จงหยวน คือแผ่นดินกลาง
กินพื้นั้แ่ด่านเซียวกวนทางตะวันตก ทอดยาวผ่านลุ่มแม่น้ำเหลืองจรดทะเลตะวันออกในแถบซานตง ทางเหนือติดกับดินแดนทุ่งหญ้าและทะเลทรายอันกว้างใหญ่ของพวกอานารยชนซยงหนูและตงหูนับร้อยเผ่า ทางใต้สิ้นสุดที่ลุ่มน้ำแม่น้ำต้าเจียง ติดกับดินแดนของชาวหนานม่านและหนานเยว่
เดิมทีดินแดนจงหยวนถูกปกครองโดยโอรส์ราชวงศ์โจว ตัวอักษร “王” (หวาง) อันหมายถึง “กษัตริย์” ก็มีที่มาจากอักษรสามเส้นสื่อถึงสิ่งสรรพทั้งสามประการ กล่าวคือ ์ มนุษย์ และผืนดิน กอปรเข้ากับเส้นขีดกลางคือผู้ที่์ส่งมาเพื่อผสานทั้งสามสิ่งให้เป็หนึ่งเดียวกัน
นั่นคือลิขิตของฟ้า
ทว่าลิขิตฟ้านั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่จะคงอยู่นิรันดร์ อำนาจของโจวหวางกำลังเสื่อมถอยอย่างหนัก บรรดาผู้ปกครองแคว้นทั้งหลายต่างประกาศตั้งตนเป็หวาง ก่อาแย่งชิงอำนาจและดินแดนมาตลอดร้อยปีก่อเกิดเป็เจ็ดแคว้นมหาอำนาจ ได้แก่ เหยียน หาน ฉี เว่ย ฉู่ จ้าว และฉิน
ฉินเป็เพียงแคว้นเดียวที่แตกต่าง
และ “ปณิธาน” เป็สิ่งเดียวที่ทำให้ฉินแตกต่าง
ในขณะที่บรรดาเ้าแคว้นทั้งหลายต่างเสพสุขอยู่กับที่ดินอันสมบูรณ์ แย่งชิงผลผลิตเพื่อความมั่งคั่ง บรรดาผู้ปกครองแคว้นฉินกลับยึดถือบางสิ่งที่เรียกว่า “ปณิธานแห่งฉินมู่กง” ดำเนินนโยบายแข็งกร้าวรุกรานดินแดนตะวันออกรุ่นต่อรุ่นอย่างต่อเนื่องนับร้อยปี เพื่อวันหนึ่งจะรวบรวมแผ่นดินจงหยวนให้ทั้งใต้ฟ้าอยู่ใต้ัแห่งฉิน
ัสีกาฬ ัที่พวกเขาเชื่อกันว่าเป็ดั่งโอรสแห่ง์ซึ่งจะสามารถนำธงทมิฬประทับตราอักษร “秦” (ฉิน) สีเืให้โบกสะบัดเหนือทุกแห่งในจงหยวน เหนือทุกชีวิตในแผ่นดิน เหนือทุกสรรพสิ่งในใต้ฟ้า เหนือไปกว่าทุกผู้ปกครอง และหยุดทุกานำมาซึ่งสันติสุขชั่วนิรันดร์
“ท่านผู้เฒ่า สันติสุขชั่วนิรันดร์เป็อย่างไร” ดรุณน้อยผู้หนึ่งะโถามนักเล่านิทานพเนจรชราที่กลางร้านน้ำชา ทำเอาผู้คนในร้านหันมองเป็ทางเดียวกันเพื่อรอดูคำตอบจากผู้ถูกถาม
สายตาที่ไม่สู้ดีนักของบุรุษชราอาภรณ์น้ำเงินยาว ทำให้ต้องขยับไม้ค้ำที่ข้างกาย ค้อมหลังเล็กน้อยเพื่อจะหรี่ตาเพ่งหาที่มาของเสียงให้ถนัด
หมู่ผู้ยืนฟังบริเวณประตูหน้าร้านปรากฏดรุณน้อยผู้หนึ่ง
ดรุณน้อยผู้นี้มีใบหน้าคมสันคิ้วเข้มโดดเด่นดุจหญ้าเชิงผา อายุราวสิบปีไม่หนีเก้า ผมดำสนิทรวบมัดไว้อย่างหยาบ ๆ ผิวพรรณดูซีดเซียวกว่าผู้คนสามัญ กระนั้นแววตายังคงเปล่งประกายไม่คล้ายป่วยไข้โรยแรง อีกทั้งเสื้อผ้าใบหน้าเสื้อผ้ามอมแมมบ่งบอกได้ว่าเป็ดรุณน้อยที่ซุกซนผู้หนึ่ง
“สันติสุข…” บุรุษชราเอ่ย “ก็หมายถึงความสงบที่จะทำมาซึ่งความสุข ส่วนคำว่าชั่วนิรันดร์หมายถึงคงอยู่ต่อไป ดรุณน้อย เ้าว่าเช่นนี้ดีหรือไม่”
“ย่อมดียิ่ง” ดรุณน้อยเอ่ยตอบ แต่แล้วหยุดครุ่นคิดครู่หนึ่ง “...ไม่ดีแล้ว”
“อย่างไร” บุรุษเคราดกหนาผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ ถัดจากนักเล่านิทานไม่ไกลเอ่ยถาม หว่างคิ้วของมันขมวดเป็ปมด้วยความสนเท่ห์ “เ้าลองกล่าวต่อไป”
“เมื่อฉินปรารถนาจะครองใต้ฟ้า ย่อมจะต้องครองแคว้นจ้าว ครองเมืองกู้แห่งนี้ ข้าก็เป็ชาวเมืองกู้ เป็ชาวจ้าว ไม่อาจยอมให้ฉินกระทำเช่นนั้นได้ แม้มันจะเป็ัก็ตาม”
“นี่เ้ากล่าวดีไปแล้ว!” สตรีเ้าเนื้อผู้หนึ่งยืนอยู่ใกล้เคียงร้องทักขึ้น “วันก่อนไม่ใช่เ้าหรือที่ไล่จับลูกสุนัขยังหกล้มเข่าถลอก”
เสียงหัวเราะในร้านน้ำชาดังครืนขึ้นพร้อมเพรียง
“เ้าลูกสุนัขนั่นมันหนีข้าอย่างไรเล่า” ดรุณน้อยต่อเถียงเสียงแข็ง “หากมันว่ากล้าหาญพอจะสู้กับข้า จะลูกสุนัข พยัคฆ์ ัล้วนไม่ใช่คู่มือข้าทั้งสิ้น”
“เ้าห้าวหาญ แต่อย่าได้ใช้ความห้าวหาญนั้นกับสุนัข” นักเล่านิทานยกชาขึ้นจิบพลางกล่าว “ดรุณน้อย… เ้ามีนามหรือไม่”
“ข้าแซ่เจียง นามว่าหลง”
นักเล่านิทานวางจอกชาลงกล่าวเบา “ดูที แคว้นจ้าวก็มีั”
“นี่อย่างไรัน้อยแคว้นจ้าว ที่จะต้านัสีกาฬจากฉิน” บุรุษร่างผอมโกรกผู้หนึ่งกล่าวก่อนเปล่งเสียงหัวเราะนำ แล้วทั้งร้านก็พลันหัวเราะพร้อมกันอีกคราหนึ่ง
เว้นแต่เพียงนักเล่านิทานชรายังคงนั่งกุมไม้ค้ำเพ่งมองดรุณน้อยเบื้องหน้าที่กำลังมองไปรอบ ๆ ร้านน้ำชา รอจนเสียงหัวเราะซาลงดรุณน้อยจึงเอ่ยถามกับคนทั้งร้าน
“ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดพวกท่านไม่คล้ายแยแสเื่นี้”
“นี่เพราะเ้ายังเยาว์เกินไป” บุรุษเคราดกคล้ายชอบใจดรุณน้อยผู้นี้ไม่น้อยกล่าวอย่างเอ็นดู “ก่อนนี้เมืองกู้เคยเป็ของแคว้นจงซาน ยามนี้เป็ของแคว้นจ้าว สิ่งใดจะเป็ไปล้วนเป็ไป เ้าทำอย่างไรได้ ไม่เคยได้ยินหรือ ‘์บัญชา ทั่วหล้าเป็ไป’ เหล่านี้คือวิถีของใต้ฟ้า ใช่หรือไม่ผู้าุโ”
“เป็เช่นนั้น” นักเล่านิทานผงกศีรษะเบา ๆ
“มาตรว่าฟ้าเปลี่ยนเป็สีใด เราล้วนอยู่ใต้ฟ้า จะดิ้นรนฝืนลิขิต์ได้อย่างไร” บุรุษเคราดกหนายกแขนขึ้นพาดโต๊ะชาวางท่าโอ่อ่า
ดรุณน้อยไม่ได้กล่าวต่อ หลุบตาลงใช้ความคิด
“และแม้จะเป็เช่นนั้น...” พรตเฒ่านักเล่านิทานกล่าวขึ้นก่อนหันมาที่ดรุณน้อย กล่าวว่า “ผู้คนมักฉลาดพอจะเข้าใจสิ่งต่าง ๆ แต่น้อยคนที่เฉลียวพอจะสงสัย และน้อยไปกว่านั้นที่กล้าหาญพอจะเอ่ยถามท่ามกลางผู้คน อีกทั้งยืนหยัดในสิ่งที่ตนเชื่อมั่น ไม่คาด อายุเท่านี้เ้าก็มีคุณสมบัติเป็วีรบุรุษเสียแล้ว”
“ผู้าุโกล่าวเกินไปแล้ว ข้าไม่กล้ารับ” เจียงหลงประสานมือรับคำชม จึงได้เห็นถุงป่านในมือตน ถึงกับตาลุกวาว “ผู้าุโ ข้าต้องขอตัวแล้ว!”
กล่าวแล้ววิ่งออกจากร้านน้ำชาไป
ครั้นมาถึงตลาดกลางเมืองก็พักหอบใจอยู่ครู่ พลางกล่าวพึมพำ “เหรินเซิน... เหมยกุ้ย ตังกุย ร้านสมุนไพรกัวมีขาย แต่เห็ดเซียงกับสันหลังวัวสำหรับตุ๋นต้องไปที่โรงสุราต้าเสี้ยว...”
เหลียวซ้ายแลขวาแล้วพ่นลมถอนใจ โรงสุราต้าเสี้ยวกับร้านสมุนไพรกัวอยู่คนละฝั่งตลาด ค่อนข้างจะไกลอยู่ อีกทั้งไม่มีม้าหรือเกวียนที่ตรงไปถนนของทั้งสองร้านในเวลานี้
“ท่านพ่อ... ท่านให้ข้าซื้อของไกลเช่นนี้ ดูทีวันหน้าต้องสอนข้าขี่ม้าแล้ว”
ดรุณน้อยแซ่เจียงกล่าวแล้วหัวเราะหึ ก่อนจะออกหน้าวิ่งมุ่งไปยังร้านสมุนไพรกัวซึ่งอยู่บริเวณประตูเมือง กะเก็งว่าที่หน้าประตูเมืองเวลานั้นอาจจะมีเกวียนจากต่างเมืองเข้ามายังตลาดกลางเมืองได้ หากวาสนาดีผู้สัญจร้าแวะพักดื่มกินที่โรงสุราต้าเสี้ยว จะอาศัยขอติดขึ้นม้าขึ้นเกวียนมาด้วยเสียเลย
เจียงหลงใช้เวลาเพียงสองเค่อ ในการทำให้ถุงป่านก็เต็มไปด้วย เหรินเซิน เหมยกุ้ย และตังกุย เวลานี้ขอเพียงมีเกวียนสักเล่มหนึ่งผ่านทางมา ครั้นผ่านไปราวครึ่งเค่อมองออกไปตามทางทอดยาวสู่เส้นทางใต้ ยังไม่พบเกวียนสักเล่ม ม้าสักตัวหนึ่ง ด้วยเมืองกู้ไม่ใช่เมืองใหญ่ที่คลาคล่ำผู้คนนัก
เมฆฝนกำลังปกคลุมท้องฟ้าสว่างให้มืดครึ้ม ก่อนฝนจะลงเม็ด เจียงหลงตัดสินใจวิ่งกลับบ้าน ด้วยว่าหากถุงผ้าป่านนี้เปียก น้ำฝนจะลดทอนสรรพคุณทางยาสูญหายไปกว่าเจ็ดแปดส่วน โดยเฉพาะดอกเหมยกุ้ยที่ถูกทำให้แห้งนั้นหากเปียกก่อนจะไม่สามารถนำไปใช้ต้มได้ มีหวังถูกได้ถูกฝึกสมาธิทำโทษอีกเป็แน่
เจียงหลงแม้ทราบว่าการฝึกสมาธิดำเนินปราณเป็เื่ที่ดี และไม่สมควรเรียกว่าการทำโทษ ทว่าการบังคับให้นั่งนิ่ง ๆ สักครึ่งยามแทนที่จะได้วิ่งเล่นนั้นเป็เื่ทรมานยิ่ง ยินยอมแลกกับการช่วยเติมฟืนต้มยา จะเนิ่นนานครึ่งค่อนวันยังสนุกเสียกว่า
เวลานั้นพลันบังเกิดเสียงกัมปนาทสนั่น คล้ายฟ้าลั่น์ล่ม ผู้คนรอบตัวเจียงหลงหันไปต้นทางของเสียงเป็ตาเดียวกัน ทิศนั้นคือทางตะวันออกของเมือง
“เป็แผ่นดินไหวหรือไม่” พ่อค้าผ้าปักลายผู้หนึ่งทักขึ้น
“ผิดแล้ว ข้าว่า…” เสี่ยวเอ้อร์โรงสุราที่ออกมานอกร้านกล่าว พลางชะเง้อคอมอง “ยอดผาถล่ม”
“ยอดผาคงอยู่เป็ร้อยเป็พันปี อยู่ ๆ จะถล่มได้อย่างไร” สตรีชราใกล้กันกล่าวขึ้นบ้าง “อาจบางทีเป็น้ำหลาก”
“ไม่ใช่ทั้งสิ้น…” บุรุษสูงวัยอีกผู้หนึ่งผู้หนึ่งกล่าวขึ้น สัมภาระที่สะพายบนหลังนั้นบ่งบอกว่าได้ว่า เป็ผู้ขายเครื่องปะทินโฉมพเนจร เป็พ่อค้าเร่ผู้หนึ่ง
“ผู้าุโ หรือท่านทราบ” เสี่ยวเอ้อร์สะบัดผ้าเช็ดโต๊ะพาดไหล่ให้ความสนใจยิ่ง
“ที่มาของเสียงนั่นมาจากในเมือง น่ากลัวว่า…” พ่อค้าเร่คล้ายไม่กล้าจะกล่าว
“น่ากลัวว่าอย่างไร…” เสี่ยวเอ้อร์เร่งเร้า ผู้คนรอบ ๆ ต่างรอฟัง เจียงหลงก็เช่นกัน
พ่อค้าเร่สูดลมลึกก่อนจะกล่าว “พวกท่านเคยได้ยินเื่ คัมภีร์วิเศษของเจียงไต้ฟูหรือไม่”
เจียงหลงไม่ได้เอ่ยตอบ ‘เจียงไต้ฟู’ ที่บุรุษชรากล่าวถึงนั้นคือบิดาของตน ไม่ทราบพ่อค้าชราผู้นี้กำลังกล่าวเหลวไหลเื่ใด แม้ในใจนึกสังหรณ์ไม่ดี แต่จำต้องนิ่งตั้งใจฟังอาจมีบางสิ่งเกี่ยวข้องกับบิดาตนก็เป็ได้
“พวกท่านไม่ทราบ นี่เป็ไปได้อยู่” พ่อค้าเร่ครุ่นคิด “พวกท่านสังเกตหรือไม่ ที่นี่ไม่มีสาขาของสำนักคุ้มภัยใดเลย ไม่มีกระทั่งหอคณิกา”
เสี่ยวเอ้อร์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบปากตนอย่างใช้ความคิด “เหล่าป่านเคยบอกข้าว่า ในยุทธภพมีโรงสุราและโรงน้ำชาเป็มัชฌิมภพในหมู่ชาวยุทธมีศักดิ์เทียบเท่าลานประลอง แต่สำนักคุ้มกันและหอคณิกาไม่ใช่ พรรคกุหลาบแดงที่ว่ากันว่ามีเครือข่ายอยู่ทั่วแคว้นจ้าว ยังไม่กล้าตั้งสาขาอยู่นี่ที่”
“หมายความว่าอย่างไร” พ่อค้าผ้าปักลายถามขึ้นบ้าง
“หมายความว่าเมืองกู้มียอดฝีมือซุ่มซ่อนอยู่ ชาวยุทธทั้งหลายไม่กล้าสร้างเื่ที่นี่” พ่อค้าเร่เอ่ยจบ ทุกคนที่รับฟังร้อง ‘อ้อ’ ขึ้นพร้อมเพรียง บุรุษชราจึงกล่าวต่อไป “น่ากลัวว่าข่าวลือเื่คัมภีร์นั่นจะเป็ความจริงและยอดฝีมือผู้นั้นกำลังลงมืออยู่”
“ท่านพ่อ…” เจียงหลงเอ่ยขึ้นทันทีที่บุรุษชรากล่าวจบ
ทุกคนบริเวณนั้นหันมาพร้อมกัน กำลังจะถามให้แน่ชัด แต่ไม่ทันได้เอ่ยถามดรุณน้อยผู้นั้นวิ่งออกไปแล้ว ทว่าทุกสายตาพลันเปลี่ยนไปจับจ้องที่หอส่งสัญญาณสุดทางแยก กลองระดมพลกำลังถูกรัวขึ้นเพื่อรวมกองกำลังทหารรักษาเมือง ขณะเดียวกันเกิดเสียงดังกังวานก้องเป็ระยะใกล้เข้ามา ในเสียงกึกก้องนั้นมีเสียงแตกหักของหินและไม้
เจียงหลงเวลานี้ไม่อาจก้าวเท้าต่อไป จิตใจหวาดหวั่นอย่างประหลาดพลางกวาดสายตามองรอบกาย ลมกระโชกแรงขึ้นทุกที ดินหญ้าใบไม้ปลิวหวิวไหวดังต้องระลอกคลื่น เสียงกระแทกดังสนั่นกระชากความสนใจให้เงยขึ้นมองหอสัญญาณอีกครา
ภาพทัศนาเบื้องหน้า ทำให้ไม่อาจเชื่อสายตาได้โดยง่าย เหนือขึ้นไป กลางหอส่งสัญญาณ ปรากฏคนสองคนทะลุมาจากเศษซากผนังหินพุ่งผ่านไป ผู้หนึ่งใช้เพียงมือเปล่ากระหน่ำฟาดใส่อีกผู้หนึ่งซึ่งในมือถือกุมกระบี่เปล่งประกายสว่างกำลังต้านรับอยู่ ไม่ใช่เพียงแต่หอส่งสัญญาณที่พินาศสิ้นในชั่วเสี้ยวเวลา บ้านเรือนโรงสุราร้านค้าอาคารทั้งหลายล้วนย่อยยับมาตลอดทาง และยังคงล้มพังต่อเนื่องไม่มีทีท่าจะยุติ
แต่สิ่งที่ทำให้เหงื่อกาฬของเจียงหลงเย็นเยียบประดุจลงแช่ร่างในธารน้ำแข็งคือหนึ่งในผู้ที่พุ่งไปผ่านไปคือบิดาของตน เจียงเหลียงฮุ่ย ที่เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถรับมือกับอีกฝ่ายได้ เห็นภาพของบิดากำลังสำรอกเืเป็สายในทุกฝ่ามือที่ฟาดเข้าใส่ใบกระบี่ ส่วนตนเองได้แต่ยืนนิ่ง
ลมหายใจถี่เร็ว ดวงตาเหลือกลาน มือยังคงกำถุงป่านไว้แน่น ไม่ทราบว่าตนเอง สมควรกระทำเช่นไร
เศษซากปลิวกระจายว่อน อาคารบ้านเรือนหลายหลังกำลังติดไฟจาก ผู้คนต่างหนีเอาชีวิตรอด บางคนถูกหินไม้กระแทก บางคนพลาดสะดุดล้มลงก็ถูกเหยียบจนตาย ร่างมากมายเกลื่อนกลาดบนพื้น
ระหว่างตะลึงลานอยู่นั้นพ่อค้าเร่วิ่งจับไหล่สองข้างของเจียงหลงเขย่า
“บิดาเ้าคือผู้ใด”
“เจียงเหลียงฮุ่ย” เจียงหลงเงยขึ้น “ข้าต้องไปช่วยท่านพ่อ”
“ไม่… ช้าไปแล้ว” พ่อค้าเร่หันมองเื้ั คนทั้งสองนั้นพ้นสายตาไปไกลแล้ว ทว่าเสียงปะทะยังคงดังต่อเนื่อง “พาข้าไปหาคัมภีร์ของบิดาเ้า เราต้องเอามันไปซ่อน”
“ท่านพ่อไม่เคยบอก” เจียงหลงตอบแทนจะในทันที เื่คัมภีร์วิเศษใด ตนไม่เคยได้ยินจากบิดามาก่อน ทั้งสิ้นล้วนเป็พ่อค้าเร่ผู้นี้กล่าวขึ้นมาเอง
“บิดาเ้ามีคัมภีร์หรือไม่! คัมภีร์นั้นฟื้นชีวิตได้จริงหรือไม่!” พ่อค้าเร่ตะคอกเขย่ามือทั้งสองอย่างรุนแรง “ตอบข้ามา!”
“ปล่อยข้า! ข้าจะไปช่วยท่านพ่อ!” เจียงหลงสะบัดมือทั้งสองแล้ววิ่งไปตามทิศทางของเสียงปะทะ ไม่ช้าไม่นานมันกลายเป็การวิ่งหนีพ่อค้าเร่ที่พยายามจะไล่จับตัวไว้ให้ได้
เจียงหลงพุ่งไปหลบใต้ซากร้านค้า ก่อนที่การปะทะจะวกกลับมาถึง ขณะที่พ่อค้าเร่สาระวนอยู่กับการฉุดลากเจียงหลงออกมา คล้ายไม่ได้ยินเสียงกึกก้องกำลังตรงมาอีกครั้ง
ในซากร้านค้าเป็โพรงแคบ ๆ เจียงหลงทราบเพียงว่าอาคารรอบ ๆ กำลังถล่มอยู่ แต่พ่อค้าเร่ยังคงพยายามดึงเจียงหลงออกจากที่หลบ “บอกที่ซ่อนมา! ข้าขอใช้ครั้งเดียว เพียงครั้งเดียว! บุตรสาวข้า!! ลี่เออร์… นางไม่สมควรตาย!”
“ข้าช่วยท่านไม่ได้!” กล่าวแล้วสะบัดเท้าถีบเร่งคลานไปหลบยังที่เดิม
“ขอร้องเ้า!! บอกบิดาของเ้า! ข้าข-” เสียงเงียบลง เจียงหลงก้มลงเหลียวมองด้านนอก เสาไม้ใหญ่ต้นหนึ่งหักลงมาทับพ่อค้าเร่ผู้นั้นตายคาที่ เจียงหลงหอบหายใจไม่ทราบตนเองผ่านสิ่งใดมา
เสียงปะทะข้างนอกเงียบไปแล้ว และฝนก็กำลังโปรยปราย
ด้วยความเป็ห่วงบิดา เจียงหลงเร่งถดตัวออกจากซากร้าน เมื่อลุกขึ้นพบว่าเมืองกู้เหลือเพียงซากปรักหักพัง เศษผนังแตก เสาล้มคานโคมหัก ร้านรวงกลาดเกลื่อน ฝุ่นฟุ้งคลุ้งตลบยังไม่จาง คล้ายเมืองหลังา เจียงหลงเดินไปตามถนนอย่างเลื่อนลอย สภาพน่าเวทนาของผู้คนที่าเ็ล้มตาย ทหารในชุดเกราะ ไม่เว้นกระทั่งวัวควายเทียมเกวียน อาคารหลายหลังยังคงมอดไหม้ท่ามกลางสายฝน
“ข้าตายก็ไม่เปิดปาก” เสียงแ่เบาอันคุ้นเคย ผ่านโสตให้ได้ยิน เป็เสียงของ
เจียงหลงฮุ่ยผู้เป็บิดา เจียงหลงเร่งวิ่งไปตามต้นเสียงนั้น
“งั้นก็ตายเสียให้สิ้นไป...”
อีกเสียงหนึ่งตามติดมา น้ำเสียงเปี่ยมกำลังปราณแฝงความอาฆาตชิงชัง
เมื่อก้าวพ้นซากถึงทางสามแพร่ง ปรากฏบุรุษคนผู้หนึ่ง ผมยาวสยายแซมหงอกสีดอกเลา ชุดกระชับเช่นชาวบ้านสามัญ มือข้างหนึ่งของมันยกผายขึ้นเหนือศีรษะ สีของฝ่ามือแดงฉานไม่ต่างจากเหล็กเผาไฟ หยาดน้ำฝนที่หยดลงบนฝ่ามือนั้นถึงกับระเหยเป็ไอ เท้าข้างหนึ่งของมันเหยียบอยู่บนอกของบุรุษอีกผู้หนึ่ง
เจียงหลงเห็นเพียงชายเสื้อยาวพลันทราบทันทีว่าคนผู้นั้นคือเจียงเหลียงฮุ่ยผู้เป็ผู้เป็บิดา เช้านี้บิดาสวมเสื้อสีเทาชัด ๆ เวลานี้มันกลับแปรเปลี่ยนเป็สีแดงทั่วชุดด้วยเืของผู้สวมใส่
กระบี่ใกล้กับร่างของเจียงเหลียงฮุ่ยไม่ได้เปล่งประกายเช่นก่อนนี้
“ท่านพ่อ…” เจียงหลงกล่าวเสียงสั่น เมื่อเพ่งไปยังใบหน้าของเจียงเหลียงฮุ่ยเห็นเืแดงและดำไหลเป็สายจากทั้งหู จมูก ปาก และดวงตาทั้งสอง
ถุงป่านบรรจุสมุนไพรร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมน้ำตา
ความสิ้นหวังผุดขึ้นในม่านตาอาบเืนั้น ปากขยับกล่าวคำว่า ‘หนีไป’ โดยไม่อาจเปล่งวาจา ก่อนจะเอ่ยบางอย่างกับคนผมยาวที่วางเท้าบนอกอยู่
มันได้ยินบางสิ่งที่เจียงเหลียงฮุ่ยพยายามกล่าว จึงหันมองมาที่เจียงหลง ดวงตาของมันแดงก่ำอย่างคั่งแค้นในเวลาเดียวกันแววตากับไหวริกไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่เช่นกัน เจียงหลงไม่เข้าใจในสาเหตุ แต่ไม่อาจทำการใดได้ จะก้าวขายังก้าวไม่ออก น้ำตาไหลพรากทว่ากลับไม่อาจเปล่งเสียงร่ำไห้ ทำได้เพียงยืนมองมันเหยียบขยี้หน้าออกของบิดาจนเืทะลักล้นออกจากปากละลอกใหญ่
“เช่นนั้นเ้ารู้ว่าควรทำสิ่งใด” มันกล่าวกับเจียงเหลียงฮุ่ย
“ใต้… อึ่ก!” เจียงเหลียงฮุ่ยพยายามจะกล่าวตอบ “ใต้พื้นไม้… กลาง… ห้องนั้น”
ทันทีที่กล่าวจบคำ มันเหยียบเวหาทะยานหายไปทางตะวันตกของเมืองโดยไม่เหลียวมองกลับมา ไม่เสียเวลาสักเล็กน้อยเพื่อกระทำเช่นนั้น
เจียงหลงวิ่งโผเข้าไปหาบิดาตน ทรุดกายลงข้างร่างเหลวแหลกน่าเวทนานั้นกล่าวด้วยเสียงสะอื้นไห้ น้ำมูกน้ำตาชโลมใบหน้าเหยเกมอมแมม ถึงเคยเห็นคนใกล้สิ้นใจมาไม่น้อย ไหนเลยจะคาดวันที่ตนจะต้องนั่งส่งบิดาตนสิ้นใจกลับมาไวเพียงนี้
“ท่านพ่อ...ท่านพ่อเจ็บมากหรือไม่” มือน้อยวางลงที่พื้นดินทางเดินไม่กล้าแม้แต่จะััร่างกายบอบช้ำของบิดาเกรงว่าจะทวีความทรมานยิ่งขึ้น
ดวงตาของเจียงเหลียงฮุ่ยเลื่อนลอยไปแล้วแต่สติยังคงหลงเหลือใช้การได้ มือสั่นเทายกขึ้นลูบใบหน้ามอมแมมเช็ดคราบเถ้าถ่านออกจากแก้มของดรุณน้อยบุตรของตน ครั้นนิ้วจรดลากปาดคราบเถ้าจางหาย กลับปรากฏรอยเืแทนที่ให้มันไหลลงปะปนธารน้ำตา เสียงสะอื้นไห้ได้ยินชัดเจนกว่าเม็ดฝนโปรยปรายกระทบพื้นดินรอบกาย
“ไยร่ำไห้… ัน้อย พ่อไม่เจ็บ… ไม่ปวด...แม้แต่น้อย” มือสั่นเทาละจากใบหน้าปรบลงที่มือน้อยยกพาจับด้ามกระบี่กล่าว “กระบี่ของพ่อเล่มนี้เป็ของเ้าแล้ว...”
ต้นไม้ ใบหญ้า ท้องฟ้ากำลังไร้สี บัดนี้ยามใกล้จากไปมีเพียงใบหน้าบุตรชายให้ชมมอง งดงามคล้ายตะวันยอแสงสุดท้ายก่อนร้างราฟากฟ้าไกล บัดนี้เจียงไต้ฟูจึงทราบ หนึ่งความตายสามารถสงบได้เพียงนี้ งดงามได้เพียงนี้ จะยังมีสิ่งใดให้ห่วงหาอีก เช่นนั้นแล้ว เจียงเหลียงฮุ่ยจึงหลับตาลงสิ้นใจ
“ท่านพ่อ!” เจียงหลงะโสุดเสียงละมือจากกระบี่โผเข้ากอดร่างไร้ชีวิตของบิดา ฟุบหน้าลงร่ำไห้กับอกผู้เป็พ่อ แต่เขย่ากายขืนรั้งอย่างไรไม่อาจหวนคืนได้ เงยหน้ามองฟ้ากล่าวอ้อนวอน์ ได้เพียงชะล้างใบหน้าเปื้อนเืบิดาและน้ำตาด้วยสายฝนสะอาด เมื่อคำวิงวอนไร้ค่า เจียงหลงจึงทำได้เพียงหลับตาลงหวังอย่างยิ่งว่าจะโอบกอดบิดาจนกว่าร่างกายจะแหลกสลายผุพังไปกับมือ
“แน่วแน่แท้จริงย่อมผิดพลาดเหนือคาดหมาย” ท่ามกลางพื้นดินเจิ่งนองปรากฏสุ้มเสียงหนักแน่นทว่าโรยราของชายชราที่เื้ัเจียงหลงนั้นเองใบหน้ายิ้มแย้มในชุดคลุมสีน้ำเงินอ่อน เป็พรตเฒ่านักเล่านิทานพเนจรผู้นั้น ยืนมองตนอยู่ห่างไปไม่ไกล
ด้วยนึกอะไรไม่ออกอีกเจียงหลงเอ่ยถามอย่างไร้ความหวัง “ผู้าุโ ท่านสามารถช่วยท่านพ่อของข้าได้หรือไม่”
“พ่อเ้าคืนสู่วิถีควรเป็ อย่าหนักใจไปเลย” รอยยิ้มของบุรุษชรากลับทำให้ความโกรธเกลียดของดรุนน้อยทวีขึ้น เลือกจะวางร่างบิดาลงนั่งมองบุรุษชราผู้นี้ ฉับพลันฉวยคว้ากระบี่บิดาขว้างใส่ด้วยความแม่นยำ แม่นยำขนาดที่ว่าผู้ซัดขว้างเองยังไม่คาดไว้
ทว่าใบกระบี่ถูกไม้ค้ำตวัดหักเหทิศทางปกลงสู่พื้นเบื้องหน้าบุรุษชรา เจียงหลงประหลาดใจอยู่ พรตเฒ่านักเล่านิทานผู้นี้ มีบางสิ่งเหนือกว่านักเล่านิทานสามัญ เอ่ยถาม “แต่ท่านพ่อของข้าถูกสังหาร ข้าสาบานว่าคนที่สังหารท่านพ่อข้ามันจะต้องตาย ผู้าุโว่า นี่คือวิถีควรเป็หรือไม่”
“เป็เช่นนั้น” บุรุษชราหลับตาลงพลางผงกศีรษะช้า
“เช่นนั้นแล้ว... ท่านสามารถสอนข้าใช้กระบี่ได้หรือไม่ หากท่านสอนได้ ข้าจะกราบท่านเป็อาจารย์”
“ย่อมได้” บุรุษชรากล่าวตอบ สุ้มเสียงหนักแน่นไม่ปรากฏความโรยราของวัยชรา เฉกเช่นเดียวกับรอยยิ้มพลันอันตรธานไปจากใบหน้าเหี่ยวย่น “หากเ้าปรารถนา หลังจากเราฝังบิดาของเ้า สลักป้ายหลุมศพ จึงค่อยไปกัน”
สำหรับเจียงหลงแล้ว เมื่อได้ยินคำกล่าวว่า ‘ย่อมได้’ ผู้าุโเบื้องหน้าผู้นี้ก็ไม่ใช่พรตเฒ่านักเล่านิทานอีก เงยขึ้นกล่าว “ไปที่ใด...ท่านอาจารย์”
“สำนักฤทัยคิมหันต์”
3K
