เทพมารตกสวรรค์

 เต่าทมิฬ..1 ในเทพอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้รับขนานนามบนแผ่นดินเทพ..แข็งแกร่งด้านการป้องกันที่สุดในเหล่าสัตว์เทพอสูร..

   ฟีนิกซ์แม้จะเป็นอัมตะและมีพลังชีวิตมหาศาลแต่ก็มิอาจความแข็งแกร่งทางด้านการป้องกันเท่าเต่าทมิฬ..ส่วนพยัคฆ์สวรรค์ที่มีพลังในการทำลายล้าง..เป็นวงกว้างแต่การป้องกันนั้นคนละเรื่อง..

  ส่วนมังกรทอง มีพลังในการบิดเบือนมิติและเวลาแต่ก็ไม่ได้มีความแข็งแกร่งเฉกเช่นเต่าดำหรือเต่าทมิฬแต่...ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ..

  พลังโจมตีที่ต่ำกว่ามาตราฐานเป็นอย่างมากถ้าให้เทียบกับเผ่ามาร..การโจมตีธรรมดาของเผ่ามารยังมีพลังโจมตีมากกว่าเต่าทมิฬเสียด้วยซ้ำ...

   แต่ถึงกระนั้นพลังป้องกันย่อมพูดได้เต็มปากว่าเหนื่อกว่าสัตว์เทพอสูรตนอื่นทั้งสิ้น!!

   องค์จักรพรรดิ์ที่มีเรือนผมสีเขียวเหมือนกับกระทองของเต่าทมิฬเพราะองค์จักรพรรดิ์ผู้นี้ก็กลายเป็นร่างสถิตเช่นเดียวกับอู้เฉียง...

"  แล้วเรื่องที่ข้าเคยถามท่านก่อนหน้านี้เป็นยังไงบ้าง..สัตว์เทพอสูรตนอื่นๆมีผู้ครอบครองหมดแล้วใช่หรือไม่? "

    องค์จักรพรรดิ์กล่าวถามแก่เต่าทมิฬ...ขณะที่ตนยังคงเขียนเอกสารและเซ็นเอกสารไปในเวลาเดียวกัน..

"  อืม...มังกรทอง อย่างที่รู้กันดีเจ้านั่นอยู่ภายใต้การครอบครองขององค์จักรพรรดิ์ถังหน่านเหิง..ส่วนพยัคฆ์สวรรค์และฟีนิกซ์เพลิงอมตะ..ล้วนถูกครอบครองแล้วทั้งสิ้น!! "

  เต่าทมิฬยังคงกล่าวต่อ..

" แต่น่าแปลกแมวโง่กับนกขี้เรื้อนนั่น..จะยอมรับใครให้เป็นผู้ครอบครองด้วยนิสัยที่เย่อหยิ่งในเกียรติยศ!! "

ในเวลาเดียวกัน..

" ทำไมรู้สึกเหมือนมีคนกำลังนินทาข้า..ไม่หรอกมั้งคงจะกล่าวสรรเสิญข้าเป็นแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

   หลิงหลุนหัวเราะออกมาเสียงดังจนไป๋หลงที่กำลังหาข้อมูลอยู่ในห้องสมุดโลกาแทบจะสติแตกเพราะเสียงหัวเราะของหลิงหลุน..

" เหมือนมีคนเอ่ยถึงข้า..ก็ไม่น่าแปลกตัวเราเป็นฟีนิกซ์สวรรค์ย่อมมีคนกล่าวถึงและอยากครอบครองเป็นธรรมดา.. "

   เฟิงหวงกล่าวขึ้นในขณะอยู่ในดวงจิตของอู้เฉียง..

..............................................................

   จักรพรรดิ์องค์นี้แสดงสีหน้าครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย..

" ท่านพอจะรู้ไหมว่าใครเป็นผู้ครอบครอง ฟีนิกซ์และพยัคฆ์สวรรค์? "

" ข้าไม่รู้..พวกข้าทั้ง4นั้นล้วนมีสายสัมพันธ์พิเศษที่เชื่อมถึงกัน..หากอยู่กันคนละโลกพวกเราทั้ง4 จะไม่สามารถสัมผัสถึงกันได้..แม้พวกเราจะสัมผัสถึงกันได้แต่ก็มีใครหาสนใจไม่..ว่าแต่เจ้าจะถามทำไมกัน? "

   เต่าทมิฬกล่าวขึ้นขณะคลานต้วมเตี้ยมไปมาบนโต๊ะราวกับเต่าธรรมดาสามัญทั่วไป..

" เปล่าข้าก็แค่อยากรู้แค่นั้น..อีกอย่างข้าต้องขอขอบใจท่านจริงๆที่สร้างกำแพงน้ำขนาดมหึมานั่นทำให้ทวีปของข้า..รอดพ้นจากคืนจันทราทมิฬและป้องกันพวกมารและอสูรที่พยามจะเข้ามา "

   เต่าทมิฬเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เชิดหัวขึ้น..

" หึ..เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้าสร้างให้มันอยู่แบบนั้นเป็นหมื่นๆปียังได้แต่...อีกอย่างที่ข้าอยากจะบอกเจ้าเอาไว้ "

    จักรพรรดิ์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตั้งใจฟังในทันที..

" ตัวข้านั้นแม้จะมีร่างหลักอยู่ที่โลกมนุษย์..แต่ตัวข้าสามารถถอดดวงจิตกลับขึ้นไปบนแดนเทพได้และสิ่งที่ข้าแปลกใจก็คือ..เหล่าเทวทูตตกสวรรค์นับหมื่นตนกำลังตั้งทัพเพื่อไปที่ไหนสักแห่ง!! "

" เทวฑูตตกสวรรค์? คืออะไร ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน.. "

   เต่าทมิฬถอนหายในยาวออกมา..

" เฮ้อ..เพราะแบบนี้ไงพวกทวีปอื่นจึงได้กล่าวขานเจ้าว่าจักรพรรดิ์ไร้นามและทวีปที่ถูกลืมเลือน..ข้าไม่ได้ว่าที่เจ้าให้ข้าสร้างกำแพงน้ำนั่นขึ้นมาแต่..ข้อเสียคือเจ้าจะไม่มีทางรับรู้ข่าวสารภายนอกได้เลยหากขาดข้าไป!! "

   จักรพรรดิ์ผู้นี้แท้จริงแล้วมิได้ทราบข่าวสารจากด้านนอกด้วยตนเอง..แต่สามารถรับรู้ได้จากเต่าทมิฬที่คอยถอดจิตสอดส่องยุทธภพและพื้นที่โดยรอบอยู่บ่อยครั้ง..

" เฮ้อ..เทวฑูตตกสวรรค์ก็คือเหล่าเทพที่เคยทำความผิดมาก่อนและถูกตีตราไว้บนแผ่นหลัง..สัญลักษณ์แห่งเทวฑูตที่ล่วงหล่น!! "

" ท่านช่วยเล่าให้มันละเอียดกว่านี้ได้ไหม..ท่านก็รู้ข้าเป็นคนที่เข้าใจอะไรยาก.. "

  จักรพรรดิ์แห่งทวีปหงส์สากล่าวพลางยืดตัวขึ้นลุกจากบัลลังก์โดยมีเต่าทมิฬกระโดดขึ้นมาเกาะบนไหล่ข้างซ้าย..

"  ที่ข้าจะบอกก็คือ เทวฑูตแบ่งได้2 ประเภท 1 เทวฑูตสวรรค์ ที่มีหน้าที่สอดส่องดูแบความเรียบร้อยในแดนเทพแต่ละทิศ.. 2 เทวฑูตตกสวรรค์ คือเทวฑูตที่กระทำความผิดต่อแดนเทพจึงถูกลงโทษตีตราสัญลักษณ์บนแผ่นหลัง..ที่ข้าบอกไปข้างต้นแต่ฝีมือของเทวฑูตตกสวรรค์จะอยู่เหนือกว่าเทวฑูต ปกติ...เพราะหากถูกลงโทษ จะถูกฝึกอย่างหนักจนเป็นนักรบสวรรค์ที่พร้อมพลีชีพอยู่ตลอดเวลา!! "

   เต่าทมิฬกล่าวอธิบาย..จนผ่านไปสักพัก...

" งั้นที่ท่านบอกว่ากองกำลังเหล่านั้นถูกตั้งขึ้นเพื่อตามล่าหรือหาบางอย่างใช่หรือไม่? "

" ใช่..แต่ที่น่าแปลกจำนวนขนาดนั้นราวกับจะไปเปิดศึกกับเผ่ามารเสียมากกว่าแต่อย่างไร เทวฑูตตกสวรรค์ก็เป็นพวกน่ารำคาญเช่นกัน..การที่เขื่อฟังคำสั่งจนเกินไปจึงไม่มีความคิดเป็นของตนเอง.. "

   เต่าทมิฬกล่าวเสริมขึ้นก่อนจะทำท่าทางพิจรณาบางอย่าง..

" เจ้าเคยได้ยินตำนานหรือเรื่องเล่าเกี่ยวกับ...ผู้สืบทอดจอมราชันย์หรือไม่!! "

   องค์จักรพรรดิ์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างในทันที..

" มันคืออะไรกัน!! "

 เพี๊ย!!

     องค์จักรพรรดิ์ผู้นี้แก้มแดงป่องเพราะถูกหางของเต่าทมิฬฟาดเข้าที่แก้มอย่างจัง..

" ข้าจะเล่าให้ฟัง..คราวหลังถ้าไม่รู้ก็อย่าทำท่าเหมือนว่ารู้ข้าละหนักใจจริงๆทำไมคนอย่างเจ้าถึงอัญเชิญข้ามาได้กัน.. "

    องค์จักรพรรดิ์ลูบแก้มตัวเอง..ที่แดงป่องขณะเดินไปตามทางก่อนจะมาถึงประตูบานหนึ่ง..

"  ท่านพ่อ..ทำไมแก้มท่านแดงแบบนั้นท่านเป็นอะไรหรือไม่แล้วก็ถวายความเคารพท่าน เต่าทมิฬ!! "  

  บุตรสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงผู้เป็นบิดา..พลางแสดงความเคารพเต่าทมิฬที่อยู่บนไหล่บิดา..

" เปล่าๆข้าไม่เป็นอะไร..แล้วนางอยู่ไหนกัน? "

" ถ้าท่านพ่อหมายถึงท่านแม่ละก็..เข้าครัวไปเตรียมอาหารให้พวกเราสักพักแล้ว..คงใกล้จะเสร็จแล้วนั่นไงท่านแม่มาแล้ว!! "

" อะไรนะ!! "

" อะไรนะ!! "

  องค์จักรพรรดิ์และเต่าทมิฬเอ่ยขึ้นพร้อมกันพร้อมกับใบหน้าที่ถอดสี..

" ข้าก็ออกมานอกดวงจิตเจ้านานแล้วนะ..การที่ข้าสร้างกำแพงน้ำนั่นครอบคลุมทั้งทวีปของเจ้ามันทำให้ข้าอ่อนกำลังลง..ข้าขอกลับเข้าไปในดวงจิตเจ้าก่อนก็แล้วกัน!! "

" ไหนท่านว่าต่อให้หมื่นปีก็ยังสบายๆไง..นี้ท่าน!! "

" เรื่องของข้า..อาหารของนางผู้นั้น..อันตรายเกินไป!! "

    เต่าทมิฬกล่าวจบก็หายกลับเข้าไปในดวงจิตของจักรพรรดิ์ในทันที..

" นี้ท่าน!! "

        สตรีผู้มีเรือนผมสีเงินนัยน์ตาสีเขียวมรกต..เป็นสตรีที่งดงามอย่างถึงที่สุดพร้อมกับถาดอาหารที่ผีเสื้อบินผ่านเมื่อครู่ก็ยังต้องจบชีวิตลง...

      ต่อให้มีเผ่ามารหรือเผ่าอสูรบุกมาก็ยังมิอาจสร้างความหวาดกลัวให้กับจักรพรรดิ์องค์นี้..แต่ที่ผู้เป็นภรรยาถือมานั่นมันไม่ใช่...

  "  เอาน่า..ก็เหมือนครั้งก่อนๆมีข้าอยู่..ยังไงเจ้าก็ไม่ตายข้ารักษาเจ้าเอง!! "

    เต่าทมิฬเอ่ยส่งท้ายก่อนจะเงียบหายไป...

   หลังจากนั้นไม่นานองค์จักรพรรดิ์ก็ทรงประชวรหนักและหายเป็นปกติในวันถัดมา..

จบ..

ไรท์   ไม่ค้างแล้วนะ  สงสารคนอ่านนะเนี้ย55