ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 89 ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ของสหคามแล้ว

        ตำแหน่งเหรัญญิกนั้นในชุมชนถือเป็นตำแหน่งที่สำคัญยิ่งยวด คงไม่อาจปล่อยให้คนอย่างเหรัญญิกหลี่ครองตำแหน่งนี้ได้

        เฮอะ! คนที่มีลูกสาวแบบนั้น ผู้นำชุมชนไม่เชื่อเลยจริงๆ ได้ว่าตัวเหรัญญิกหลี่เองจะไม่มีปัญหาอะไรด้วย

        หานชีเยวี่ยไม่ยักรู้เลยว่า ตำแหน่งเหรัญญิกของเหรัญญิกหลี่กำลังใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว และภายใต้การดำเนินการของผู้นำชุมชน เขากำลังจะถึงคราวดวงตกแล้ว และแน่นอนว่า ต่อให้เธอจะรู้ เธอก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี เพราะอย่างไรเสีย ตำแหน่งเหรัญญิกก็มักจะวนเวียนกลับตกไปอยู่ในมือคนตระกูลหลี่อยู่ร่ำไป

        หากจะว่ากันตามจริง มันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับคนอื่นในชุมชนมากนัก

        เมื่อไปถึงโรงงานทอฝ้าย และบอกยามว่ามาจากชุมชนถวนเจี๋ย ยามก็ไม่ได้ขัดขวาง และปล่อยให้หานชีเยวี่ยตรงเข้าไปได้ทันที เห็นได้ชัดว่า เจียงอวี้หมิงได้จัดการไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

        นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้นำชุมชนมาโรงงานใหญ่ในเมือง เห็นได้ชัดว่าเขาดูประหม่าเล็กน้อย เขามองท่าทีที่ดูสงบนิ่งของหานชีเยวี่ยก็ยิ่งนับถือเด็กสาวคนนี้ เธอเป็นคนมีการศึกษา ช่างแตกต่างจากคนบ้านนอกอย่างพวกเขาจริงๆหานชีเยวี่ยพาผู้นำชุมชนไปยังห้องทำงานของเจียงอวี้หมิงราบรื่นตลอดทาง เลขาของเจียงอวี้หมิงรินน้ำให้พวกเขาทั้งสองคน ผู้นำชุมชนดูประหม่าจนวางมือไม่ถูกเลย

        หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อย ภายใต้การจัดการของเจียงอวี้หมิง พวกเขาก็ถูกคนพาไปรับเงินที่ห้องการเงิน ส่วนหานชีเยวี่ยก็นั่งรออยู่ในห้องทำงานของเจียงอวี้หมิง เจียงอวี้หมิงเห็นหานชีเยวี่ยทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ถึงเขาเพิ่งจะได้พบเด็กสาวคนนี้ไม่กี่ครั้ง แต่เธอก็เป็นคนตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูดตรงๆ แล้วทำไมวันนี้เธอกลับดูอ้ำๆ อึ้งๆ เสียอย่างนั้น?

        “ชีเยวี่ย วันนี้เป็นอะไรหรือเปล่า? มีอะไรอยากพูดหรือ? ทำท่าอ้ำอึ้งแบบนี้ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ” เจียงอวี้หมิงรินน้ำให้หานชีเยวี่ยเอง ก่อนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

        “ผู้อำนวยการเจียงคะ คุณดูแลฝ่ายการจัดการ เช่นนั้นก็คงได้ติดต่อกับโรงงานอื่นๆ ไม่น้อยเลยใช่ไหมคะ? ” เมื่อได้ยินคำถามเชิงหยั่งเชิงของหานชีเยวี่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงอวี้หมิงก็จางลงเล็กน้อย เขารู้สึกว่า หานชีเยวี่ย เด็กสาวผู้นี้ช่างมีหัวใจที่ทะเยอทะยานเหลือเกิน

        นี่เธอยังคิดจะใช้เขาเป็นสะพานเพื่อติดต่อกับโรงงานอื่นอีกงั้นหรือ? ยังไงกัน? ทั้งๆ ที่เป็นแค่ชุมชนถวนเจี๋ยเล็กๆ ชุมชนหนึ่ง โรงงานทอฝ้ายยังไม่เพียงพอให้พวกเขาติดต่ออีกเหรอ?

        “แน่นอนว่าพอมีอยู่บ้าง” ทว่าเจียงอวี้หมิงก็ยังคงพูดความจริงออกมาอยู่ดี

        หานชีเยวี่ยสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงท่าทีของเจียงอวี้หมิง เธอจึงยิ้มแห้งๆ ออกมา เธอยอมรับว่าตัวเองกำลังโลภมาก แต่ถ้าอยากจะทำเรื่องเรื่องหนึ่งให้สำเร็จล่ะก็ จะไม่ให้เธอหน้าหนาได้อย่างไรเล่า?

        “ผู้อำนวยการเจียงคะ ฉันเป็นเด็กสาวบ้านนอก ตั้งแต่เด็กก็เห็นแต่ความขาดแคลนในชนบท พืชผลที่ปลูกได้ นอกจากส่วนที่ต้องส่งมอบแล้ว ที่เหลือก็ใช้แลกของที่ต้องการไม่ได้เลย ฉันรู้สึกปวดใจจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ด้วยความช่วยเหลือของคุณ ชีวิตของฉันจึงดีขึ้น แต่ชาวบ้านในชุมชนคนอื่นๆ แม้แต่จะจัดงานแต่งงานให้ลูกหลานของตัวเอง ก็ยังไม่มีเงินซื้อแม้แต่รองเท้าคู่ใหม่เลยค่ะ”

        หานชีเยวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยวาจาอย่างตรงไปตรงมาเหมือนที่เธอเคยทำ

        พอสิ้นประโยคที่เธอพูดออกมา สีหน้าของเจียงอวี้หมิงก็ปรากฏร่องรอยครุ่นคิดขึ้นมา “เธออยากช่วยแก้ปัญหาให้พวกชาวบ้านในชุมชนหรือ?”

        หานชีเยวี่ยพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง “ครั้งนี้ ที่คุณยอมรับซื้อไข่และผลไม้จากชุมชนเรา ทุกครัวเรือนจึงมีรายได้เพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย ฉันขอพูดแบบไม่กลัวคุณจะหัวเราะเลยนะคะ ด้วยเงินพวกนี้ เหล่าหนุ่มสาวที่จะได้แต่งงานกันปลายปีนี้อาจจะเพิ่มขึ้นอีกหลายคู่เลยค่ะ”

        เจียงอวี้หมิงรู้ว่าชีวิตในชนบทนั้นลำบากยิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้นำมาใส่ใจมากนัก เพราะอย่างไรเสียเขาก็ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมืองมาตลอด แต่เมื่อพินิจดูอีกที บ้านแม่ยายของเขาก็อยู่ในชนบทเหมือนกัน ชีวิตผ่านไปอย่างยากลำบากเหลือเกิน หลายปีมานี้ แม่ของเขาพยายามคิดหาวิธีช่วยเหลือญาติที่ยากจน แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ยังคงขาดแคลนอยู่ดี หานชีเยวี่ยอายุยังน้อย แต่กลับคิดจะทำอะไรเพื่อชาวบ้าน ถือเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมจริงๆ 

        “พวกเธอขาดอะไรบ้าง? ” เจียงอวี้หมิงถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

        เขาเป็นแค่ผู้อำนวยการฝ่ายการจัดการของโรงงานทอฝ้าย มีหลายๆ เรื่องเขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ถ้าสิ่งที่หานชีเยวี่ยร้องขอเป็นเรื่องที่เขาพอจะยื่นมือเข้าช่วยได้ เขาก็ยินดีจะช่วย แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เขาทำไม่ได้ เขาก็คงทำได้แต่ปล่อยผ่านไป! ”

        “ผู้อำนวยการเจียง สินค้าที่โรงงานผลิตออกมาหลายๆ อย่าง ล้วนเป็นสิ่งที่คนในชนบทขาดแคลนค่ะ ไม่ใช่แค่โรงงานทอฝ้ายเท่านั้น แม้แต่โรงงานเหล็ก โรงงานอาหารก็เหมือนกันค่ะ แต่คุณวางใจได้ ชาวชนบทถึงจะยากจน แต่ก็ไม่ได้จะขอเปล่าๆ แน่นอน ฉันแค่คิดว่า ไม่แน่ว่าอาจจะมีสิ่งที่ในเมืองมีแต่ชนบทไม่มี หรือสิ่งที่ชาวบ้านในชนบทมี อาจจะเป็นสิ่งที่คนงานในเมืองต้องการก็เป็นได้ค่ะ”

        หานชีเยวี่ยพูดไปพลางสังเกตสีหน้าของเจียงอวี้หมิงไปด้วย เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้โกรธ เธอถึงได้กล้าพูดต่อ “ผู้อำนวยการเจียง ฉันกำลังคิดว่าเราสามารถจัดงานแลกเปลี่ยนสินค้าอะไรทำนองนั้นได้ไหมคะ ชาวบ้านจะได้แลกเปลี่ยนสิ่งของที่จำเป็นสำหรับครอบครัวกลับไปได้บ้าง? ”

        นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่หานชีเยวี่ยคิดได้แล้ว เรื่องที่รับปากกับผู้อำนวยการไช่ไว้ หานชีเยวี่ยคิดถึงวิธีการที่ง่าย ง่ายถึงขนาดที่ว่าแค่หยิบออกมาจากมิติเท่านั้นก็พอ เพราะอย่างไรเสียจำนวนที่ต้องการนั้นไม่มากเลย แต่ถ้าหาวิธีให้สหคามและโรงงานต่างๆ สร้างความสัมพันธ์กันได้ เช่นนั้นก็ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ปัจจุบันให้ดีขึ้นได้ก็เป็นได้

        หากเป็นเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว หานชีเยวี่ยคงไม่กล้าพูดแบบนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเรื่องทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปแล้วหรอกหรือ? อีกปีกว่าๆ ก็จะเกิดการปฏิรูปเปิดประเทศแล้ว เธอแค่ทำให้การปฏิสัมพันธ์ที่ดีระหว่างท้องถิ่นและวิสาหกิจเกิดขึ้นเร็วขึ้นเล็กน้อยก็เท่านั้นเอง

        เจียงอวี้หมิงตกอยู่ในห้วงภวังค์ความคิด

        จริงๆ เรื่องนี้ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ก่อนหน้านี้ โรงงานหลายแห่งในเมืองก็เคยจัดงานแลกเปลี่ยนสินค้าขนาดเล็กมาก่อนเหมือนกัน พูดง่ายๆ ก็คือ เป็นการเพิ่มโอกาสในการแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างคนงานในโรงงานต่างๆ เพียงแต่เป็นการดำเนินการในนามของโรงงาน แต่กับรัฐบาลท้องถิ่นนั้น ยังไม่เคยมีมาก่อน และไม่รู้ด้วยว่าความเป็นไปได้จะมีมากน้อยแค่ไหน

        เรื่องที่เจียงอวี้หมิงลังเลนั้นถือเป็นเรื่องปกติ แม้แต่ตัวหานชีเยวี่ยเองก็รู้ดีว่างานแลกเปลี่ยนแบบนี้ไม่เท่าเทียมกัน มันก็เหมือนกับการที่วิสาหกิจลงมาช่วยเหลือชาวบ้านนั่นแหละ

        “สหายหานชีเยวี่ย ในทางทฤษฎีแล้ว เรื่องนี้ทำได้ แต่เธอก็รู้ว่า งานแลกเปลี่ยนแบบนี้ต้องจัดในนามของหน่วยงาน ถ้าไม่มีใครในชนบทเป็นคนจัดการและรับผิดชอบ มันก็ทำไม่ได้”

        ก่อนที่เจียงอวี้หมิงจะพูด หานชีเยวี่ยก็รู้สึกกังวลมาตลอด เธอกลัวว่าเจียงอวี้หมิงจะไม่เห็นด้วย แถมยังโกรธโทษเธออีก ทว่าตอนนี้เจียงอวี้หมิงเห็นด้วยแล้ว เธอก็เลยพรูลมหายใจด้วยความโล่งอก “ผู้อำนวยการเจียง ถ้ามีคนจัดการและรับผิดชอบ เรื่องนี้จะทำได้ใช่มั้ยคะ?”

        หานชีเยวี่ยเองก็รู้ดีว่าทรัพยากรในชนบทถึงจะมีเยอะ แต่สิ่งที่มีค่าจริงๆ นั้นมีไม่มาก

        พวกคนงานในเมืองที่มีเงินนั้น ก็ยังคงสามารถหาวิธีหาซื้อของเองได้อยู่

        “คนที่รับผิดชอบไว้ใจได้หรือเปล่า?”

        เรื่องนี้พูดง่าย แต่หากให้ดำเนินการจริงนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องยากเป็นอย่างยิ่ง เจียงอวี้หมิงยินดีช่วยหานชีเยวี่ยในขอบเขตเท่าที่สมควร แต่เขาไม่ต้องการที่จะแบกรับความเสี่ยง

        “ถ้าเป็นฉัน คุณวางใจไหมคะ?”

        จริงๆ แล้ว เจียงอวี้หมิงกับหานชีเยวี่ยก็ไม่ได้สนิทกันมากนัก แต่การพบกันสั้นๆ เพียงไม่กี่ครั้ง ทำให้เจียงอวี้หมิงรู้สึกว่า เด็กสาวคนนี้ให้ความรู้สึกที่น่าเชื่อถือ

        “เด็กน้อย พูดจาใหญ่โตจริงๆ! เรื่องนี้ ถ้าไม่มีผู้นำสหคามอนุมัติก็ทำไม่ได้หรอก” เจียงอวี้หมิงพูดหยอกพร้อมรอยยิ้ม คำพูดของเจียงอวี้หมิงกระตุ้นความทะเยอทะยานในตัวหานชีเยวี่ย “ผู้อำนวยการเจียง อย่าดูถูกกันสิคะ ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ของสหคามแล้ว เรื่องแค่นี้ ต้องทำได้แน่นอนค่ะ”

        เจียงอวี้หมิงคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสถานะของหานชีเยวี่ยจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อสองวันก่อนยังขายของในตลาดมืดอยู่ วันนี้กลับกลายเป็นเจ้าหน้าที่ของสหคามแล้ว

        “เธอเป็นเจ้าหน้าที่ของสหคามไหน? ทำไมไม่เคยได้ยินเธอเคยพูดถึงมาก่อน?”

        “สหคามเหอผิงค่ะ เพิ่งเข้ารับตำแหน่งวันนี้เอง เพราะอย่างนั้นฉันเลยคิดว่าควรจะทำอะไรสักอย่าง ก็เลยคิดเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ”