หลี่เฟยเฟยวิ่งฝ่าสายฝนอันเย็นเยียบ เสมือนิญญาไร้จุดหมาย ใบหน้าซีดเซียวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ บวมช้ำจากการร้องไห้ ในอกเธอเจ็บแปลบราวกับถูกมีดกรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความเ็ป ความผิดหวัง และความสิ้นหวัง ประดังประเดเข้ามาจนหญิงสาวแทบขาดใจ เธอวิ่งอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ราวกับฟ้าดินกำลังร่ำไห้ไปพร้อมกับเธอ สติของเธอเริ่มเลือนราง จนมองไม่เห็นรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็ว
เสียงแตรรถดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วถนนหนทาง ปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิดอันเลื่อนลอย เธอเงยหน้าขึ้นมองรถยนต์คันหรูที่พุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วราวกับพายุ เสียงกรีดร้องดังก้องอยู่ในหัว แต่ไร้ซึ่งเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเกินกว่าจะตั้งตัว ร่างบอบบางของเธอถูกแรงปะทะอันมหาศาล กระเด็นไปไกลหลายเมตร ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้นถนนเย็นเฉียบ นอนแน่นิ่งไร้สติ
หลี่เฟยเฟยได้ยินเสียงเปิดประตูรถดังขึ้น เธอพยายามลืมตาขึ้นมอง แต่ภาพที่เห็นเลือนรางเหลือเกิน มีเพียงรองเท้าหนังสีดำขัดมันวาววับสะท้อนแสงไฟจ้า
"คนชั้นต่ำอย่างแก คิดจะมีลูกกับคุณชายจ้าวอย่างงั้นเหรอ อย่าฝันไปหน่อยเลย" เสียงแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้นข้างหู น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามราวกับเธอเป็สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยไร้ค่า
หลี่เฟยเฟยพยายามเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนนั้น แต่ร่างกายของเธอกลับหนักอึ้ง ไร้เรี่ยวแรง ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่าง ราวกับร่างกายกำลังแหลกสลาย
"แกมันก็แค่ของเล่นแก้เบื่อของคุณชายจ้าวเท่านั้นแหละ" หญิงสาวคนนั้นยังคงพูดต่อ "คิดว่าตัวเองมีค่ามากพอที่จะเป็ภรรยาของเขาได้หรือไง"
หลี่เฟยเฟยได้ยินถ้อยคำเ่าั้ซ้ำ ๆ ราวกับคมมีดกรีดแทงหัวใจ
“แกควรตายไปซะ จะได้ไม่ต้องรกหูรกตาคุณชายจ้าว” หลี่เฟยเฟยได้ยินเสียงเปิดประตูรถก่อนที่รถคันนั้นจะขับออกไป
หลี่เฟยเฟยพยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เืสีแดงสดไหลนองพื้นถนน ร่างกายของเธอหนักอึ้ง ขยับไม่ได้ เธอทำได้แต่ทำได้เพียงกระดิกนิ้วมือ ความหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง สติเลือนรางแต่สมองของเธอพยายามต่อต้าน
"ไม่...ฉันไม่อยากตาย"เธอบ่นพึมพำ น้ำตาไหลรินอาบแก้มซีดเผือด เธอพยายามลูบไล้ไปบนหน้าท้องที่นูนขึ้นอย่างอ่อนโยน ชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตภายในท้อง กลับต้องมาจบสิ้นลงพร้อมกับเธอ
"ลูกจ๋า...แม่ขอโทษ" หลี่เฟยเฟยสะอื้นไห้ หัวใจแหลกสลาย ความเ็ปจากาแถูกแทนที่ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ฟ้าดินเมตตา หากเธอย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่ยอมตกเป็เครื่องมือแก้แค้นของคุณชายจ้าว เธอจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก เธอเพียง้ามีชีวิตที่เรียบง่าย สงบสุข และเลี้ยงดูลูกน้อยให้เติบโตขึ้นมาอย่างดี
หลี่เฟยเฟยหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้มเป็ทาง ความหนาวเหน็บจากาแแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่า วาระสุดท้ายของชีวิตกำลังใกล้เข้ามาแล้ว
"ฟ้าดิน...ท่านได้ยินคำขอร้องของฉันหรือไม่" หลี่เฟยเฟยคร่ำครวญ เสียงแหบพร่าแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง "ฉันขอโอกาสอีกสักครั้ง ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมตกเป็เครื่องมือของใครอีก ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณชายจ้าว ฉันเพียง้ามีชีวิตที่เรียบง่าย สงบสุข และเลี้ยงดูลูกน้อยให้เติบโตขึ้นมาแข็งแรงฉันก็พอใจแล้ว"
ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ภาพของเด็กผู้หญิงน่ารัก แก้มยุ้ย ตาแป๋ว วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งดอกไม้ ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของหลี่เฟยเฟย เธออยากมีชีวิตอยู่เพื่อลูก อยากปกป้องเด็กน้อยจากอันตราย อยากมอบความรักทั้งหมดให้กับเธอแต่โชคชะตากลับโหดร้าย พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ
"ลูกจ๋า...แม่รักลูก..." หลี่เฟยเฟยกระซิบแ่เบา ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหลุดลอยออกจากร่าง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องอยู่ในความมืดมิด
...
"ลูกจ๋าแม่ขอโทษ..." หลี่เฟยเฟยพึมพำเสียงสั่น เธอนอนดิ้นไปมาบนเตียงหรูในบ้านตระกูลจ้าว ความรู้สึกหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วร่าง ภาพเืสีแดงฉานที่ไหลนองพื้นถนนยังคงติดตา
"ไม่... ไม่นะ..." เธอครางเสียงแ่ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดผวา เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มใบหน้า
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดยามเช้า ร่างบางสะดุ้งตื่น ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เธอหอบหายใจแรง ราวกับเพิ่งหนีรอดจากฝันร้าย
“ฝันอีกแล้ว...” หลี่เฟยเฟยพึมพำกับตัวเอง ภาพเหตุการณ์ในวินาทีสุดท้ายของชีวิตยังคงติดตา เธอเห็นใบหน้าของจ้าวเหวินที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงะโด่าทอสาปแช่งยังคงก้องอยู่ในหู
“ไปทำแท้งซะ”
“ฉันไม่้าลูกของเธอ นี่ไม่ใช่ลูกของฉัน”
ทุกคำพูดล้วนทิ่มแทงหัวใจของเธอราวกับคมมีด ความเ็ปจากการถูกทรยศหักหลังยังคงสดใหม่ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
หลี่เฟยเฟยกำมือแน่น ความแค้นกัดกินหัวใจของเธอ เธอจะไม่มีวันลืมความเ็ปนี้เด็ดขาด
“คุณชาย...ในเมื่อคุณไม่้าฉันกับลูกแล้วฉันก็จะไป” หลี่เฟยเฟยขบกรามแน่น น้ำตาแห่งความแค้นเอ่อล้น
ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอััได้ถึงชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์
“นี่มัน...” หลี่เฟยเฟยเบิกตากว้าง ความใและดีใจประดังเข้ามาในเวลาเดียวกัน เธอรีบคลำท้องของตัวเองอย่างแ่เบา
“ลูก...ลูกยังอยู่กับแม่” หลี่เฟยเฟยพึมพำ น้ำตาแห่งความปีติไหลรินอาบแก้ม
แต่... เธอควรจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่?
หลี่เฟยเฟยพยายามลุกขึ้นนั่ง สายตาเหลือบไปเห็นปฏิทินแขวนผนัง วันที่บนปฏิทินทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
15 กรกฎาคม 1985
เป็ไปไม่ได้ เธอย้อนเวลากลับมาแล้ว
หลี่เฟยเฟยจำได้แล้วว่าตอนนี้เป็่เวลาหนึ่งเดือนก่อนที่จ้าวเหวินจะไล่เธอไปทำแท้ง เธอกลับมาอยู่ใน่เวลาที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป
"นี่คือโอกาสที่ฟ้าให้ฉันแก้ไขทุกอย่าง" หลี่เฟยเฟยคิด ดวงตาเป็ประกายด้วยความหวัง
ในครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอและลูกอีก เธอจะปกป้องตัวเอง และเริ่มต้นชีวิตใหม่
“สิ่งสักศักดิ์คงให้โอกาสฉันแก้ไข” หลี่เฟยเฟยคิดในใจ
คราวนี้เธอจะไม่ยอมให้ใครมาพรากลูกของเธอไปอีก เธอจะปกป้องลูกของเธอด้วยชีวิต
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ เฟยเฟยเงยหน้าขึ้นมอง เห็นร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหวินยืนอยู่ตรงหน้า
"เฟยเฟย เป็อะไรไปหรือ หน้าตาซีดเซียว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แต่แววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
หลี่เฟยเฟยรู้สึกขยะแขยงชายคนนี้จับใจ ย้อนนึกถึงวันที่เขาเ็าไร้หัวใจ สั่งให้เธอไปทำแท้งลูกในท้องราวกับเป็เพียงสิ่งไร้ค่า ความเ็ปแล่นริ้วราวกับถูกมีดกรีดแทงซ้ำๆ
"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่ไม่ค่อยสบาย" หลี่เฟยเฟยตอบเสียงแ่เบา เธอพยายามเก็บซ่อนความเกลียดชังไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย
"ไม่สบาย?หรือเป็อะไรมากหรือเปล่า" จ้าวเหวินเอ่ยถาม แววตาของเขามีความกังวลฉายอยู่รางๆ หรือเพียงแค่หลี่เฟยเฟยคิดไปเอง?
"เปล่าค่ะ ฉันแต่ทำงานหนักไม่ได้พักผ่อนก็เท่านั้น ถ้าได้พักผ่อนให้เพียงพอก็น่าจะหายค่ะ" ร่างบางตอบปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่อยากให้เขามายุ่งวุ่นวายกับเธออีก
"ดีแล้วล่ะ งั้นน้องก็นอนพักอยู่ที่บ้านนะเดี๋ยวพี่ไปทำงานก่อน"
จ้าวเหวินกล่าวลา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธอจมอยู่กับความเ็ปและความแค้นเพียงลำพัง
หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น จนรู้สึกถึงรสคาวเื ความแค้นก่อตัวขึ้นในอก แผดเผาความรักที่เคยมีให้มอดไหม้
"พี่เหวิน... ฉันจะทำให้พี่เ็ป ยิ่งกว่าที่พี่ทำให้ฉันเจ็บ คอยดูแล้วกัน" หลี่เฟยเฟยพึมพำกับตัวเอง
น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินลงมา แต่คราวนี้ ไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความเสียใจ หากแต่เป็หยดน้ำตาแห่งความแค้น ความเ็ปจากการถูกทรยศ มันรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว
"ในเมื่อพี่ไม่้าลูก...ต่อไปพี่ก็อย่าหวังว่าจะได้พบหน้าฉันกับลูกอีกเลย ความรักที่ฉันมอบให้... ฉันขอคืนกลับมาก็แล้วกัน"
หลี่เฟยเฟยหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลริน ภาพความทรงจำในอดีต ผุดขึ้นมาในหัว ครั้งแรกที่พบกัน รอยยิ้ม คำหวาน และสัญญาแห่งรัก ทั้งหมดมันพังทลายลง เหลือเพียงความว่างเปล่า
"ลาก่อน...พี่เหวิน รักแรกของฉัน"
++++++++++++++++++++++
กลับมารอบนี้ยัยน้องจะไม่รักอีพี่แล้ว แล้วพี่ก้อย่างมาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน
ตอนนี้ยัยน้องเตรียมตัวหนีแล้ว
ไรท์ฝากกดติดตาม และคอมเมนต์ให้ไรท์ด้วยนะคะ
160
