โรงพยาบาล
วันนี้ฉันมาทันเช็ดตัวให้แม่ทุกครั้งจะมีพยาบาลพิเศษคอยดูแลแม่ตลอด เรื่องค่ารักษาทุกอย่างของแม่เฮียจะเป็นคนจัดการ ค่ารักษาแต่ละเดือนมันคงจะเยอะมาก ฉันไม่เคยเห็นตัวเลขในบิลค่ารักษาเลย รั้งสุดท้ายที่เห็นก็ตอนที่แม่ต้องผ่าตัดสมอง เงินเป็นแสนเห็นแค่นั้นก็มือไม้สั่นไปหมด หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยรับรู้เกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลแม่อีกเลย วันนี้ฉันขอพยาบาลเป็นคนเช็ดตัวให้แม่เอง จากนั้นก็ทำกายภาพบำบัดเพื่อไม่ให้เป็นแผลกดทับ นวดคลายกล้ามเนื้อในส่วนต่างๆ ส่วนพี่นัทฉันขอร้องให้กลับไปก่อน ฉันอยู่ได้ถ้าอยู่ใกล้แม่ฉันคิดว่าฉันจะรู้สึกดีขึ้นเยอะ ดีกว่าอยู่ใกล้คนใจร้าย"แม่จ๋า วันนี้หว้าเช็ดตัวให้แม่ด้วยน้าา นวดให้ด้วย " ไม่รู้ว่าแม่จะได้ยินหรือป่าว แต่ฉันคิดว่าแม่ก็คงได้ยินและรับฟังสิ่งที่ฉันพูดเข้าไปบ้างแหละ เพราะบางครั้งนิ้วมือแม่จะขยับเล็กน้อย มือของแม่จะถูกฉันกุมอยู่ตลอดเวลา ฉันไม่อยากให้แม่รู้สึกว่าอยู่คนเดียวอยากให้แม่รู้สึกว่าฉันจะอยู่ตรงนี้ตลอดไม่ไปไหนขอแค่ให้แม่กลับมา ฉันอยากให้แม่กลับมากอดฉันในวันที่ฉันเหนื่อย ท้อ หรือแม้แต่วันนี้ฉันรู้สึกแย่ที่สุดอย่างเช่นวันนี้"นอนนานแล้วน้า ไม่เบื่อบ้างหรอ เทอมหน้าหว้าจะเข้ามหาลัยแล้วนะ ลูกแม่จะโตเป็นสาวแล้ว " มืออุ่นๆของแม่แนบอยู่ที่แก้มของฉัน แม่ไม่อยากตื่นขึ้นมามองหน้าลูกสาวคนนี้บ้างหรอ แม่รู้มั้ยวันที่ไม่มีแม่มันอ้างว้างมากแค่ไหน "หว้าคิดแม่นะ คิดถึงเสียงบ่นแม่ คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่ แม่ไม่อยู่หว้าทำกับข้าวเป็นแล้วนะ กินได้บ้างไม่ได้บ้าง ถ้าแม่สอนหว้าต้องทำอร่อยมากแน่ๆเลย " ฉันยังคงนั่งคุยกับแม่ไปเรื่อยๆ วันนี้ขออยู่กับแม่นานหน่อยก็แล้วกันเพราะยังไม่อยากกลับบ้าน ---------"คุณลูกหว้าคะ คุณลูกหว้า" "อื้อ คะ " ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คุณพยาบาลพิเศษมาปลุกให้ตื่นนี่ล่ะ "ดึกแล้วนะคะ ให้ดิฉันเฝ้าต่อเถอะค่ะ " ฉันงัวเงียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ห้าทุ่มกว่าแล้วหรอเนี่ย ฉันหันไปมองหน้าแม่ก่อนที่จะหันมายิ้มให้คุณพยาบาล อยากอยู่ต่อเหมือนกันแต่ว่าไม่ได้เอาเสื้อผ้าติดมาเลยสักชุดแถมชุดที่ใส่วันนี้ก็ยังมีแต่กลิ่นเหงื่อเกรงว่าจะทำให้โรงพยาบาลเน่าเพราะมลพิษจากกลิ่นตัวของฉัน ทางที่ดีควรกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ดีกว่า"ขอบคุณนะคะ ฝากแม่ด้วยนะคะ ""ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันจะดูแลคุณแม่คุณหว้าให้ดีที่สุดค่ะ " ถ้าไม่ได้เงินของเฮียฉันก็ยังนึกสภาพของเราสองคนแม่ลูกไม่ออกเลย ฉันอาจจะไม่เหลือใครแล้วก็ได้ในตอนนี้ ถึงแม่จะนอนหลับไม่รู้เรื่องแต่ฉันก็ยังดีใจที่แม่ยังสู้และอยู่กับฉัน"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้าอย่างนั้นหว้าขอตัวเลยก็แล้วกัน พรุ่งนี้หว้าจะมาใหม่ ช่วงเช้า หว้าขอเป็นคนเช็ดตัวให้แม่เองนะคะ ""ได้ค่ะ " พรุ่งนี้วันอาทิตย์ฉันจะมาอยู่กับแม่ทั้งวันเหมือนเดิม อาจจะหอบเสื้อผ้ามานอนค้างด้วยสักคืน ฉันหยิบกระเป๋าเป้โต๊ะข้างเตียงมาสะพายก่อนที่จะก้มหอมที่หน้าผากของแม่หนึ่งครั้งแล้วเดินออกมาจากห้อง ดึกขนาดนี้คงต้องนั่งแท็กซี่กลับ แพงแค่ไหนก็ต้องนั่งดึกป่านนี้คงไม่มีรถโดยสารที่ไหนวิ่งแล้ว "กินข้าวหรือยัง""เฮีย" --------------------#เฮียยุ
ผมหงุดหงิด ผมโมโห สับสนตัวเองชิบหาย ผมกำลังเป็นอะไร ทำไมทุกครั้งที่เธอทำผิด อะไรนิดอะไรหน่อยมันก็ทำให้ผมอยากจะลงโทษเธอให้หนักๆ แล้วสุดท้ายมันก็จบลงที่เธอร้องไห้และเสียใจกับการกระทำบ้าๆของผม วันนี้ที่ผมเห็นเธอร้องไห้ฟูมฟายผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก แถมสิ่งที่เธอตะโกนใส่หน้าผมมันยิ่งตอกย้ำความเจ็บให้ผมหลายพันเท่า ผมมานั่งรอเธอที่โรงพยาบาลตั้งแต่ช่วงเย็นเพราะไม่กล้าเข้าไปในห้อง ผมไม่กล้าสู้หน้าแม่ของเธอที่กำลังนอนหลับอยู่ ผมรับปากท่านเอาไว้แล้วว่าผมจะดูแลลูกสาวของท่านอย่างดีที่สุดก่อนที่ท่านจะหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมา ครั้งนี้มันอาจจะแรงเกินไป จนทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกนอกจากนั่งรออยู่ข้างนอกเงียบๆ"กินข้าวหรือยัง " "เฮีย" สีหน้าของเธอดูตกใจเล็กน้อย เด็กน้อยยังคงหน้าซีดอยู่ ไม่รู้ว่าป่านนี้ได้กินข้าวหรือยัง "ไปกินข้าวจะได้กลับบ้าน " ผมลุกขึ้นจากระเบียงแล้วเดินตรงมาเข้ามาหาเธอ จากนั้นก็อาศัยความมึนคว้าแขนเล็กๆของเธอเอาไว้ ไม่รู้ล่ะจะยังไงก็ช่าง งอนมากงอนน้อยหรือโคตรงอนยังไงก็ต้องกินข้าวก่อน "ไม่หิว" แบบนี้โคตรงอนใช่มั้ย พูดน้อยแต่โคตรจี๊ดหัวใจผมเลย บอกแล้วว่าผมไม่ชอบให้เธองอน แต่ครั้งนี้ผมก็ยอมรับเต็มๆว่าผมทำเกินไป ยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียวไม่โทษใคร โทษตัวเอง"ไม่หิวก็ต้องกิน ""เฮียอย่าบังคับ เลิกบังคับได้แล้ว" เสียงของเธอเริ่มสั่นอีกแล้ว เอาล่ะ กูยอมแพ้แล้วกูแพ้มึงแล้วแสบ ผมพยายามอดทนกับการเห็นน้ำตาบนหน้าของเธอมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ผมแม่งทนไม่ไหวละพรึ่บ"เออ เลิกแล้ว มึงก็เลิกขี้แยได้แล้ว รู้ทั้งรู้ว่าร้องไปกูก็ไม่ใจอ่อน " ปากบอกไม่แต่ตอนนี้ใจกูไปแล้ว ผมดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดเพราะไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อีก "เฮียปล่อย นี่มันโรงพยาบาลนะ" ใครสนกันล่ะ ห้าทุ่มแล้วจะไปกลัวอะไร มีแต่ผีเท่านั้นแหละ"ไปกินข้าวกับกูก่อน""ก็บอกไปแล้วว่าไม่หิว" "ท้องมึงร้อง ไม่หิวก็ต้องกิน ""ไม่" ก็เพราะมันเป็นแบบนี้ไง จะไม่ให้ผมโมโหได้ยังไง ผมมันพวกพวกอารมณ์ร้อนอยู่แล้วด้วย แต่ครั้งนี้ต้องพยายามไม่วู่วามเดี๋ยวมันจะไปกันใหญ่"ถ้าไม่กินก็กอดกันอยู่แบบนี้นี่แหละ กอดแม่งยันเช้า" ผมพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว อายซะที่ไหน "เออ ๆ กินก็กิน" "ก็แค่เนี๊ย ไปขึ้นรถ " หน้าบูดเป็นตูดเชียว ผมยอมคลายแขนทั้งสองข้างออกจากตัวเธอ ถ้าไม่ขู่ไปแบบนั้นเธอก็คงยังไม่ยอม ตัวก็เล็กยังจะมาประท้วงไม่กินข้าวอีก --------------------"อยากกินอะไร ""อะไรก็ได้" "กินเฮียมั้ย" คำพูดที่ผมมักใช้หยอกล้อกับเธออยู่ประจำ แต่วันนี้เธอไม่ได้ยิ้มหัวเราะเหมือนครั้งก่อนๆ กูจะบ้าตายอยู่แล้ว อึดอัดสิครับ ถามคำตอบคำ ไม่ยอมพูดทั้งๆที่เธอเป็นคนคุยเก่ง เรื่องง้อผมไม่เก่งเท่าไหร่ แต่เรื่องบนเตียงล้มทุกราย แต่กับไอ้แสบยังไงก็ไม่ได้เพราะมันยังเด็กเกินไป แต่ผมก็นิสัยเสียชอบทำให้มันเห็น ผมก็ไม่รู้ว่าทุกครั้งที่ผมทำเรื่องอุบาทก์พวกนั้นไอ้แสบมันโผล่มาได้ยังไง ได้จังหวะพอดีซะทุกครั้ง แล้วผมก็จะต้องโดนมันด่าทุกครั้ง เสียเฮียเลยก็ว่าได้ "แสบ เฮียขอโทษ ""อือ" "อือ นี่คือไรวะ " "รู้แล้ว " "เฮียโมโหมากไปหน่อย เอาเป็นว่าขอโทษ เฮียรู้สึกผิดจริงๆ " ปากร้ายปากหมาอย่าผมพูดดีได้แค่นี้แหละครับ หวานกว่านี้ก็คงอ้วกแตก กูนี่แหละครับเลี่ยนกับคำพูดตัวเอง "ไม่มากหรอกเฮีย แค่ทำให้แสบ ไม่อยากอยู่ใกล้เฮียอีกแล้ว ""ว่าไงนะ จะไปไหน ""แสบคิดแล้ว ว่าแสบจะไม่เรียนต่อมหาลัย แสบจะไปหางานทำ หาเงินมาใช้หนี้ให้เฮีย เฮียจะได้สบายใจไม่ต้องคอยมาเป็นห่วงแสบ หมดภาระเฮียด้วยไง" เอาล่ะ ผมเริ่มไม่ชอบใจความคิดของมันเข้าให้แล้ว คิดอะไรตื้นๆแบบนี้วะ ไม่เรียนต่อจะออกมาทำงาน ถามหน่อยว่าสมัยนี้ใครเขาจะรับขนาดวุฒิปริญญายังตกงานให้เกลื่อน ชักเริ่มไม่เข้าท่าแล้ว"จำไว้ว่าอย่าได้คิดไปจากกู ต่อให้มึงทำงานจนตายก็ไม่มีปัญญาใช้หนี้กูหมด " ผมพูดจบแล้วก็หันมาขับรถต่อ พยายามสอดส่ายสายตาหาร้านข้าวที่อร่อยที่สุด ในหัวก็พยายามสะบัดเรื่องเมื่อกี้ออกไป "แต่แสบ "เอี๊ยดดดดดด"อื้ออออ " -------------------------อึ้งสิคะ ฉันทำอะไรไม่ถูกอยู่ๆเฮียก็จอดรถแล้วดึงฉันเข้าไปจูบ จูบค่ะเน้นนะคะว่าจูบ ฉันไม่ได้ขัดขืนเพราะมันไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้น ถึงฉันจะไม่ประสีประสาแต่ก็รับรู้ได้ว่าเฮียกำลังโมโห ริมฝีปากของฉันถูกเปิดออกโดยการขบกัดเบาๆ ของเฮีย จากจูบที่เร่าร้อนเบาลงมาเป็นอ่อนหวาน จนฉันเริ่มคล้อยตาม สองมือของเฮียล๊อคประคองศีรษะของฉันเอาไว้แน่น รู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลมเลยอ่ะ "อย่าพูด ว่าจะไปอีก " เฮียผละริมฝีปากออก ก่อนที่จะดึงฉันเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆ รู้มั้ยว่าฉันโหยหาอ้อมกอดแบบนี้มากแค่ไหน มันอบอุ่นที่สุดและปลอดภัยที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้รับจากเฮีย ความโกรธที่มีอยู่ตอนนี้มันเริ่มเบาลง เพราะความอ่อนโยนที่เฮียมอบให้ ฉันสัมผัสได้ว่าเฮียเป็นห่วง "แสบไม่อยู่ แล้วใครจะทำกับข้าวให้เฮียกิน " "กลัวอดใช่มั้ย" "ไม่มีข้าวกินก็หิวอ่ะดิ แสบก็รู้ว่าเฮียไม่ชอบกินข้าวคนเดียว " ความน่ารักของเฮียอีกหนึ่งอย่างคือทุกเช้าและทุกเย็นเราจะต้องกินข้าวพร้อมกัน ไม่มีคนใดคนนึงก็คือนั่งรอ จบลงด้วยโมโหหิวเป็นงานง้อกันขึ้นมาอีก"อือ ""หายโกรธเฮียนะ""ยัง" "งั้นกูจูบอีกนะ ""เฮ้ย ไม่เอา""ปากเปื่อยแน่มึง ""อื้อออออออ " ก็อย่างที่ได้ยินเสียง เฮียจูบฉํนอีกแล้ว วันนี้จะได้กินข้าวตอนไหนก็ไม่รู้ ---------------------------------------
นิยายแนะนำ
ขอรักได้ไหมนายมาเฟีย
นิยาย อีโรติก 
157
2
157
2
《李莲花》ย้อนกลับมาครั้งนี้ ข้าจะหนีไปให้ไกลเลย!
นิยาย จีน,กำลังภายใน,เทพเซียน
1K
9
1K
9
Café รัก Coffee เลิฟ (มี e-book นะคะ)
นิยาย รัก
434
31
434
31
ความฝัน
นิยาย เรื่องสั้น
123
1
123
1
พลิกชะตามาป่วนรัก
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
943
6
943
6
ตัวท๊อปตัวร้าย
นิยาย รัก
779
2
779
2
รักต้องห้ามของสองแม่ทัพ (นิยายจีนโบราณ)
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
9K
20
9K
20
ตัวประกอบสุดเด่นในเกมจีบหนุ่ม
นิยาย แฟนตาซี
938
7
938
7
รักแรกคือคุณ (NC25+)
นิยาย รัก
4K
15
4K
15
ลิขิตรักหวนคืนวังหลัง
นิยาย รัก
617
8
617
8