จอมอาคมกู้บัลลังก์

หลายวันต่อมา บรรยากาศระหว่างคำอินทร์และดาวก็ยังคงเย็นชาและห่างเหิน

สวนหย่อมที่เคยเป็นสถานที่แห่งความทรงจำอันอบอุ่น บัดนี้กลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความเงียบงันที่น่าอึดอัด พวกเขายังคงมาที่นี่ทุกเช้าตามความเคยชิน แต่กลับไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นอีก 

คำอินทร์จะนั่งทำสมาธิของเขาไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ส่วนดาวก็จะนั่งอ่านหนังสือของนางไปโดยไม่เอ่ยคำใด ทั้งสองต่างรับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย แต่ก็มีกำแพงที่มองไม่เห็นบางอย่างมากั้นขวางเอาไว้

ในใจของคำอินทร์นั้นเต็มไปด้วยความสับสน เขาอยากจะเชื่อใจนาง อยากจะเชื่อในความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กัน แต่คำเตือนของท่านเจ้าเมืองก็ยังคงก้องอยู่ในหัว 

เขาพยายามจะปัดความสงสัยทิ้งไป แต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งนางมีท่าทีปิดบังและเศร้าสร้อย เขาก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น

ส่วนในใจของดาวนั้น เต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางรับรู้ได้ถึงความห่างเหินของเขาอย่างชัดเจน และนางก็รู้ดีว่าตนเองคือต้นเหตุของมัน นางอยากจะบอกความจริงทั้งหมดแก่เขา อยากจะกรีดร้องออกมาว่านางไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดา 

แต่นางคือเจ้าหญิงตานดาแห่งอังวะ!!!!

เมืองอังวะของพม่าที่เป็นศัตรูของเขา แต่นางก็ไม่กล้าพอ ความกลัวที่จะต้องสูญเสียเขาไป ความกลัวที่เขาจะรังเกียจและขับไล่ไสส่งนาง มันรุนแรงเกินกว่าที่นางจะรับไหว 

นางจึงได้แต่เก็บงำความลับนั้นไว้ พร้อมกับความทุกข์ทรมานที่กัดกินหัวใจมากขึ้นทุกวัน

ความสัมพันธ์ที่เคยงอกงามอย่างบริสุทธิ์ บัดนี้กำลังจะเหี่ยวเฉาลงเพราะเมล็ดพันธุ์แห่งความไม่ไว้วางใจที่ถูกหว่านลงไป

จนกระทั่งวันหนึ่ง เงาจากอดีตที่นางหวาดกลัวที่สุดก็ได้เดินทางมาถึง

บ่ายวันนั้น มีทหารเข้ามารายงานเจ้าพระยาเพชรพิไชยว่า มีคณะเดินทางอ้างตัวว่าเป็นพ่อค้าจากทางตะวันตก ขอเข้าพบท่านเป็นการส่วนตัว พวกเขาอ้างว่ามีข่าวคราวเกี่ยวกับ "ดาว" หญิงสาวที่อยู่ในความคุ้มครองของท่าน

เจ้าพระยาเพชรพิไชยผู้ซึ่งสงสัยในตัวตนของดาวอยู่แล้ว จึงสั่งให้ทหารนำตัวคนเหล่านั้นมาพบที่ห้องรับรองพิเศษทันที โดยมีการวางกำลังทหารองครักษ์ไว้คุ้มกันอย่างแน่นหนา

จากนั้น ท่านก็ได้ให้บ่าวรับใช้ไปตามตัวดาวมาที่ห้องรับรอง

ตานดาหรือดาวเดินเข้ามาในห้องด้วยหัวใจที่เต้นระรัว นางไม่รู้ว่าท่านเจ้าเมืองเรียกพบนางด้วยเหตุใด และเมื่อนางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ภาพที่เห็นก็ทำให้นางแทบจะหยุดหายใจ

ภายในห้องนั้น นอกจากท่านเจ้าเมืองแล้ว ยังมีบุรุษอีกสองคนนั่งอยู่ พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าอย่างดีแบบพ่อค้ามีฐานะ แต่ทันทีที่ตานดาเห็นใบหน้าของพวกเขา โลกทั้งใบของนางก็พลันพังทลายลง

พวกเขาคือ "นายพลโบมิน" และ "นายทหารชิต" สององครักษ์หลวงที่ซื่อสัตย์ที่สุดของนาง! 

พวกเขาคือคนที่นางคิดว่าอาจจะตายไปแล้วในเหตุการณ์ที่นางพลัดหลงกับคณะเดินทาง!

"แม่หญิงดาว" เจ้าพระยาเพชรพิไชยเอ่ยขึ้น "พ่อค้าสองท่านนี้บอกว่าพวกเขารู้จักกับบิดาของเจ้า และมีข่าวมาแจ้งให้เจ้าทราบ"

นายพลโบมินและทหารชิตลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้นางอย่างนอบน้อม เป็นการโค้งคำนับที่มากเกินกว่าจะทำกับลูกสาวพ่อค้าธรรมดาแต่พวกเขาก็พยายามรักษากิริยาให้เป็นปกติที่สุด

"เรียนแม่หญิง" นายพลโบมินกล่าวด้วยภาษาชาววังที่พยายามดัดให้เป็นสำเนียงสามัญชน "เราสองคนเป็นผู้แทนการค้าของท่านพ่อของแม่หญิง เราตามหาท่านมานานหลายสัปดาห์หลังจากที่ได้ข่าวว่าคณะเดินทางของท่านถูกโจรป่าดักปล้นจนแตกกระจัดกระจาย บัดนี้เมื่อได้พบท่านแล้ว พวกเราก็รู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง"

"พระ... เอ่อ ท่านพ่อของท่านเป็นห่วงท่านมาก" เขากล่าวต่อ "ท่านสั่งให้เรารับตัวท่านกลับบ้านโดยเร็วที่สุด เราได้เตรียมเส้นทางที่ปลอดภัยไว้ให้ท่านแล้ว"

ทุกคำพูดของนายพลโบมินเป็นดั่งค้อนที่ทุบลงมาบนหัวใจของตานดา

กลับบ้านรึ

กลับไปอังวะ กลับไปสู่กรงทองที่น่าเบื่อหน่าย กลับไปสู่ชีวิตที่นางไม่ได้เป็นผู้เลือก กลับไปเป็นเจ้าหญิงตานดาและที่สำคัญที่สุดคือการต้องจากบุรุษที่นางรักไปตลอดกาล...

ไม่ นางไม่กลับ!

"ขอบคุณในความหวังดีของพวกท่าน" ตานดาตอบกลับไป เสียงของนางสั่นเทาแต่ก็พยายามจะเข้มแข็ง "แต่ข้ายังกลับไปตอนนี้ไม่ได้"

องครักษ์ทั้งสองมีสีหน้าตกใจ "เหตุใดเล่าขอรับ...แม่หญิง"

"ขาของข้า...ยังไม่หายดี" นางใช้ข้ออ้างที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด "หมอหลวงบอกว่าข้ายังต้องพักฟื้นอีกนาน การเดินทางไกลในตอนนี้อาจจะทำให้อาการทรุดลงได้ อีกอย่างข้าปลอดภัยดีอยู่ที่นี่ ท่านเจ้าเมืองและ และคนอื่นๆ ก็ดูแลข้าเป็นอย่างดี"

"แต่ว่าการอยู่ในเมืองของศัตรูเช่นนี้มันอันตรายเกินไปนะขอรับ!" นายทหารชิตเผลอพูดออกมาด้วยความร้อนใจ

"ศัตรูรึ" เจ้าพระยาเพชรพิไชยทวนคำนั้นเบาๆ สายตาของท่านจับจ้องไปยังตานดาอย่างมีความหมาย

ตานดาหน้าซีดเผือดลงทันที "เขาหมายถึงโจรป่าและทหารพม่าที่แตกทัพน่ะท่านเจ้าเมือง ยังคงมีอันตรายอยู่รอบเมืองเต็มไปหมด" นางรีบแก้ต่าง

นายพลโบมินรีบขยิบตาให้ลูกน้องของตนเงียบ แล้วหันกลับมาพูดกับตานดาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "พวกเราเข้าใจความเป็นห่วงของท่านหมอหลวงแต่หน้าที่ของพวกเราคือการพาท่านกลับไปให้ปลอดภัย พระ... เอ่อ ท่านพ่อของท่านคงจะนอนตาไม่หลับหากท่านยังคงอยู่ที่นี่"

"ข้าบอกว่าข้ายังไม่กลับ!" ตานดาขึ้นเสียงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน "นี่คือคำตัดสินใจของข้า! พวกท่านกลับไปก่อน แล้วค่อยมารับข้าเมื่อข้าพร้อมหรือส่งข่าวมาบอกข้าเป็นระยะก็พอ!"

ความเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงและแววตาของนาง ทำให้นายพลโบมินและนายทหารชิตต้องนิ่งเงียบไป พวกเขาไม่กล้าที่จะขัดรับสั่งของเจ้าหญิงของตนแม้จะไม่เห็นด้วยก็ตาม

ในขณะเดียวกันนั้น ที่ลานฝึกซ้อมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนรับรอง

คำอินทร์กำลังฝึกซ้อมเพลงดาบอยู่เพียงลำพังแต่ในใจของเขากลับไม่มีสมาธิเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานที่ปั่นป่วนซึ่งแผ่ออกมาจากเรือนรับรอง เขาสัมผัสได้ถึงความทุกข์ใจ ความหวาดกลัวและความขัดแย้งในใจของดาวอย่างรุนแรง และเขายังสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่แข็งแกร่งและไม่คุ้นเคยของบุรุษอีกสองคนที่อยู่ในนั้น 

เกิดอะไรขึ้นกับนาง

ด้วยความเป็นห่วง เขาจึงหยุดการฝึกซ้อมแล้วเดินตรงไปยังเรือนรับรองทันที

เขามาถึงทันเวลาที่จะได้เห็นบุรุษในชุดพ่อค้าสองคนเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก พวกเขาโค้งคำนับให้ท่านเจ้าเมืองแล้วก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

แล้วเขาก็เห็นนาง .

ดาว...กำลังเดินออกมาจากห้อง ใบหน้าของนางซีดเผือดและดวงตาแดงก่ำมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนแก้ม นางดูบอบบางและแตกสลายจนทำให้หัวใจของคำอินทร์รู้สึกเจ็บปวดไปด้วย

เขารีบเดินเข้าไปหานางทันที ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจที่เคยมี มลายหายไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความเป็นห่วงอย่างแท้จริง

"ดาว...เจ้าเป็นอะไรไป" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "คนพวกนั้นเป็นใคร...พวกเขามาทำอะไรเจ้า"

ตานดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขา กำแพงแห่งความเข้มแข็งที่นางพยายามสร้างขึ้นก็พังทลายลง นางโผเข้าไปซบที่อกของเขาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น!

คำอินทร์ตกใจกับการกระทำของนางแต่เขาก็ไม่ได้ผลักไสนางออกไป เขายืนนิ่ง...ปล่อยให้นางได้ร้องไห้...พลางยกมือขึ้นลูบหลังของนางเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน

"พวกเขา...พวกเขาเป็นคนของพ่อข้า" นางพูดผ่านเสียงสะอื้น นางเลือกที่จะโกหกเขาต่อไปเพื่อปกป้องเขาและตัวนางเอง "พวกเขานำข่าวร้ายมาบอกว่าครอบครัวของเราที่เหลือ ถูกพวกโจรฆ่าตายหมดแล้ว…แล้วพวกเขาก็จะบังคับให้ข้าเดินทางกลับไปกับเขา แต่ข้าไม่อยากไป...ข้าไม่ไว้ใจพวกเขา...ข้ากลัว "

คำโกหกที่ผสมกับความจริงบางส่วน มันช่างน่าเชื่อถือ...

คำอินทร์เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความสงสารก็ท่วมท้นเข้ามาในใจและความโกรธแค้นต่อชายสองคนนั้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมาแทน

พวกมันเป็นใครกัน บังอาจมาทำให้นางต้องเสียใจและหวาดกลัวถึงเพียงนี้!

เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วกระซิบที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาด

"ไม่ต้องกลัว...ดาว"

"ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ที่นี่...ตราบใดที่เจ้ายังอยู่กับข้า...จะไม่มีใคร...มาบังคับหรือทำร้ายเจ้าได้อย่างเด็ดขาด"

"ข้าขอสัญญา"

ตานดาซบหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขา นางรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่นางก็รู้สึกผิดอย่างสุดหัวใจเช่นกัน...

นางกำลังกอดศัตรูของบิดา และกำลังได้รับคำสัญญาจากบุรุษที่นางหลอกลวง 

อดีตได้ตามหานางจนพบแล้ว และมันก็ได้สร้างรอยแผลที่ลึกยิ่งกว่าเดิม ไว้ในหัวใจของนางและของเขา