นานาเซียน

....หานเหวินนอนอยู่บนเตียงไม้ในห้องพยาบาลของสำนัก ผ้าพันแผลพันรอบแขน ขา และลำตัวทำให้เขาเคลื่อนไหวได้เพียงช้า ๆ แต่กระบี่ไม้ไผ่ของเล่นที่อวี้เฟิงให้ตั้งแต่ยังเด็กยังตั้งอยู่ข้างเตียง ราวกับเป็นเพื่อนคู่ใจที่คอยยืนเฝ้า

เขาหายใจแรง ๆ รู้สึกถึงความอ่อนล้าทั้งกายและใจ หลังจากต่อสู้กับฝูงอสูรยุกมานาน ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล แม้พลังปราณที่เรียนมาจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้ร่างกายกลับสู่สภาพปกติได้

สายตาของเขาเหลือบไปที่หน้าต่าง แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาแต่เช้า ทำให้เงาของใบไม้สั่นไหวบนพื้น เขารู้สึกถึงความเงียบสงัดรอบตัว และในใจกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

.....อวี้เฟิงหายไปนานเกินกว่าที่คาดคิด

“เฟิง…เจ้าหายไปไหน นี่ก็เลย 1 เดือนแล้ว…” เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่เหมือนลมอ่อน ๆ จากหน้าต่างจะพัดตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน ราวกับใครบางคนคอยเฝ้ามองและปกป้องเขาอยู่ใกล้ ๆ

เขาขยับมือไปแตะกระบี่ไม้ไผ่ที่วางอยู่ข้างเตียง แม้จะเป็นเพียงของเล่น แต่ในใจของหานเหวิน มันเหมือนมีพลังบางอย่างอยู่ข้างใน เตือนให้เขาอดทนและรอคอย

ขณะเดียวกัน เงาของใครบางคนปรากฏแวบ ๆ บริเวณประตูห้องพยาบาล แต่เมื่อหานเหวินพยายามมองชัด ๆ ก็ไม่มีใครอยู่ ความเงียบกลับเข้ามาอีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกทั้งห่วงใยและสงสัย อวี้เฟิงยังอยู่ใกล้หรือไม่? หรือมีสิ่งลึกลับบางอย่างแอบอยู่ในสำนักนี้?

หานเหวินค่อย ๆ หลับตาลง เรียกสติจากความเจ็บปวด และพยายามใช้พลังปราณเบา ๆ ฟื้นฟูร่างกาย แม้จะช้า แต่เขารู้ว่าเขาจะต้องแข็งแรงขึ้น เพื่อวันหนึ่งที่จะได้พบอวี้เฟิงอีกครั้ง…

ทันใดนั้นทั้งสำนักอวิ๋นเจี้ยนเหมินก็สั่นสะเทือน ศิษย์บางคนยืนอยู่ถึงกับเข่าทรุดลงนั่งกับพื้น

"หลี่หานเหวินเจ้าอยู่ไหน!!!"

เสียงกังวานดังกระหึ่มไปทั่วภูเขาของเซียนร่างสูงผอมผมสีดำยาวสลวยปลายผมมีสีน้ำเงินแซมเล็กน้อย เขาสวมชุดสีแดงอ่อนขอบดำ มีปราณสีแดงวนอยู่รอบตัว ...เขาคืออวี้ปิง น้องชายของอวี้เฟิงนั่นเอง

เจ้าสำนักอวิ๋นเจี้ยนเหมินและสองผู้อาวุโสรีบขี่กระบี่ขึ้นมาหาอวี้ปิงด้วยท่าทางลนลาน

"ท...ท่านผู้อาวุโสโปรดใจเย็นก่อน มีอะไรให้พวกข้ารับใช้ก็บอกมาได้เลยขอรับ" 

อวี้ปิงกอดอกใบหน้าไม่พอใจ ปราณสีแดงรอบกายเขาโพยพุ่งขยายใหญ่ขึ้นอย่างน่าหวาดกลัว

"ข้าจะพูดครั้งสุดท้าย หลี่หานเหวินอยู่ที่ไหน ให้มันออกมา!"

"ห...หานเวิน??" 

"ศิษย์ที่ใช้กระบี่ไผ่เขียวทำลายฝูงอสูรเมื่อสัปดาห์ก่อนไงท่าน"

"อ...อ๋อ! อยู่ที่ห้องพยาบาลขอรับท่านผู้อาวุโส" เจ้าสำนักชี้ไปที่ห้องพยาบาล

อวี้ปิงไม่รอช้า เขาเหาะพุ่งไปทันที

"หลี่หานเหวินเจ้าอยู่ไหน?"

ผู้ป่วยทุกคนในห้องพยาบาลตกใจมองท่านเซียนอาวุโสเสื้อแดงด้วยความหวาดกลัว เพราะพลังปราณที่หมุนวนรอบกายเขาเข้มข้นมาก นี่มันเหนือกว่าผู้อาวุโสสำนักนี้ทุกคน

"ข...ข้าเอง" หานเหวินพยายามพูดเสียงเขาๆ ค่อยๆยกมือขึ้นบอกตำแหน่ง

อวี้ปิงรีบเดินมาหา

"เจ้ารู้ไหมว่าพี่ข้าไปอยู่ไหน?"

หานเหวินทำหน้างงๆ แต่เขามองท่านเซียนชุดแดงแล้วใบหน้ามันช่างคล้ายคลึงกับท่านเซียนหมูย่างของเขาเหลือเกิน

"ท่านคือใคร? พี่ท่านเป็นใคร?"

อวี้ปิงฉุน กระช่ากคอเสื้อหานเหวินขึ้น

"อวี้เฟิงไง พี่ชายข้าอยู่ไหน? เจ้าต้องรู้แน่"

"ข...ข้าไม่รู้ เฟิงเขาบอกว่ากลับสำนักเขาที่เป่ยหานตั้งแต่เดือนที่แล้ว"

"้ขาไปมาแล้ว พวกนั้นบอกว่าพี่ข้าไม่อยู่มาหลายปีแล้ว!!"

เด็กชายหานเหวินฟังก็รู้สึกตกใจมาก 

เขากระชากคอเสื้ออวี้ปิงกลับอย่างใจกล้า

"จ....เจ้าว่าอะไรนะ!!"

หานเหวินขยับตัวทั้งๆที่บาดแผลยังไม่หาย เขาไม่สนใจความเจ็บปวด ลุกขึ้นจากเตียงแล้วล้มลงกับพื้น

"ข...ข้าจะออกไปตามหาเฟิง" เขาพูดออกมาด้วยจิตใจเป็นห่วงอย่างที่สุด

บรรยากาศห้องพยาบาลเงียบสนิท

อวี้ปิงนิ่งสักครู่เพื่อให้ตนเองใจเย็นลง

"งั้นเจ้ามากับข้า"

อวี้ปิงจับหลังหานเหวินลอยทะลุเพดานจนพังเป็นรูขึ้นไปบนฟ้า ในมือหานเหวินกำกระบี่ไม้ไผ่ของเล่นที่อวี้เฟิงมอบให้ไว้แน่น

"เฟิง...เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ"