“คุณนพฤทธิ์!” ลิดาใมากเพราะเห็นดวงิญญากะทันหัน สักพักลิดาก็สลบไป จนล้มไปกองกับพื้น
ทศวิทย์ได้ยินเหมือนมีคนล้มในห้องผู้ป่วย เลยรีบเปิดประตูเข้าไปดู “ลิดา! คุณเป็อะไรไปครับ”
ทศวิทย์ใมาก เขารีบวิ่งเข้าไปอุ้มหญิงสาวให้ไปนอนบนเตียงผู้ป่วยดีๆ แล้วรีบเรียกหมอให้มาดูอาการแฟนของเขา
คุณหมอเข้ามาตรวจอาการของลิดา จากนั้นก็เชิญตัวทศวิทย์ให้ไปรอข้างนอกห้องก่อน ผ่านไป 15 นาทีหมอก็ออกมาจากห้อง
“ผมคงต้องตรวจร่างกายของคุณลิดาให้ละเอียดก่อนครับ คงต้องให้อยู่โรงพยาบาลอีกสักสองคืน” หมอกล่าว
“ได้ครับ งั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อน แล้วจะรีบกลับมาเฝ้าเธอ” ทศวิทย์เป็ห่วงแฟนมาก เขาอยากดูอาการแฟนอย่างใกล้ชิด
“คุณเองก็ควรพักผ่อนบ้างนะครับ ที่นี่มีพยาบาลคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง คุณไม่ต้องเป็ห่วงมากก็ได้” หมอเป็ห่วงสภาพร่างกายของฝ่ายชาย
“ผมอยากดูแลเธออย่างใกล้ชิดครับ” ทศวิทย์ยังคงดึงดัน
“ก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” หมอกล่าว
ทศวิทย์จึงรีบโทรไปบอกแม่ของลิดาและแม่ของเขาว่าลิดาจะต้องนอนอยู่โรงพยาบาลอีกสักสองคืน พร้อมกับไหว้วานให้คนขับรถประจำตัวของแม่เขาให้นำเสื้อผ้าของเขามาที่โรงพยาบาลให้ เนื่องจากเขาจะอยู่เฝ้าไข้ลิดาต่อไป
. . ***************************************
ลิดากำลังฝันว่าเธอได้เข้าไปอยู่ในมิติหนึ่งที่มองไปรอบๆ มีแต่ความว่างเปล่า
“ที่นี่ที่ไหน” ลิดาพึมพำ
“คุณกำลังฝันอยู่ครับ” นพฤทธิ์กล่าว
“คุณนพฤทธิ์ ฉัน เอ่อ” ลิดารู้สึกละอายใจที่เธอได้นอกใจเขาไปรักชายอื่น
“คุณกำลังรู้สึกผิด เพราะคุณรักทศวิทย์อยู่ใช่มั้ย” นพฤทธิ์กล่าวอย่างรู้ทัน
“ฉันยอมรับค่ะว่าฉันรักคุณทศวิทย์ ฉันห้ามใจไม่ได้จริงๆ” ลิดาพยายามแล้ว
“ไม่แปลกหรอกครับ ทศวิทย์เป็คู่แท้ของคุณจริงๆ เขาเป็คู่ของคุณมาหลายภพหลายชาติแล้ว แต่ที่มีบางภพไม่สมหวังมันเป็เพราะกฎแห่งกรรมครับ” นพฤทธิ์อธิบาย
“แต่ก็มีชาติหนึ่งที่ฉันได้ครองคู่กับคุณนี่คะ” ลิดาสงสัย
“ใช่ครับ แต่คุณรู้มั้ยว่าผมได้แย่งคุณมาจากทศวิทย์ ไม่ใช่สิ ในชาติภพนั้นท่านเ้าคุณมหันต์นพได้แย่งคุณมาจากนายวิทัศ” นพฤทธิ์สารภาพ
“แล้ววิทัศเป็ใครหรอคะ” ลิดาอยากรู้
“เขาคือโจรป่าที่ทางการออกตามล่าในสมัยนั้น” นพฤทธิ์กล่าว
“คุณศรีเพ็ญรักกับโจรป่างั้นหรอคะ” ลิดาใ
“ใช่ครับ แต่เป็เพราะคุณศรีเพ็ญกับนายวิทัศเป็เพื่อนกันั้แ่เด็กแล้ว คุณศรีเพ็ญเป็ลูกสาวท่านเ้าเมืองแห่งหนึ่ง ส่วนวิทัศเป็บุตรชายของพ่อค้าในเมืองนั้น ทั้งสองแอบคบกันจนศรีเพ็ญมีอายุครบ 18 ปี พ่อของศรีเพ็ญคัดค้านไม่ยอมให้ทั้งสองลงเอยกัน ก็เลยยอมยกลูกสาวให้ท่านเ้าคุณมหันต์นพแทน หัวเด็ดตีนขาดยังไงศรีเพ็ญก็ไม่ยอมแต่งงาน เธอถึงขั้นอดข้าวประท้วง ทำให้พ่อของเธอรู้สึกสงสารลูกสาวก็เลยยอมตามใจ ทำให้พิธีการแต่งงานได้ถูกยกเลิกไป
จนกระทั่งวันหนึ่งครอบครัวของวิทัศถูกโจรป่าฆ่าชิงทรัพท์ พ่อกับแม่ของวิทัศถูกฆ่าตายหมด ส่วนวิทัศได้ถูกบังคับให้เข้ากับพวกกองโจรเพื่อแลกกับชีวิตของน้องชายวัย 10 ขวบ ผ่านไปสองวันวิทัศได้แอบพาน้องชายไปฝากให้ญาติของเขาเลี้ยง ส่วนตัวเขาก็ต้องกลับไปเป็โจรดังเดิม จนมาวันหนึ่งศรีเพ็ญและวิทัศได้เจอกันโดยบังเอิญ ศรีเพ็ญพยายามเกลี้ยกล่อมให้วิทัศกลับตัวกลับใจเลิกเป็โจร แต่วิทัศทำไม่ได้เพราะเหล่าโจรเอาครอบครัวญาติของเขามาอ้าง หากเขาคิดทรยศ ญาติของเขาก็ต้องตาย ศรีเพ็ญก็เลยใช้วิธีติดตามวิทัศไปทุกที่เพื่อบีบบังคับให้เขายอมเลิกเป็โจรเพื่อเธอ
วิทัศกลัวว่าศรีเพ็ญอาจเกิดอันตราย เพราะสมัยนั้นเธอถือว่าเป็สาวสวยดูเป็ผู้ดีมีชาติตระกูล หัวหน้าโจรต้องจับเธอทำเมียอย่างแน่นอน เขาก็เลยหลอกศรีเพ็ญว่ายอมเลิกเป็โจรแล้วและพาศรีเพ็ญหนีไปอยู่ในเมืองละโว้ด้วยกัน โดยที่วิทัศยังคงให้เกียรติศรีเพ็ญโดยไม่ยอมล่วงเกินเธอ วิทัศทำอาชีพเก็บของป่ามาขายโดยมีศรีเพ็ญเป็แม่บ้าน ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแม้จะไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นเป็สามีภรรยากันก็ตาม
แต่ด้วยศรีเพ็ญนั้นเป็ถึงลูกท่านเ้าเมือง ทำให้ทางการออกตามล่านายวิทัศไปทั่วหล้า นั่นจึงทำให้ทั้งสองไม่อาจหนีพ้นทางการได้ นายวิทัศก็เลยถูกจับกุมตัว ศรีเพ็ญเอาตัวเข้าไปขวางเพื่อให้วิทัศหนีไป แต่พ่อของเธอไม่ยอม เขาสั่งลูกน้องให้จับกุมตัววิทัศให้จงได้ และหากวิทัศขัดขืนก็พร้อมที่จะวิสามัญปลิดชีพของจอมโจรวิทัศทันที เมื่อศรีเพ็ญเห็นว่าวิทัศกำลังถูกเหล่าทางการต่อยตีรุมซ้อมอย่างไม่ยั้ง เธอก็เลยขู่ว่าจะฆ่าตัวตายด้วยการะโแม่น้ำใหญ่เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ริมแม่น้ำพอดี แต่พวกทางการไม่ยอมหยุดทำร้ายวิทัศ เธอก็เลยตัดสินใจะโลงไปในแม่น้ำจริงๆ
ทุกคนใกับการกระทำของคุณศรีเพ็ญเป็อย่างมาก และแม้ว่าวิทัศจะาเ็สาหัสเจียนตาย เขาก็ยังพยายามะโลงไปช่วยชีวิตหญิงในดวงใจของเขาจนสามารถนำพาศรีเพ็ญขึ้นฝั่งได้สำเร็จ และเพื่อไม่ให้ศรีเพ็ญต้องใช้ชีวิตของเธอมาแลกกับชีวิตของเขาอีก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจดำน้ำหลบหนีไปโดยลำพังและทิ้งให้ศรีเพ็ญกลับไปอยู่กับท่านเ้าเมืองหรือพ่อของเธอดังเดิม
ทางการที่ตามมารีบอุ้มคุณศรีเพ็ญไปหาหมอทันที และจำต้องยอมปล่อยจอมโจรวิทัศไปอย่างน่าเสียดาย ท่านเ้าคุณมหันต์นพแอบหลงรักศรีเพ็ญข้างเดียวมาโดยตลอด เขาเป็ห่วงหญิงสาวมากก็เลยนั่งเฝ้าไข้หญิงสาวอยู่ไม่ห่าง เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา เธอจึงเห็นท่านเ้าคุณมหันต์นพเป็คนแรก ในตอนนั้นคุณศรีเพ็ญอยู่ในสภาพความจำเสื่อม เพราะในระหว่างที่เธอจมน้ำ ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับโขดหินก้อนใหญ่ ดังนั้นท่านเ้าคุณจึงถือโอกาสสวมรอยกล่าวอ้างว่าเป็คนรักของคุณศรีเพ็ญ และเธอก็หลงเชื่อ ดังนั้นความทรงจำเกี่ยวกับวิทัศก็มลายหายไปตลอดชีวิตของเธอ
ผ่านไปสามเดือน ท่านเ้าเมืองก็ยกลูกสาวให้กับท่านเ้าคุณมหันต์นพ ซึ่งทั้งสองต่างเต็มใจแต่งงานด้วยความรัก แต่ในใจลึกๆ ท่านเ้าคุณก็รู้สึกผิดที่ถือโอกาสตอนที่คุณศรีเพ็ญความจำเสื่อมแอบอ้างว่าเป็คนรักของเธอ และแย่งเธอมาจากนายวิทัศเสียดื้อๆ
ในงานแต่งงานระหว่างคุณศรีเพ็ญกับท่านเ้าคุณมหันต์นพนั้นจัดอย่างเอิกเกริก โดยนายวิทัศได้แอบมาร่วมงานแต่งงานของทั้งสองด้วย เขารู้สึกเสียใจมากที่เสียคนรักไป ดังนั้นเขาในสภาพอกหักรักคุดก็เลยเลิกเป็โจรและหันไปบวชเป็พระตลอดชีวิตในชาติภพนั้น” นายนพฤทธิ์เล่ายืดยาว
“แล้วฉันก็จำวิทัศไม่ได้เลย งั้นหรอคะ” ลิดาแอบสงสารนายวิทัศ
“คุณศรีเพ็ญจำไม่ได้เลยครับ หลังจากนั้นเธอกับท่านเ้าคุณก็รักกันอย่างหวานชื่นโดยลืมเลือนนายวิทัศไปเลย” นพฤทธิ์เล่า
“ที่คุณมาปรากฏตัว เพื่อมาบอกเื่นี้กับฉันหรอคะ” ลิดาสงสัย
“ผมจะคืนคุณให้กับนายวิทัศ ไม่ใช่สิ คืนคุณให้กับคุณทศวิทย์ครับ” นายนพฤทธิ์อยากชดเชยให้นายวิทัศ
“คุณเสียใจหรือเปล่าคะ” ลิดาเป็ห่วงความรู้สึกของนพฤทธิ์ผู้มีพระคุณของเธอ
“ผมรู้สึกยินดีครับ ผมอยากให้คุณมีความสุขได้อยู่กับคู่แท้ของคุณ” นพฤทธิ์จะได้หมดห่วงเสียที
“ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะเก็บคุณไว้เป็ความทรงจำที่ดีตลอดไปค่ะ” ลิดากล่าวคำมั่น
“แต่ผมมีเื่จะขอร้องครับ” นพฤทธิ์กล่าว
“ว่ามาสิคะ” ลิดายินดีที่จะทำตามเพื่อตอบแทนบุญคุณ
“จงเผาไดอารี่ของผมทิ้งเสีย แล้วเก็บผมไว้เป็เพียงความทรงจำเท่านั้น ผมไม่อยากให้ใครล่วงรู้ความลับระหว่างเรา” นพฤทธิ์กล่าว
“ได้ค่ะ ฉันรับปากคุณ” ลิดาเข้าใจ
“ผมหมดห่วงแล้วครับ ลาก่อน หากพวกเรามีวาสนาต่อกัน คงมีสักชาติที่พวกเราจะมาได้พบกันอีก” นพฤทธิ์ยิ้มบางๆ แล้วค่อยๆ เลือนหายไป
“ลาก่อนค่ะ คุณนพฤทธิ์” ลิดาโบกมืออำลาอย่างอาลัย
สักพักลิดาก็สะดุ้งตื่น เธอจึงมองเห็นทศวิทย์ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงของเธอ ลิดาเผลอลูบแก้มของเขา ทำให้ฝ่ายชายรู้สึกตัว
“คุณฟื้นแล้วหรอครับลิดา” ทศวิทย์ดีใจที่เห็นแฟนไม่เป็อะไร
“คุณว่าพวกเราใช่เนื้อคู่กันมั้ยคะ” อยู่ดีๆ ลิดาก็ถามขึ้นมา
“คุณก็คิดดูเองก็แล้วกัน โลกใบนี้มีจำนวนผู้ชายน้อยกว่าผู้หญิงมาก ผู้ชายส่วนหนึ่งต้องบวชเป็พระ ส่วนหนึ่งเป็เพศที่สาม ส่วนหนึ่งที่อยู่ในวัยคะนองต้องเสียชีวิตจากการกลายเป็นักเลงหัวไม้และถูกคู่อริฆ่าตาย แล้วคุณว่าจะเหลือผู้ชายแท้ๆ สักกี่คน และการที่ผมได้พบคุณ มันเป็เื่บังเอิญหรือว่าเป็บุพเพสันนิวาสกันล่ะ” ทศวิทย์ถามกลับ
“ไม่เห็นต้องสาธยายยืดยาวเลยนี่คะ” ลิดากล่าว
“คุณเป็ผู้หญิงไม่กี่คนที่ได้ครองคู่กับชายที่แสนดีอย่างผมนะครับ” ทศวิทย์กล่าวยิ้มๆ
“โห แสนดีจริงหรอคะ” ลิดาทำเป็ไม่เห็นด้วย
“พิสูจน์มั้ยล่ะ” ทศวิทย์ท้า
“ฉันรักคุณค่ะคุณทศวิทย์ แม้ว่าคุณ เอ่อ จะรักคุณกาสะลองมากก็ตาม” ลิดาสารภาพรัก
“ผมยอมรับว่าผมยังรักกาสะลองอยู่ แต่ผมจะเก็บเธอไว้เป็ความทรงจำที่ดีตลอดไป ในปัจจุบันนี้ผมก็ยอมรับอีกว่าผมรักคุณมากเช่นกัน คุณจะยอมรับพ่อหม้ายอย่างผมมั้ย” ทศวิทย์กล่าวตรงๆ
“ชีวิตมันแสนสั้นค่ะ ฉันไม่อยากถืออีโก้หรือใช้เื่ฐานะมาบั่นทอนความรักระหว่างเราอีก ฉันยอมรับว่าฉันรักคุณมากและจะรักษาความรักระหว่างเราให้อยู่ตราบนานเท่านาน” ลิดากล่าวคำมั่น
“ผมจะปกป้องคุณให้ดีที่สุดครับ แต่งงานกับผมนะ” ทศวิทย์ขอแต่งงานเสียดื้อๆ
“มันไม่เร็วเกินไปหรอคะ พวกเราศึกษาดูใจกันก่อนดีมั้ย” ลิดาคิดว่าเธอกับเขาเพิ่งคบกันเพียงไม่นาน
“หากผมรักใคร ผมจะชัดเจนและซื่อสัตย์กับคนๆ นั้น จะไม่เผื่อหาใครมาเป็ตัวเลือกคอยเปรียบเทียบกันอีก ผมจะยกย่องให้เกียรติคุณ และหากพวกเรามีเื่กระทบกระทั่งกัน พวกเราก็จะค่อยๆ ปรับความเข้าใจกันและปรับตัวเข้าหากัน ความรักของพวกเราจะมีแต่คำว่าพอดีไม่ใช่ดีพอนะครับ” ทศวิทย์กล่าวอย่างคนมีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตคู่
“ขอบคุณนะคะ ที่คุณไม่รังเกียจฐานะของฉัน” ลิดากล่าว
“ผมดูคนที่นิสัยใจคอครับ ไม่ใช่ความรวยความจน” ทศวิทย์มองคนที่คุณงามความดี
“เอาเป็ว่า พวกเราลองคบกันไปก่อน หากแน่ใจเมื่อไหร่ ค่อยแต่งงานกันนะคะ” ลิดาไม่อยากใจร้อน
“แล้วแต่คุณครับ แต่ผมมีข้อแม้ คุณต้องใช้รูปคู่ของพวกเราเป็โพรไฟล์ใน facebook, line และสื่อโซเชียลอื่นๆ ด้วย ผมไม่ยอมเป็แฟนลับๆ ของคุณเป็แน่” ทศวิทย์อยากให้การคบกันระหว่างเขาและเธอเป็แบบเปิดเผย
“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรอคะ แบบนี้เพื่อนร่วมงานของฉันก็ต้องหาเื่ซุบซิบนินทาฉันอยู่แน่” ลิดากังวล
“เื่นินทาเป็เื่ธรรมดาของโลก ซึ่งเราห้ามคำพูดใครไม่ได้ ดังนั้นอย่าไปสนใจเลยครับ พอเวลาผ่านไปคำนินทาเ่าั้ก็จะซาไปเอง” ทศวิทย์กล่าว
“พวกเรากลับกันดีมั้ยคะ” ลิดาอยากกลับบ้าน
“หมอขอตรวจสุขภาพคุณโดยละเอียดในวันพรุ่งนี้ก่อนครับ หากปกติดีถึงจะปล่อยให้คุณกลับบ้านได้” ทศวิทย์กล่าว
“แล้วคุณไม่ต้องไปทำงานพรุ่งนี้หรอคะ” ลิดาสงสัย
“ผมขอนอนพักก่อนครับ พรุ่งนี้ผมต้องทำงานแต่เช้า” แม้ทศวิทย์ต้องไปทำงานในวันพรุ่งนี้ แต่เขาก็ยังอยู่เฝ้าเธอ
“คุณนอนบนโซฟาสิคะ นั่งฟุบหลับแบบนี้เมื่อยแย่” ลิดากล่าว
“งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ” ทศวิทย์รู้สึกเมื่อยจริงๆ
ลิดามองทศวิทย์เดินไปนอนโซฟาด้วยความรู้สึกสงสาร เพราะเขานอนเฝ้าเธอเกือบทุกคืน เธอไม่นึกไม่ฝันเลยว่าตัวเธอนั้นจะได้เจอกับรักแท้ได้ เธอจะต้องขอบคุณนพฤทธิ์ที่ช่วยชีวิตเธอและทำให้เธอได้พบกับชีวิตใหม่ที่ได้เจอกับความรักที่ดีแสนดีและได้สมหวังในความรักเช่นนี้
1K
