงเซียนสะบัดมือเรียกพัดหยกที่บัดนี้มีแสงสีชมพูทองเข้มข้น เตรียมเปิดศึกกลางบันไดหนีไฟ!